Sygn. akt I ACa 785/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2020 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Karol Ratajczak Sędziowie: Małgorzata Gulczyńska Jerzy Geisler Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2020 r. w Poznaniu na rozprawie sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. w P. przeciwko P. N. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt XII C 1458/18
- zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I a w ten sposób, że oddala powództwo;
- w pozostałym zakresie apelację oddala;
- kosztami postępowania apelacyjnego w całości obciąża pozwaną i w związku z tym zasądza od pozwanej na rzecz powoda 4.050 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Małgorzata Gulczyńska Karol Ratajczak Jerzy Geisler UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 maja 2019 roku, uwzględniając w całości powództwo (...) sp. z o.o. z siedzibą w P. skierowanie przeciwko P. N. , Sąd Okręgowy w Poznaniu: I. uznał za bezskuteczne w stosunku do powoda następujące czynności prawne: a. umowę darowizny zawartą przez N. N. i B. T. w dniu 30 stycznia 2015 roku w S. , a dotyczącą nieruchomości stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym (...) , o powierzchni 1,3139 ha, położonej w R. przy ul. (...) , objętej księgą wieczystą prowadzoną dla niej przez Sąd Rejonowy w (...) – Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w O. o numerze (...) i stwierdzoną aktem notarialnym o oznaczeniu Repertorium (...) numer (...) , sporządzonym przez notariusza A. R. w prowadzonej przez nią Kancelarii Notarialnej w O. – celem zaspokojenia wierzytelności powoda wynikającej z tytuły wykonawczego w postaci nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w dniu 23 listopada 2016 roku w sprawie o sygn. akt IX GNc 1124/16; b. umowę darowizny zawartą przez B. T. i P. N. – pozwaną dniu 5 lipca 2017 roku, a dotyczącą nieruchomości stanowiącej działkę o numerze ewidencyjnym (...) , o powierzchni 1,3139 ha, położonej w R. przy ul. (...) , objętej księgą wieczystą prowadzoną dla niej przez Sąd Rejonowy w (...) - Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w O. o numerze (...) i stwierdzoną aktem notarialnym o oznaczeniu Repertorium (...) numer (...) , sporządzonym przez notariusza A. R. w prowadzonej przez nią Kancelarii Notarialnej w O. - celem zaspokojenia wierzytelności powoda wynikającej z tytuły wykonawczego w postaci nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w dniu 23 listopada 2016 roku w sprawie o sygn. akt IX GNc 1124/
- II. kosztami postępowania obciążył pozwaną i w związku z tym zasądził od niej na rzecz powoda kwotę 7.127 zł z tytułu zwrotu uiszczonej przez niego opłaty sądowej oraz kwotę 5.417 zł z tytułu zwrotu poniesionego przez niego kosztu jego procesowego zastępstwa. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i wyprowadzone na podstawie tych ustaleń wnioski prawne. Powód działający pod firmą (...) spółka z o.o. z/s w P. zarejestrowany jest w Krajowym Rejestrze Sądowym – rejestrze przedsiębiorców za numerem (...) . Z jego Działu (...) – rubryki 7 wynika, że jednym z jego wspólników jest Z. N. . Działająca pod firmą (...) sp. z o.o. z/s w O. , zarejestrowania jest w Krajowym Rejestrze Sądowym – rejestrze przedsiębiorców za numerem (...) . Z jego Działu (...) rubryki 7 wynika, że jej wspólnikami są N. N. i Z. N. ; z Działu (...) rubryki 1 i podrubryki 1 wynika, że prezesem jej zarządu jest N. N. . W dniu 5 marca 2015 roku wydany został przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w sprawie o sygn. akt IX GC 110/14 wyrok zasądzający od (...) sp. z o.o. na rzecz powoda kwotę 132.002,11 zł wraz z odsetkami oraz zwrot kosztów tego procesu. Postępowanie egzekucyjne wszczęte przez powoda przeciwko spółce (...) na podstawie w/w wyroku – po opatrzeniu go klauzulą wykonalności - zostało umorzone jako bezskuteczne. Okoliczność tę stwierdził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w (...) postanowieniem wydanym w dniu 8 grudnia 2015 roku w sprawie o (...) . W trakcie wysłuchania stron w dniu 13 października 2015 roku organ egzekucyjny ustalił, że: wskazany dłużnik faktycznie istnieje jedynie w rejestrach; nie wykonuje działalności gospodarczej; jest właścicielem dwóch uszkodzonych pojazdów; na prowadzonym dla niego rachunku bankowym brak jest środków i prowadzone są wobec niego liczne postępowanie egzekucyjne. W dniu 23 listopada 2016 roku w sprawie o sygn. akt IX GNc 1124/16 Sąd Okręgowy w Poznaniu wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym zobowiązujący N. N. – odpowiedzialnego na podstawie art. 299 k.s.h. – do zapłaty na rzecz powoda kwoty 148.293,05 zł wraz z odsetkami oraz zwrotu kosztów procesu – klauzulę wykonalności nadano w dacie 17 marca 2017 roku. Wszczęte na wniosek powoda przeciwko N. N. postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w (...) w sprawie (...) zostało – z uwagi na jego bezskuteczność –postanowieniem wydanym w dniu 26 lipca 2017 roku umorzone. Nieruchomość wiążąca się z przedmiotowym sporem jest działką o ewidencyjnym numerze (...) , o obszarze 1,3139 ha, położoną w miejscowości R. , gminie O. , powiecie (...) , województwie (...) – Sąd Rejonowy w (...) , Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w O. prowadzi dla niej księgę wieczystą o numerze (...) . Pierwotnie była ona przedmiotem umowy darowizny między N. N. jako darczyńcą, a jego babcią B. T. jako obdarowaną. Umowę zawarto w dacie 30 stycznia 2015 roku w S. , co stwierdzono aktem notarialnym o oznaczeniu Repertorium (...) numer (...) sporządzonym przez notariusza A. R. w prowadzonej przez nią Kancelarii Notarialnej w S. . Następnie nieruchomość była przedmiotem umowy darowizny między w/w B. T. jako darczyńcą i jej wnuczką - pozwaną jako obdarowaną. Umowę zawarto w dniu 5 lipca 2017 roku w S. i stwierdzono aktem notarialnym o oznaczeniu Repertorium (...) numer (...) sporządzonym przez notariusza A. R. w prowadzonej przez nią Kancelarii Notarialnej w S. . Powód skierował dwa bezskuteczne wezwania do zapłaty – z dnia 16 czerwca 2017 roku do B. F. oraz z dnia z 25 lipca 2018 roku do pozwanej. Mimo podjętej przez strony w przebiegu tego postępowania próby porozumienia się wierzytelność powoda związana z przedmiotem tego sporu pozostaje niezaspokojona. Oceniając zeznania N. N. i Z. N. Sąd Okręgowy stwierdził, że jako odpowiednio brat i ojciec dla pozwanej nie byli w pełni wiarygodni. Z kolei dowód z przesłuchania stron ograniczony został do przesłuchania pozwanej – jej twierdzenia w tej sferze, w której przedstawiła sekwencję zdarzeń prowadzących do zawarcia w/w opisanych umów Sąd uznał za wiarygodne poza zaprzeczeniem o posiadaniu przez nią wiedzy na temat sytuacji majątkowej dłużnika. Wobec powyższego Sąd Okręgowy uznał powództwo w całości. Według art. 527 § 1 k.c. , gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania jej za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli działał on ze świadomością ich pokrzywdzenia, a osoba trzecia o tym wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć. Sąd wskazał, że przedmiotem takiej skargi mogą być wyłącznie ważne, zaskarżalne czynności prawne – jednostronne i dwustronne; odpłatne i nieodpłatne – dokonane w sposób wyraźny; także dorozumiany; byle były dokonane i to przez dłużnika. Determinować muszą powstanie lub pogłębienie stanu niewypłacalności dłużnika. W przedmiotowej sprawie kryteria te zostały spełnione, skoro opisana wierzytelność powoda wobec N. N. nadal istnieje. W wyniku darowizn B. T. , a potem pozwana zyskały korzyść w postaci nieruchomości. Sąd zaznaczył też, że niezbędnym pozostaje zrealizowanie się przesłanek w postaci pokrzywdzenia wierzyciela oraz wiedzy lub możliwości jej powzięcia przez osobę trzecią. Ciężar ich udowodnienia, w myśl normy z art. 6 k.c. , co do zasady spoczywa na wierzycielu. Taką skargą zaczepiona może być tylko czynność prawna, której skutkiem jest zmniejszenie majątku dłużnika bądź dlatego, że z majątku tego coś ubyło; bądź dlatego, że do niego nie weszło, a mogło i powinno wejść, gdyby czynność ta nie została dokonana. Pokrzywdzenie wierzyciela musi być następstwem rzeczywistej niewypłacalności dłużnika, w wyniku której wierzyciel nie może realizować przysługującej mu wierzytelności. Dowodem tej niewypłacalności może, ale nie musi być jej nieskuteczność wykazana postanowieniem o jej umorzeniu (z art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. ; por. wyrok SN z dnia 18 września 1998 roku , III CKN 612/97, OSNC 1999, numer 3 p.26). Sąd Okręgowy podkreślił, że niewypłacalność N. N. wprost wynikała z tego, że w trakcie prowadzonego z inicjatywy powoda postępowania egzekucyjnego w ogóle nie znaleziono majątku, do którego można by je skierować. Szansa taka istniała w stosunku do związanej z tym postępowaniem pośrednio nieruchomości. Dalej Sąd przytoczył pogląd prawny Sąd Apelacyjnego w Gdańsku zawarty w wyroku z dnia 10 stycznia 1995 roku, A. (...) , (...) , numer (...) , zgodnie z którym jedną z przesłanek podmiotowych skuteczności skargi pauliańskiej jest istnienie w sferze dłużnika świadomości pokrzywdzenia wierzyciela, a więc, gdy zdaje sobie on sprawę z tego, że dokonanie zaskarżonej czynności może wywołać niemożność ich zaspokojenia z jego majątku. W teorii i w praktyce akcentuje się, iż nie musi to być jego zamiarem i wystarczy, by mieściło się to w granicach przewidywania ewentualnego; ale istnieć winno w chwili dokonywania tej czynności. Nie musi ona dotyczyć osoby konkretnego wierzyciela; wystarczy jego świadomość o charakterze ogólnym. Ocena tego następuje wg kwalifikacji ogólnej dojrzałości, sprawności umysłowej i doświadczenia życiowego dłużnika. Zastosowanie tych kryteriów do N. N. doprowadziło Sąd do konkluzji, iż zawierając z B. T. sporną umowę działał on w powyższych warunkach. W naprowadzonym stanie faktycznym sprawy uwypuklono wysłuchanie stron w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego p – ko spółce z o.o. z/s w O. działającej pod firmą (...) . Wynikała z niej trudna sytuacja materialna podmiotu; skala jej zadłużeń; ilość jej wierzycieli; brak aktywności gospodarczej, N. N. jest prezesem jej zarządu i jednym z dwóch jej wspólników. Znikąd nie wynikało też, by zyskiwał on dochody z innego źródła. W tym kontekście i wobec jego doświadczenia zawodowego (zarejestrowana w KRS – rejestrze przedsiębiorców jest ona od 2011 roku) – Sąd uznał, że N. N. miał świadomość, o jakiej wyżej wspomniano. Dalej Sąd wskazał, że przesłanką podmiotową skuteczności rozważanej skargi jest naganna postawa osoby trzeciej otrzymującej korzyść majątkową tj. rzeczywista lub możliwa (przy dołożeniu należytej staranności) jej wiedza o tym, że określona czynność prawna krzywdzi wierzyciela, przy świadomości dłużnika o tym fakcie. Przesłanka ta musi być spełniona w chwili dokonania zaskarżonej czynności. Sąd przywołał treść art. 527 § 3 k.c. oraz art. 528 k.c. i wyjaśnił, że korzyść otrzymana bezpłatnie to korzyść, za którą osoba trzecia nie spełniła, ani nie zobowiązała się spełnić świadczenia ekwiwalentnego w ramach tego samego lub innego stosunku prawnego – ocena tego przeprowadzona musi być z punktu widzenia obiektywnego, nie zaś z punktu widzenia samych stron (por. wyrok SN z 12 czerwca 2002 roku, III CKN 1312/00, nie publ.). Poza granicami zastrzeżeń pozostawało, że w rozpatrywanych realiach doszło do zawarcia umowy darowizny - bez udziału jakiegokolwiek świadczenia ekwiwalentnego. Następnie Sąd Okręgowy przywołał art. 531 § 2 k.c. , zgodnie z którym w wypadku gdy osoba trzecia rozporządziła uzyskaną korzyścią, wierzyciel może wystąpić bezpośrednio przeciwko osobie, na której rzecz rozporządzenie nastąpiło, jeżeli osoba ta wiedziała o okolicznościach uzasadniających uznanie czynności dłużnika za bezskuteczną albo jeżeli rozporządzenie było nieodpłatne. Legitymację bierną w takim przypadku przyznano następcy prawnemu osoby trzeciej pod tytułem szczególnym, jeżeli osoba ta rozporządziła uzyskaną korzyścią m.in. bezpłatnie. B. T. zawarła umowę darowizny nieruchomości zyskanej od N. N. z pozwaną. Wobec powyższego i wobec nieobalenia przez pozwaną domniemań z norm z art. 528 k.c. oraz z art. 529 k.c. Sąd Okręgowy uznał należało, że wszelkie przesłanki czyniące skuteczną skargę powoda w naprowadzonym stanie faktycznym zrealizowały się. Jako podstawy prawne rozstrzygnięcia o kosztach procesu zawartego w punkcie 2 Sąd powołał przepisy art. 108 § 1 k.p.c. , art. 98 § 1 i 2 k.p.c. , art. 100 k.p.c. i wskazał, że złożyły się na nie: opłata sądowa w wysokości 7.127 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5.414 zł. Pozwana zaskarżyła powyższy wyrok apelacją w całości zarzucając: - naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, w szczególności naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. polegające na braku wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego i ustalenie, że N. N. był w chwili zawierania umowy niewypłacalny; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 527 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że czynność prawna określona w punkcie I zaskarżonego wyroku dokonana została z pokrzywdzeniem wierzyciela. Z powołaniem na powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2019 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu zwolnił pozwaną od kosztów sądowych w zakresie obejmującym obowiązek uiszczenia opłaty od apelacji. Powód wniósł o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie apelacyjne według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Sąd Apelacyjny w całości podziela poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne i przyjmuje je za własne. Skarżąca kwestionując te ustalenia i związaną z nimi ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów dokonała tego w sposób bardzo ogólny, nie odwołując się w zarzutach ani ich uzasadnieniu do treści żadnego z przeprowadzonych w sprawie dowodów. Pozwana arbitralnie stwierdziła, że powołane przez Sąd Okręgowy dokumenty – postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec N. N. , z uwagi na bezskuteczność prowadzonej wobec niego egzekucji, wcale nie dowodzą stanu jego niewypłacalności. Skarżąca wskazała, że egzekucja był prowadzona tylko z ruchomości, wierzytelności oraz rachunków bankowych tego dłużnika, a to jej zdaniem nie świadczy o tym, że N. N. nie posiadał innego majątku, do którego komornik – na wniosek powoda – mógłby skierować czynności egzekucyjne. Skarżąca stawiając ten zarzut nie wskazała jednak żadnego konkretnego majątku N. N. , z którego w czasie trwania postępowań egzekucyjnych lub w krótkim czasie po ich umorzeniu, mogła być prowadzona egzekucja i tym samym doprowadzić do zaspokojenia powoda. Jej ogólne twierdzenia co do tej okoliczności nie mogły zatem doprowadzić do podważenia prawidłowego ustalenia Sądu Okręgowego, zgodnie z którym N. N. na skutek zawarcia zaskarżonej umowy darowizny z dnia 30 stycznia 2015 roku stał się niewypłacalny. Prowadzone wobec niego czynności egzekucyjne okazały się być całkowicie bezskuteczne, a nieruchomość objęta umową darowizny stanowiła jedyny realny majątek, do którego mogła zostać skierowania egzekucja, w wypadku gdyby nie została wcześniej darowana B. T. . Zawarcie umowy tej darowizny udaremniło tym samym powodowi możliwość zaspokojenia swej wierzytelności przysługującej mu wobec N. N. . Tym samym, wbrew stanowisku skarżącej, darowizna dokonana przez dłużnika N. N. na rzecz B. T. doprowadziła do pokrzywdzenia powoda, a tym samym, co do zasady, spełnione zostały przesłanki z art. 527 k.c. , aby uznać jej bezskuteczność wobec powoda. Skarżąca, pomimo że zaskarżyła wyrok w całości, nie zawarła w apelacji żadnych zarzutów, zmierzających do podważenia orzeczenia zawartego w punkcie 1b wyroku, w którym Sąd uwzględnił powództwo w części, w której powód żądał uznania za bezskuteczną umowy darowizny zawartej pomiędzy B. T. a pozwaną w dniu 5 lipca 2017 roku. W związku z tym Sąd Apelacyjny ogranicza się do stwierdzenia, że w całości podziela zarówno ustalenia faktyczne jak i uzasadnienie prawne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które doprowadziły Sąd Okręgowy do wniosku, że zostały przez powoda wykazane okoliczności uzasadniające zastosowanie przepisu art. 531 § 2 k.c. Co do zasady zarzuty apelacyjne i ich uzasadnienie nie mogły doprowadzić do – choćby częściowego - uwzględnienia apelacji. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC 2008, nr 6, poz. 55, „sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego". Pomimo braku stosowanego zarzutu, Sąd Apelacyjny z urzędu wziął zatem pod uwagę stwierdzone przy rozpoznawaniu apelacji naruszenie prawa materialnego – art. 531 § 1 k.c. Wskazać należy, że według art. 531 § 1 k.c. uznanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli następuje w drodze powództwa lub zarzutu przeciwko osobie trzeciej, która wskutek tej czynności uzyskała korzyść majątkową. Zgodnie natomiast z art. 531 § 2 k.c. , w wypadku gdy osoba trzecia rozporządziła uzyskaną korzyścią, wierzyciel może wystąpić bezpośrednio przeciwko osobie, na rzecz której rozporządzenie nastąpiło, jeżeli osoba ta wiedziała o okolicznościach uzasadniających uznanie czynności dłużnika za bezskuteczną albo jeżeli rozporządzenie było nieodpłatne. U. może podlegać również czynność prawna, w wyniku której korzyść majątkową należącą poprzednio do dłużnika nabyła kolejna osoba; innymi słowy, osobą, na rzecz której rozporządzenie nastąpiło w rozumieniu art. 531 § 2 k.c. jest bezpośredni następca pod tytułem szczególnym osoby trzeciej lub jej dalszy następca. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 marca 2017 r., III CSK 143/16 (LEX nr 2312011), w sprawach, których dotyczy art. 531 § 2 k.c. zakres przesłanek uznania czynności prawnej za bezskuteczną wobec powoda ze skutkiem przewidzianym w art. 532 k.c. jest co do zasady szerszy. Uwzględnienie powództwa zaskarżającego czynność prawną, którą osoba trzecia rozporządziła korzyścią uzyskaną od dłużnika na rzecz kolejnej osoby, zależy w pierwszej kolejności od wykazania wynikających z art. 527 § 1 k.c. przesłanek uzasadniających uznanie bezskuteczności czynności prawnej dłużnika przysparzającej korzyść osobie trzeciej. Ze względu na to, że osoba trzecia nie jest biernie legitymowana w sprawie o ubezskutecznienie dokonanego przez nią rozporządzenia uzyskaną od dłużnika korzyścią na rzecz kolejnej osoby, w sentencji wyroku nie orzeka się o bezskuteczności wobec powoda czynności prawnej dłużnika przysparzającego korzyść osobie trzeciej, jednak ustalenie w tej sprawie przesłanek warunkujących ubezskutecznienie czynności prawnej dłużnika jest koniecznym warunkiem orzeczenia o bezskuteczności wobec powoda czynności prawnej, którą osoba trzecia rozporządziła korzyścią uzyskaną od dłużnika na rzecz kolejnej osoby. Ponadto art. 531 § 2 k.c. uzależnia uwzględnienie powództwa zaskarżającego czynność prawną, którą osoba trzecia rozporządziła korzyścią uzyskaną od dłużnika na rzecz kolejnej osoby od tego, aby osoba ta wiedziała o okolicznościach uzasadniających uznanie czynności dłużnika za bezskuteczną. Dla uznania za bezskuteczną czynności prawnej osoby trzeciej nie jest natomiast konieczne uprzednie lub jednoczesne uznanie za bezskuteczną czynności prawnej dłużnika w procesie skierowanym przeciwko osobie trzeciej. Uzyskanie takiego orzeczenia może jednak ułatwić rozstrzygnięcie sprawy przeciwko następcy prawnemu osoby trzeciej, przesądzając o ziszczeniu się przesłanek wynikających z art. 527 § 1 k.c. Mimo pozbycia się uzyskanej korzyści, zarówno osoba trzecia, jak i jej następca prawny zachowują bierną legitymację procesową wynikającą dla osoby trzeciej z art. 531 § 1, a dla następcy prawnego z art. 531 § 2 k.c. (zob. też wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2006 r., V CSK 330/06, nie publ. i z dnia 24 września 2015 r., V CSK 667/14, OSNC 2016, nr 7-8, poz. 94). Podzielając stanowisko wyrażone w powołanych orzeczeniach, trzeba stwierdzić, że w niniejszej sprawie jako stronę pozwaną powód wskazał wyłącznie P. N. , która nie brała udziału w zawarciu umowy darowizny z dnia 30 stycznia 2015 roku - jej stronami byli bowiem N. N. oraz B. T. . Nie było przeszkód aby w tym samym postępowaniu żądać ubezskutecznienia zarówno umowy darowizny z dnia 30 stycznia 2015 roku jak i tej z dnia 5 lipca 2017 roku. Co do pierwszej w wymienionych czynności - zgodnie z art. 531 § 1 k.c. pozwaną winna być B. T. , a tylko co do drugiej – pozwana P. N. . Za niedopuszczalne jednak należy żądanie uznania za bezskuteczną umowy darowizny z dnia 30 stycznia 2015 roku skierowane nie przeciwko B. T. – osobie trzeciej w znaczeniu nadanym art. 531 § 1 k.c. , a przeciwko P. N. , która w tej umowie nie uczestniczyła. Pozwana w sprawie P. N. w postępowaniu o ubezskutecznienie tej czynności nie jest biernie legitymowana. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. , orzeczono jak w punkcie 1 . Na podstawie art. 385 k.p.c. w pozostałym zakresie apelacja została oddalona (pkt 2 wyroku). Pełnomocnik powoda w piśmie z dnia 2 lipca 2020 roku złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wydanego przez Sąd Apelacyjny w niniejszej sprawie w dniu 29 czerwca 2020 roku wyroku tylko w częściach objętych punktami 1 i
- W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 329 § 1 k.p.c. w z art. 391 § 1 k.p.c. uzasadnienie wyroku sporządzono w zakresie wynikającym z wniosku, który nie obejmował punktu 3 zawierającego rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Małgorzata Gulczyńska Karol Ratajczak Jerzy Geisler