Sad powszechny, V U 213/13

Sygn. akt VU 213/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2014 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Agnieszka Leżańska Protokolant Cezary Jarocki po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku A. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o emeryturę na skutek odwołania A. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 17 stycznia 2013 sygn. (...) oraz 11 lutego 2013r. sygn. (...) zmienia zaskarżone decyzje z dnia 17 stycznia 2013 sygn. (...) oraz z dnia 11 lutego 2013r. sygn. (...) w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonemu A. Z. prawo do emerytury, począwszy od dnia (...) roku. Sygn. akt VU 213/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 17 stycznia 2013 roku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił wnioskodawcy A. Z. prawa do emerytury, z uwagi na brak wymaganego stażu pracy w warunkach szczególnych. W odwołaniu od powyższej decyzji, złożonym w dniu 21 lutego 2013 roku, A. Z. wniósł o przyznanie emerytury z uwagi na to, że przepracował wymagane 15 lat w warunkach szczególnych. W dniu 29 stycznia 2013 roku wnioskodawca ponownie wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa do renty w warunkach szczególnych. W odpowiedzi na powyższe, organ rentowy decyzją z dnia 11 lutego 2013 roku, ponowie odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury w warunkach szczególnych. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, iż dokumenty przedstawione dodatkowo przez wnioskodawcę nie maja żadnego wpływu na prawo do świadczenia, a zatem brak jest podstaw do przyznania emerytury. W dniu 21 lutego 2013 roku wnioskodawca odwołał się od powyższej decyzji, podnosząc, iż spełnia warunki do przyznania mu prawa do emerytury. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wniósł o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca A. Z. , urodzony w dniu (...) , złożył w dniu 18 grudnia 2012 r. wniosek o przyznanie emerytury. Wnioskodawca nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego (dowód: wniosek o emeryturę k. 1-3 akt ZUS.) Na dzień 1 stycznia 1999 roku skarżący udowodnił staż pracy wynoszący 25 lat, 4 miesiące i 12 dni (dowód: decyzja z dnia 17 stycznia 2013 r. k. 55 akt emerytalnych). Wnioskodawca A. Z. od 1972 roku posiada uprawnienia do prowadzenia pojazdów ciężarowych, a od 1975 roku prawo jazdy do prowadzenia autobusów. Organ rentowy do okresu pracy w warunkach szczególnych zaliczył wnioskodawcy okres zatrudnienia w łącznym rozmiarze 7 lat 2 miesiące i 27 dni tj. obejmujący okresy: - od 5 października 1973 roku — 31 stycznia 1977 roku ( Przedsiębiorstwo (...) w T. - od 14 stycznia 1978 roku - 11 sierpnia 1978 roku ( Miejski Zakład (...) w T. - od 16 sierpnia 1978 roku - 30 grudnia 1978 roku ( Przedsiębiorstwo (...) w T. - od 5 marca 1979 roku - 31 maja 1980 roku ( Fabryka (...) S.A. w T. - od 12 listopada 1980 roku - 15 stycznia 1981 roku ( (...) T. - od 17 stycznia 1981 roku - 7 lutego 1981 roku ( (...) T. M. .); - od 7 października 1983 roku — 6 września 1984 roku ( Miejski Zakład (...) w T. - od 30 marca 1995 roku — 31 sierpnia 1995 roku ( (...) Spółka Jawna S. B. ) ( dowód: okoliczność bezsporna, decyzja z dnia 17 stycznia 2013 roku w aktach organu rentowego k. 55, decyzja z dnia 11 lutego 2014 roku k.65 , odpowiedź organu rentowego na odwołanie wnioskodawcy- z dnia 5 marca 20154 roku k.10-11 ). W okresie od dnia 1 lipca 1972 roku do dnia 30 września 1973 roku ( 1 rok 2 miesiące i 29 dni ) wnioskodawca pracował w Zawodowej Straży Pożarnej w T. .. gdzie w pełnym wymiarze czasu pracy kierował specjalistycznym samochodem bojowym, innej pracy wnioskodawca nie wykonywał (dowód: świadectwo pracy k-6 akt ZUS, zeznania wnioskodawcy A. Z. na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku k.80 oraz nagranie k.82 od .14.42-00.20.59 w aktach sprawy oraz zeznania uzupełniające wnioskodawcy z rozprawy z dnia 13 lutego 2014 roku k.90 i verte oraz nagranie k.91 od 00.01.59-00.14.42 w aktach sprawy, zeznania świadka Z. Z. k-58v.). W okresie od dnia 2 lutego 1977 roku do dnia 31 grudnia 1977 roku ( 10 miesięcy 29 d

1. ni)A. Z. był zatrudniony w Spółdzielni Pracy (...) w T. Zakład posiadał tylko jeden zakupiony z demobilu samochód ciężarowy– marki S. , o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Wnioskodawca był jedynym kierowca posiadającym uprawnienia do prowadzenia samochodów ciężarowych, pracował tam na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony . A. Z. przewoził glinkę ogniotrwałą na wyroby ceramiczne. Wnioskodawca w tym okresie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, często po godzinach i żadnych innych prac w tym okresie nie wykonywał. W wystawionym A. Z. świadectwie pracy wpisano, że w tym okresie wnioskodawca wykonywał pracę kierowcy ( dowód: zeznania wnioskodawcy A. Z. na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku k.80 oraz nagranie k.82 od .14.42-00.20.59 w aktach sprawy oraz zeznania uzupełniające wnioskodawcy z rozprawy z dnia 13 lutego 2014 roku k.90 i verte oraz nagranie k.91 od 00.01.59-00.14.42 w aktach sprawy , zeznania świadka J. P. k. 40 verte oraz nagranie k.42 od 00.18.00-00.22.01, świadectwo pracy k.9 w aktach organu rentowego ). W okresie od dnia 12 marca 1981 roku do dnia 30 września 1983 roku ( 2 lata 6 miesięcy i 18 dni ) wnioskodawca A. Z. był zatrudniony w Zakładzie (...) – W. ” na stanowisku kierowcy autobusu . Do obowiązków wnioskodawcy należało rozwożenie pracownic do pracy do Zakładu oraz z pracy do domu. Wnioskodawca na tym stanowisku pracował stale i w pełnym wymiarze, innych czynności w tym okresie nie wykonywał. W świadectwie pracy wystawionym wnioskodawcy wpisano, iż w tym okresie pracował na stanowisku kierowcy ( dowód: zeznania wnioskodawcy A. Z. na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku k.80 oraz nagranie k.82 od .14.42-00.20.59 w aktach sprawy oraz zeznania uzupełniające wnioskodawcy z rozprawy z dnia 13 lutego 2014 roku k.90 i verte oraz nagranie k.91 od 00.01.59-00.14.42 w aktach sprawy , zeznania świadka R. D. w aktach sprawy k 41 oraz nagranie k.42 od 00.22.01-00.26.05,, świadectwo pracy k. 14 w aktach organu rentowego). W okresie od dnia 12 lutego 1985 roku do dnia 1 kwietnia 1985 roku ( 1 miesiąc 20 dn
2. i)wnioskodawca był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) . Wnioskodawca wykonywał tam w pełnym wymiarze pracę kierowcy samochodu ciężarowego o masie powyżej 3,5 tony i innych prac w tym okresie nie wykonywał ( dowód: zeznania wnioskodawcy A. Z. na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku k.80 oraz nagranie k.82 od .14.42-00.20.59 w aktach sprawy oraz zeznania uzupełniające wnioskodawcy z rozprawy z dnia 13 lutego 2014 roku k.90 i verte oraz nagranie k.91 od 00.01.59-00.14.42 w aktach sprawy, zeznania świadka M. B. k.57 oraz nagranie k. 59 od 00.18.11- 00.21.33 ) W okresie od dnia 4 kwietnia 1985 roku do dnia 6 stycznia 1986 roku ( 9 miesięcy i 2 dni ) oraz od dnia 9 czerwca 1987 roku do dnia 30 kwietnia 1988 roku ( 10 miesięcy 11 dni ) A. Z. był zatrudniony w (...) w T. na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego . Firma zatrudniająca wnioskodawcę zajmowała się wytwórnią oklein oraz prowadziła tartak. Wnioskodawca jeździł 12 - tonowym samochodem ciężarowym marki J. (...) , o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, którym rozwoził okleinę i tarcicę do fabryk mebli. Początkowo Firmę prowadził S. H. , następnie firmę przejęła firma polonijna, a po około 2 latach, firmę przejęła córka S. H. , E. K. ze szwagrem J. S. . Wnioskodawca przez cały okres zatrudnienia stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracował, jako kierowca samochodu ciężarowego i innych czynności w tym okresie nie wykonywał. W świadectwie pracy wystawionym wnioskodawcy wpisano, że w okresie tym wnioskodawca był zatrudniony na stanowisku pracownika fizycznego – kierowcy (dowód : zeznania wnioskodawcy A. Z. na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku k.80 oraz nagranie k.82 od .14.42-00.20.59 w aktach sprawy oraz zeznania uzupełniające wnioskodawcy z rozprawy z dnia 13 lutego 2014 roku k.90 i verte oraz nagranie k.91 od 00.01.59-00.14.42 w aktach sprawy, zeznania świadka E. K. 41 oraz nagranie k.42 od 00.26.05-00.31.01, zeznania świadka J. S. k. 41 oraz nagranie k.42 od 00.31.01-00.34.świadectwo pracy k.17, k.19- zaświadczenie w aktach organu rentowego ). W okresie od dnia 2 maja 1988 roku do dnia 30 września 1988 roku ( 4 miesiące , 28 dni ) wnioskodawca był zatrudniony Zakładzie (...) na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego . Wnioskodawca w tym okresie jeździł po terenie całego kraju 7- tonowym samochodem ciężarowym, którym woził lampy i klosze. Wnioskodawca był jedynym kierowcą samochodu ciężarowego, zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, innych prac w tym czasie nie wykonywał. Wnioskodawcy wystawiono świadectwo pracy, w którym wskazano, że wspornym okresie wykonywał prace kierowcy (zeznania wnioskodawcy A. Z. na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku k.80 oraz nagranie k.82 od .14.42-00.20.59 w aktach sprawy oraz zeznania uzupełniające wnioskodawcy z rozprawy z dnia 13 lutego 2014 roku k.90 i verte oraz nagranie k.91 od 00.01.59-00.14.42 w aktach spraw , zeznania świadka W. B. k.k.80 verte oraz nagranie k.82 od 00.09.45-.12.27, świadectwo pracy k.20 w aktach organu rentowego). W okresie od 2 października 1988 roku — 21 listopada 1989 roku ( 1 rok , 1 miesiąc i 19 dni ) wnioskodawca był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) z o.o. w T. jako kierowca samochodu ciężarowego o masie powyżej 3,5 tony, kierował przerobionym z autobusu na samochód ciężarowy samochodem, którym przewoził materiały do produkcji pustaków i cegieł. Wnioskodawca pracując w pełnym wymiarze godzin przywoził materiał oraz rozwoził gotowe produkty. A. Z. innych obowiązków w tym okresie nie wykonywał. W firmie nie było etatów mieszanych, a z uwagi na posiadane kwalifikacje A. Z. wykonywał wyłącznie prace kierowcy samochodu ciężarowego. W wystawionym wnioskodawcy świadectwie pracy wskazano, że w okresie tym wnioskodawca zajmował stanowisko kierowcy-mechanika ( dowód: zeznania wnioskodawcy A. Z. na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku k.80 oraz nagranie k.82 od .14.42-00.20.59 w aktach sprawy oraz zeznania uzupełniające wnioskodawcy z rozprawy z dnia 13 lutego 2014 roku k.90 i verte oraz nagranie k.91 od 00.01.59-00.14.42 w aktach sprawy, zeznania świadka E. G. k.41 i verte oraz nagranie k42 od 00.34.16-00.38.00 w aktach spawy , świadectwo pracy k.21 w aktach rentowych). W okresie od dnia 14 kwietnia 1992 roku do dnia 13 lutego 1993 roku ( 10 miesięcy ) wnioskodawca był zatrudniony w Firmie (...) . z.o.o w T. Firma miała szeroki zakres działalności, prowadziła hurtownię spożywczą oraz zajmowała się naprawą samochodów. Wnioskodawca w firmie był zatrudniony jako kierowca samochodu ciężarowego o masie powyżej 3,5 tony, marki M. , którym rozwoził artykuły spożywcze. Wnioskodawca był jedynym kierowcą samochodu ciężarowego w firmie, pracował stale i w pełnym wymiarze godzin i innych czynności w tym czasie nie wykonywał. W wystawionym wnioskodawcy świadectwie pracy wpisano, że w spornym okresie wnioskodawca zajmował stanowisko kierowcy-zaopatrzeniowca (dowód: zeznania wnioskodawcy A. Z. na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku k.80 oraz nagranie k.82 od .14.42-00.20.59 w aktach sprawy oraz zeznania uzupełniające wnioskodawcy z rozprawy z dnia 13 lutego 2014 roku k.90 i verte oraz nagranie k.91 od 00.01.59-00.14.42 w aktach sprawy, zeznania świadków: J. B. k.56 verte i nagranie k59 od 00.09.19-00.11.55, zeznania P. B. k.57 oraz nagranie k.59 od 00.11.55-00.17.50 w aktach sprawy, świadectwo pracy k.24 w aktach rentowych). W okresie od 1 września 1995 roku - 10 czerwca 1996 roku ( 9 miesięcy i 9 dni ) wnioskodawca A. Z. był zatrudniony w firmie (...) w T. Była to firma transportowa o profilu międzynarodowym. Wnioskodawca był zatrudniony w firmie na pełnym etacie, na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego . Wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy samochodu ciężarowego, jeździł samochodem T. I. , innych prac wnioskodawca nie wykonywał. W świadectwie pracy wpisano wnioskodawcy, że w spornym okresie wykonywał prace kierowcy –mechanika ( dowód: zeznania wnioskodawcy A. Z. na rozprawie w dniu 18 września 2013 roku k.80 oraz nagranie k.82 od .14.42-00.20.59 w aktach sprawy oraz zeznania uzupełniające wnioskodawcy z rozprawy z dnia 13 lutego 2014 roku k.90 i verte oraz nagranie k.91 od 00.01.59-00.14.42 w aktach sprawy, zeznania świadka A. K. k.57 verte oraz k.59 od 00.25.03-00.29.24 w aktach sprawy, świadectwo pracy k.28 w aktach organu rentowego ). W okresie od dnia 9 czerwca 1997 roku do dnia 5 sierpnia 1997 roku ( 1 miesiąc 27 dni ) wnioskodawca zatrudniony był w Przedsiębiorstwie Usług (...) w T. gdzie w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako kierowca samochodów o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 ton. Wnioskodawca kierował samochodem marki ” L. ” z naczepą, którym woził ładunki do 24 ton, innych prac nie wykonywał (dowód: zeznania świadka M. C. k-80v. 08:11 i dalej). Przy zaliczeniu wnioskodawcy powyższych okresów zatrudnienia w szczególnych warunkach do okresów już uwzględnionych przez organ rentowy ( 7 lat 2 miesiące i 27 dni, suma okresów pracy w szczególnych warunkach wynosi więcej niż 15 lat ( okoliczność bezsporna, pismo organu rentowego z dnia 21 sierpnia 2013 roku k.74 w aktach sprawy) Praca świadczona przez wnioskodawcę na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o ładowności 3,5 tony oraz na stanowisku kierowcy autobusu mieści się w definicji prac kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 ton, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych, balastowych autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, a prace wykonywane we wszystkich wskazanych okresach są pracami wymienionymi w Wykazie A, Dziale VIII pkt 2 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, Sąd Okręgowy dokonał oceny dowodów i zważył, co następuje: odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r. poz. 1440 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2). W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało zatem rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1. osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2. ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie kwestią sporną między stronami było to, czy wnioskodawca posiada wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, ukończył 60 lat i nie był członkiem OFE. Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Prawidłowe rozumienie pojęcia pracy w szczególnych warunkach nie jest możliwe bez wnikliwej analizy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Z zestawienia § 1 i 2 tegoż rozporządzenia wynika, że pracą w szczególnych warunkach jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tego aktu. Warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale, tj. ciągle wykonuje prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272). Odnośnie oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu zważyć należy, iż okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Należy jednak wskazać, że z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Brak zatem takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy, nie wyklucza dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Podnoszona zatem przez organ rentowy okoliczność nie dysponowania przez skarżącego świadectwem pracy w szczególnych warunkach, nie przesądza jeszcze, że wnioskodawca takiej pracy nie wykonywał. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego . Ograniczenia dowodowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami. Podkreślić przy tym należy, iż sam fakt zatrudnienia wnioskodawcy w okresach nie uwzględnionych przez organ rentowy, jako okresy świadczenia pracy w warunkach szczególnych, w świetle dokumentów znajdujących się w aktach ubezpieczeniowych w postaci świadectw pracy i zaświadczeń, był niesporny. Sporny pozostawał jedynie charakter wykonywanej przez wnioskodawcę pracy tj. czy była to praca wykonywana w szczególnych warunkach. Dokonując ustaleń w zakresie rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawcę w pierwszym okresie tj od dnia 1 lipca 1972 roku do dnia 30 września 1973 roku ( 1 rok 2 miesiące i 29 dni ), kiedy to wnioskodawca pracował w Zawodowej Straży Pożarnej w T. gdzie w pełnym wymiarze czasu pracy kierował specjalistycznym samochodem bojowym, Sąd oparł się na zeznaniach świadka Z. Z. , który pracował razem z wnioskodawca w spornym okresie. Świadek ten potwierdził, iż wnioskodawca kierował jedynie pojazdami specjalistycznymi, bojowymi, przeznaczonymi do gaszenia pożarów, innej pracy nie wykonywał, co pozwala uznać, iż faktycznie wykonywał on pracę w szczególnych warunkach, określoną w Wykazie A, Dziale VIII pkt 2 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku. Zaliczając okres zatrudnienia od 2 lutego 1977 roku - 31 grudnia 1977 roku ( 10 miesięcy 29 dni ) do pracy w szczególnych warunkach, kiedy to A. Z. był zatrudniony w Spółdzielni Pracy (...) w T. Sąd oparł się na zeznaniach świadka J. P. oraz samego wnioskodawcy. Świadek J. P. , który pracował z wnioskodawcą w spornym okresie, początkowo jako kierownik Transportu i zaopatrzenia, a następnie jako kierownik całego zakładu, potwierdził charakter zatrudnienia wnioskodawcy. Świadek ten stwierdził, iż A. Z. w spornym okresie wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony i żadnych innych prac w tym okresie nie wykonywał. Z relacji tegoż świadka wynika, że Zakład ( zwany potocznie przez pracowników (...) posiadał tylko jeden zakupiony z demobilu samochód ciężarowy– marki (...) o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony i wnioskodawca był jedynym kierowca posiadającym uprawnienia do prowadzenia samochodów ciężarowych. A. Z. przewoził glinkę ogniotrwałą na wyroby ceramiczne. Wnioskodawca w tym okresie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, często po godzinach i żadnych innych prac w tym okresie nie wykonywał. Odnosząc się do okresu zatrudnienia wnioskodawcy od 12 marca 1981 roku do dnia 30 września 1983 roku ( 2 lata, 6 miesięcy i 18 dni) w Zakładzie (...) – W. ” , Sąd oparł się na zeznaniach świadka R. D. , który pracował z wnioskodawca w spornym okresie. Świadek w przedmiotowym zakładzie pracował od 1971 roku, aż do jego likwidacji na stanowisku dyspozytora samochodowego, a więc osoby organizującej pracę kierowców, a potem także mechaników. Świadek ten stwierdził ponad wszelka wątpliwość, iż w spornym okresie wnioskodawca zajmował stanowisko kierowcy autobusu powyżej 15 miejsc, którym dowoził pracownice do zakładu pracy. Praca wnioskodawcy była pracą w pełnym wymiarze godzin. Dodatkowo z zeznań świadka wynika, iż wyjątkowo poza godzinami pracy A. Z. , w niedziele i święta, kiedy nie było obsady kadrowej, jeździł sanitarką, ale w żaden sposób nie kolidowało to z pracą kierowcy autobusu, jaką wykonywał stale i w pełnym wymiarze godzin. W okresie od 12 lutego 1985 roku do 1 kwietnia 1985 roku ( 1 miesiąc 20 dni ), wnioskodawca był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) , gdzie wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego o masie powyżej 3,5 ton y i innych prac w tym okresie nie wykonywał. Przyjmując powyższe ustalenia, Sąd dał wiarę zeznaniom świadka M. B. , który potwierdził charakter wykonywanej przez wnioskodawcę pracy oraz jej wymiar. Dokonując ustaleń co zatrudnienia wnioskodawcy w okresie od dnia 4 kwietnia 1985 roku do dnia 6 stycznia 1986 roku ( 9 miesięcy i 2 dni ) oraz od dnia 9 czerwca 1987 roku do dnia 30 kwietnia 19988 roku ( 10 miesięcy i 11 dni ) w Wytwórni (...) , (...) w T. n a stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego , Sąd oparł się na zeznaniach świadków: E. K. oraz J. S. . Świadkowie ci zgodnie potwierdzili wymiar oraz charakter wykonywanej przez wnioskodawcę pracy zeznając, iż A. Z. pracował w tym okresie na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony. Dodatkowo E. K. wyjaśniła, że firma podzieliła się przez dwa lata była przejęta przez firmę polonijną, a następnie część firmy prowadziła ona ze szwagrem, a cześć - Tartak Usługowy, prowadził jej ojciec M. H. . Tymi okolicznościami świadek tłumaczyła wystawione wnioskodawcy za okres od 9 czerwca 1987 roku do 30 kwietnia 1988 roku oraz za okres od 2 maja 1991 roku do 30 kwietnia 1992 roku zaświadczenia. Świadkowie ci zeznali, że wnioskodawca w spornych okresach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony. Świadkowie nadto zeznali, że Firma zatrudniająca wnioskodawcę zajmowała się wytwórnią oklein oraz prowadziła tartak. Wnioskodawca jeździł 12 - tonowym samochodem ciężarowym marki J. (...) , o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, którym rozwoził okleinę i tarcicę do fabryk mebli. Wnioskodawca przez cały okres zatrudnienia, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, pracował jako kierowca samochodu ciężarowego i innych czynności w tym okresie nie wykonywał. Ustalając charakter zatrudnienia wnioskodawcy w okresie od 2 maja 1988 roku do dnia 30 września 1988 roku ( 4 miesiące, 28 dni ) w Zakładzie (...) , Sąd oparł się na zeznaniach wnioskodawcy oraz świadka W. B. , który zeznał, że w okresie zatrudnienia w jego firmie wnioskodawca jeździł po terenie całego kraju 7 - tonowym samochodem ciężarowym, a więc o ciężarze powyżej 3,5 tony, którym woził lampy i klosze. Świadek zeznał, że wnioskodawca był jedynym kierowcą posiadającym uprawnienia do prowadzenia samochodu ciężarowego i tylko taką pracę, w pełnym wymiarze wykonywał, innych prac w tym czasie nie wykonywał. Dalej Sąd ustalił, iż w okresie od 2 października 1988 roku — 21 listopada 1989 roku ( 1 rok, 1 miesiąc i 19 dni ) wnioskodawca był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) Spółka z o.o. w T. W tym zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom świadka E. G. , który pracował w przedmiotowym przedsiębiorstwie, jako spawacz. Świadek zeznał, że wnioskodawca przez cały okres zatrudnienia pracował, jako kierowca samochodu ciężarowego. Świadek ten doskonale zapamiętał wnioskodawcę z tego okresu oraz fakt, że samochód ciężarowy, którym jeździł wnioskodawca, osobiście przerabiał z autobusu. Świadek wyjaśnił, iż wnioskodawca pracował w pełnym wymiarze, albowiem firma nie prowadziła tzw. etatów małych Wnioskodawca, jako kierowca samochodu ciężarowego o masie powyżej 3,5 tony jeździł przerobionym z autobusu na samochód ciężarowy, którym przewoził materiały do produkcji pustaków i cegieł. Zeznania te w pełni korespondują z zeznaniami wnioskodawcy, które sąd uznał za w pełni wiarygodne. Jeśli chodzi o okres zatrudnienia A. Z. od 14 kwietnia 1992 roku - 13 lutego 1993 roku ( 10 miesięcy ), Sąd oparł się w głównej mierze na zeznaniach P. B. , a dodatkowo J. B. . Zarówno ojciec, jak i dwaj synowi ( w tym nieobecny P. ), prowadzili Firmę (...) sp. z.o.o. Była to firma o szerokim zakresie działalności: obejmowała hurtownię spożywczą oraz naprawę samochodów. Wnioskodawca zatrudniony był jako kierowca samochodu ciężarowego o masie powyżej 3,5 tony, marki (...) , którym rozwoził artykuły spożywcze. Świadkowie dobrze zapamiętali wnioskodawcę z tego okresu i potwierdzili, że był jedynym kierowcą samochodu ciężarowego w firmie, pracował stale i w pełnym wymiarze godzin i innych czynności w tym czasie nie wykonywał. Jeśli chodzi o kolejny okres, o którego zaliczenie wnioskodawca wnosił tj; od 1 września 1995 roku - 10 czerwca 1996 roku ( 9 miesięcy i 9 dni ), Sąd dał wiarę zeznaniom świadka A. K. . Świadek ta potwierdziła fakt zatrudnienia wnioskodawcy w przedmiotowym przedsiębiorstwie na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony . Świadek zeznała, iż firma (...) w T. była firmą transportową o profilu międzynarodowym, a wnioskodawca był zatrudniony w firmie na pełnym etacie, na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Odnosząc się do stanowiska jakie zostało wnioskodawcy wpisane w świadectwie pracy tj. kierowca mechanik, świadek stwierdziła z pełnym przekonaniem, iż wnioskodawca wykonywał tylko i wyłącznie prace kierowcy samochodu ciężarowego. Przeprowadzone przez Sąd postępowanie dowodowe wykazało nadto, iż wnioskodawca w okresie od dnia 9 czerwca 1997 roku do dnia 5 sierpnia 1997 roku ( 1 miesiąc 27 dni ) zatrudniony był w Przedsiębiorstwie Usług (...) w T. gdzie w pełnym wymiarze czasu pracy pracował jako kierowca samochodów o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 ton. Wnioskodawca kierował samochodem marki ” L. ” z naczepą, którym woził ładunki do 24 ton, innych prac nie wykonywał, którą to okoliczność potwierdziła właścicielka firmy (...) . Wszyscy zeznający w sprawie świadkowie dysponowali wiedzą w zakresie codziennych obowiązków zawodowych wnioskodawcy, albowiem pracowali z A. Z. na co dzień, byli jego pracodawcami i powierzali mu codzienne zadania oraz obowiązki z których musiał się wywiązać. Co prawda upływ czasu, wielość prowadzonych przedsięwzięć biznesowych powoduje, że wielu z tych świadków nie jest w stanie precyzyjnie umiejscowić zdarzeń w czasie, jak również wyjaśnić źródło określonych zapisów w dokumentach, to jednak wszystkie podawane przez świadków zdarzenia układają się w logicznie chronologiczną całość. Zeznania świadków korespondują z dokumentami zgromadzonymi w aktach rentowych wnioskodawcy w postaci świadectw pracy i zaświadczeń. Sąd dał również wiarę zeznaniom wnioskodawcy, który spontanicznie przyznał, iż w tamtym czasie nie był zainteresowany rodzajem wystawionego mu świadectwa, nie dysponował także wiedzą, że tego rodzaju dokumenty mogą być mu w przyszłości potrzebne do dochodzenia należnych mu praw. Praca na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 ton oraz na stanowisku kierowcy autobusu, samochodu specjalistycznego, bojowego Straży Pożarnej, należą do prac w szczególnych warunkach, gdyż mieści się w kategorii prac wymienionych w Wykazie A, Dziale VIII pkt 2 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, tj. prace na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Z uwagi na fakt, że wskazane okresy łącznie z okresem uwzględnionym przez organ rentowy dają A. Z. łącznie okres zatrudnienia w warunkach szczególnych w wymiarze przekraczającym wymagane 15 lat pracy w warunkach szczególnych, Sąd nie dokonywał analizy innych wnioskowanych przez wnioskodawcę okresów. Ponieważ wszystkie wykonywane przez wnioskodawcę prace w ramach obowiązującej go normy czasu były pracami w szczególnych warunkach, a każda z nich szkodliwie wpływała na jego zdrowie, Sąd doszedł do przekonania, że A. Z. stale i w pełnym wymiarze czasu pracował w warunkach szczególnych. Reasumując, Sąd zaliczył wnioskodawcy do pracy w szczególnych warunkach następujące okresy: - od dnia 1 lipca 1972 roku do dnia 30 września 1973 roku ( 1 rok 2 miesiące i 29 dni ), kiedy wnioskodawca pracował w Zawodowej Straży Pożarnej w T. - od dnia 2 lutego 1977 roku do dnia 31 grudnia 1977 roku ( 10 miesięcy 29 d ni), kiedy A. Z. był zatrudniony w Spółdzielni Pracy (...) w T. - od dnia 12 marca 1981 roku do dnia 30 września 1983 roku ( 2 lata 6 miesięcy i 18 dni ), kiedy wnioskodawca A. Z. był zatrudniony w Zakładzie (...) – W. ”; - od dnia 12 lutego 1985 roku do dnia 1 kwietnia 1985 roku ( 1 miesiąc 20 dn i), kiedy wnioskodawca był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) ; - od dnia 4 kwietnia 1985 roku do dnia 6 stycznia 1986 roku ( 9 miesięcy i 2 dni ) oraz od dnia 9 czerwca 1987 roku do dnia 30 kwietnia 1988 roku ( 10 miesięcy 11 dni ), kiedy A. Z. był zatrudniony w Wytwórni (...) , (...) w T. - od dnia 2 maja 1988 roku do dnia 30 września 1988 roku ( 4 miesiące , 28 dni ), kiedy wnioskodawca był zatrudniony Zakładzie (...) ; - od 2 października 1988 roku — 21 listopada 1989 roku ( 1 rok , 1 miesiąc i 19 dni ), kiedy wnioskodawca był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) Spółka z o.o. w T. - od dnia 14 kwietnia 1992 roku do dnia 13 lutego 1993 roku ( 10 miesięcy ), kiedy wnioskodawca był zatrudniony w Firmie (...) . z.o.o w T. - od 1 września 1995 roku - 10 czerwca 1996 roku ( 9 miesięcy i 9 dni ), kiedy wnioskodawca A. Z. był zatrudniony w firmie (...) w T. - od dnia 9 czerwca 1997 roku do dnia 5 sierpnia 1997 roku ( 1 miesiąc 27 dni ), kiedy wnioskodawca zatrudniony był w Przedsiębiorstwie Usług (...) w T. Po doliczeniu powyższych okresów do stażu pracy w warunkach szczególnych uznanego przez organ rentowy w wymiarze 7 lat 2 miesięcy i 27 dni, wnioskodawca legitymuje się ponad 15-letnim stażem w szczególnych warunkach. Podkreślić przy tym należy, iż organ rentowy nie przedstawił w toku postępowania jakiegokolwiek dowodu podważającego dowody zgłoszone przez skarżącego . Biorąc zatem pod uwagę, iż wnioskodawca spełnił wszystkie wymagane przepisami rozporządzenia warunki do uzyskania prawa do wcześniejszej emerytury: ukończył 60 lat, jego łączny okres zatrudnienia składkowy i nieskładkowy wyniósł ponad 25 lat, ma ponad 15 letni staż pracy w szczególnych warunkach, należy uznać, że wydane przez organ rentowy decyzje są błędne, a żądanie wnioskodawcy zasługuje na uwzględnienie. Sąd przyznał skarżącemu emeryturę począwszy od dnia (...) roku tj. dniem wnioskodawca ukończył 60 lat, czym spełnił ostatni warunek, od którego zależało jego prawo do emerytury Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 47714 § 2 k.p.c. , orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.