Sad powszechny, IV Ka 49/21

(1)ust. 1 Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 9 § 1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 10 listopada 2020 r. sygnatura akt II W 486/19 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierza 30 zł opłaty za to postępowanie. Sygn.akt IV Ka 49 / 21 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Ząbkowicach Śląskich wyrokiem z dnia 10 listopada 2020r. sygn. akt II W 486/19: I. obwinionego M. K. za winnego tego, że w dniu 02 czerwca 2019r. około godziny 00:10 w Z. ul. (...) na wysokości sklepu (...) w miejscu publicznym wykrzykiwał słowa wulgarne, spożywał alkohol wbrew zakazowi oraz zaśmiecał chodnik, to jest popełnienia wykroczenia z art. 145 kw i art. 141 kw i z art. 43 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 9 § 1 kw, za które na podstawie art. 43 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zw. z art. 9 §1 kw wymierzył karę grzywny w kwocie 300,00 (trzysta 00/100) złotych; II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 100,00 (sto 00/100) złotych i wymierza opłatę w kwocie 30,00 (trzydzieści 00/100) złotych. Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się obwiniony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy z wyboru. Apelujący na zasadzie art. 109 k.p.w. w zw. z art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji polegający na mylnym przyjęciu, iż obwiniony spożywał piwo z puszki, którą następnie odrzucił, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego, w szczególności z zeznań świadków zdarzenia wynika, iż pod sklepem (...) nie spożywali oni alkoholu; 2. błąd w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji, polegający na mylnym przyjęciu, iż obwiniony machając rękoma krzyczał do funkcjonariuszy kilkukrotnie „kur... jeb...policję zawsze i wszędzie", podczas gdy w sprawie brak jest dowodów na takowe sformułowanie. 3. błąd w ustaleniach faktycznych Sądu I instancji, polegający na mylnym przyjęciu, iż obwiniony odrzucił trzymaną w ręku puszkę z piwem, podczas gdy z zeznań świadków wynika, iż w pod sklepem (...) nie spożywali oni alkoholu; co doprowadziło do: 4. obrazę prawa materialnego, a to art. 145 kw i art. 141 kw i art. 43

(1)ust. 1 Ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy nie zachodziły ku temu przesłanki, a materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przeczy podstawom do uznania winy i sprawstwa obwinionego.

1. obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w. poprzez nie uwzględnienie wszystkich okoliczności ujawnionych w toku postępowania i dokonanie wybiórczego i dowolnego dopasowania materiału dowodowego na potwierdzenie przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych sprawy; Na podstawie art. 109 k.p. w, w zw, z art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 2 k.p.k. wniósł o:
2. zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie obwinionego od zarzucanych mu czynów. ewentualnie
3. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji,
4. nieobciążanie obwinionego kosztami postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja okazała się nietrafiona. Nie występują w sprawie uzasadnione podstawy faktyczne do zmiany wyroku przez uniewinnienie obwinionego ani także jakiekolwiek podstawy procesowe do uchylenia zaskarżonego wyroku i skierowania sprawy do jej ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Przeciwnie zarzutom apelacji kontrola odwoławcza wykazała, że Sąd Rejonowy poczynił w sprawie trafne ustalenia faktyczne, które oparł o całokształt prawidłowo przeprowadzonych i ocenionych dowodów. Wnioski końcowe o sprawstwie oraz zawinieniu obwinionego co do przypisanych mu wykroczeń kwalifikowanych z art. 145 kw i art. 141 kw i z art. 43 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 9 § 1 kw, mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności, zaś uzasadnienie pisemne wyroku odpowiada wymogom art. 424 kpk . Owa ocena dowodów pozostaje prawidłową, w pełni czyni zadość kryteriom art. 8 kpw w zw. z art.7 kpk , tj. zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego. Odnosząc się do sformułowanych w apelacji zarzutów błędnych ustaleń faktycznych wypada przypomnieć, iż uznanie przy zastosowaniu kryteriów art. 7 kpk za wiarygodne jednych dowodów i odrzucenie wiarygodności innych to prawidłowy proces ocenny, zaś następcze oparcie ustaleń faktycznych na dowodach ocenionych jako wiarygodne nie może zostać potraktowane jako obrazę art. 7 kpk ( czy art. 410 kpk i art. 5 § 2 kpk ) tylko dlatego, iż ustalenia te nie są akceptowane przez obwinionego. W szczególności nie stanowi naruszenia przepisu art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 82 § 1 kpw dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań jednej ze stron procesu, w tym przypadku obwinionego. W konsekwencji wskazanej wykładni przepisów procesowych nie znajdują potwierdzenia zarzuty błędnych ustaleń faktycznych, wynikających z wybiórczego procesu oceny dowodów przez Sąd I instancji, tj. w oparciu ustaleń o dowody obciążające w postaci zeznań świadków G. P. i M. W. (funkcjonariuszy policji). Relacje tych świadków istotnie pozostają spójne i wzajemnie się potwierdzają. Zaakcentować należy, iż osoby te – obce dla obwinionego i występujących w sprawie pozostałych świadków - nie mają żadnego interesu w bezpodstawnym wskazywaniu na obwinionego jako sprawcę przedmiotowych czynów, apelujący także nie podał jakichkolwiek okoliczności świadczących o tendencyjności zeznań świadków. Nadto wedle niekwestionowanych ustaleń sprawy wynika, iż pod przedmiotowym sklepem w trakcie interwencji policji, po masowej imprezie dni Z. , tuż po północy (0.10), znajdowało się wiele osób, było gwarno, zatem trudno dopatrzyć się racjonalnych powodów, dla których wskazani świadkowie mieliby podjąć interwencję wobec przypadkowej osoby – akurat obwinionego M. K. – i bezpodstawnie przypisywać mu zachowania objęte wyrokiem. Wobec odmowy przyznania waloru wiarygodności wiary wyjaśnieniom obwinionego i świadków M. W. , D. T. , G. C. i B. C. zaniechanie oparcia ustaleń faktycznych na tych dowodach pozostaje oczywiście prawidłowym. Wymienieni świadkowie to koledzy obwinionego, krytycznego dnia wspólnie przybyli na festyn, bawili się razem, a ich relacje ewidentnie są obliczone na wsparcie wersji obwinionego. O słuszności takiego stanowiska przemawia treść zeznań wymienionych świadków, niejako „pod wspólnym mianownikiem” twierdzenia, że funkcjonariusze policji podjęli wobec obwinionego bezpodstawną interwencję, w trakcie której wyrażali się wulgarnie. I tak, M. W. zasłaniając się niepamięcią przebiegu zdarzenia wskazał, że nie pamięta, by słyszał słowa wulgarne, by obwiniony spożywał alkohol czy na widok policji odrzucał puszkę z piwem. Podobnie niewiele pamięta świadek D. T. , przypisując jednocześnie funkcjonariuszom policji wulgarne odnoszenie się do obwinionego. Równie podobnie zeznał świadek G. C. , choć przyznał, że wcześniej obwiniony wypił 3-4 piwa ( o czym pozostali świadkowie nawet nie wspominają) ale jednocześnie zaprzeczył, by obwiniony odrzucał cokolwiek i wulgarnie wykrzykiwał na widok policji. Świadek B. C. przyznał, że w trakcie interwencji policji był „trochę oddalony” od K. , wydaje mu się, że obwiniony nie spożywał piwa pod sklepem i wulgaryzmów nie słyszał. Wymiar kary w postaci 300 złotych grzywny powinien spełnić określone w art. 33 kw dyrektywy. Kara taka – zważywszy chociażby na fakt, że dotyczy zachowania obwinionego wypełniającego ustawowe znamiona aż 3-ch różnych wykroczeń, nie wydaje się zbyt surową do ich stopnia społecznej szkodliwości, jak również celów, jakie kara ta winna osiągnąć zarówno wobec ukaranego oraz w zakresie społecznego oddziaływania. Grzywna ta jest lecz raczej karą symboliczną, odpowiada możliwościom materialnym obwinionego - pracuje zarobkowo, nie ma nikogo na utrzymaniu - a jej wykonanie powinno wdrożyć obwinionego do poszanowania porządku prawnego. O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk , art.118 §1 kpw w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia Dz. U. Nr 118, poz.1269 a także art. 21 pkt. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych Dz. U. Nr 49, poz.223 z późn. zm., obciążając nimi obwinionego wobec przegrania apelacji.