Sad powszechny, I C 100/21

Sygn. akt: I C 100/21 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 maja 2021 roku Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Sylwia Piasecka Protokolant: p.o. protokolanta sądowego Agnieszka Wysmyk po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2021 roku w Człuchowie na rozprawie sprawy z powództwa C. 2 Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w B. przeciwko Z. D. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 100/21 UZASADNIENIE Powód – C. (...) z siedzibą w B. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego złożył pozew przeciwko Z. D. o zapłatę kwoty 3.449,50 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dni wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że stronę pozwana z (...) Finanse S.A. łączyła umowa pożyczki nr (...) dnia 14 sierpnia 2015 roku, na podstawie której pożyczkodawca udostępnił stronie pozwanej środki pieniężne na zasadach w umowie określonych. Pozwany nie wywiązał się z umowy i nie regulował na rzecz pożyczkodawcy wymagalnych kwot w wysokościach i terminach określonych w umowie pożyczki. w związku z naruszeniem przez stronę pozwaną postanowień łączącego strony stosunku zobowiązaniowego, pożyczkodawca wykorzystał przysługujące mu uprawnienie do wypowiedzenia umowy. Na skutek złożonego przez pożyczkodawcę stronie pozwanej oświadczenia o wypowiedzeniu, umowa uległa rozwiązaniu, co doprowadziło do wymagalności całej kwoty udzielonej pożyczki. Powód podkreślił, że w dniu 9 listopada 2017 roku na podstawie umowy przelewu wierzytelności (...) Finanse S.A. zbył na rzecz U. 3 Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty, między innymi, roszczenie względem strony pozwanej wynikającej z umowy pożyczki, o której mowa w treści niniejszego pozwu. Następnie U. 3 Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 21 grudnia 2017 roku zbył wierzytelność strony pozwanej na rzecz powoda. Wierzytelności z dnia 21 grudnia 2017 roku, który obejmuje wykaz wszystkich nabytych przez powoda wierzytelności w ramach zawartej umowy cesji, w tym wierzytelność dochodzoną w niniejszym postępowaniu. Powód wskazał, że na kwotę dochodzoną pozwem składa się niespłacona należność główna w wysokości 2.700,49 złotych oraz odsetki za opóźnienie w wysokości 749,01 złotych, jak również, że roszczenie powoda stało się wymagalne z dniem 20 listopada 2017 roku. Pozwany – Z. D. wyjaśnił, że sprawa dotyczy jakiejś pożyczki. Nie posiadał jednak wiedzy o jaką pożyczkę chodzi, albowiem nie pamięta aby brał taką pożyczkę. Wskazał nadto, że z uzasadnienia pozwu nie wynika, jak została wyliczona kwota dochodzona pozwem. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód – C. (...) z siedzibą w B. w dniu 21 grudnia 2017 roku zawarł z U. 3 Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. umowę przelewu wierzytelności. W dniu 2 grudnia 2020 roku wystawił on wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego nr (...) , wskazując, że wysokość zobowiązania dłużnika według stanu na dzień wystawienia wyciągu wynosiła łącznie 3.449,50 złotych, która obejmuje kapitał w wysokości 2.700,00 złotych oraz odsetki w wysokości 749,01 złotych. dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 21 grudnia 2017 roku k. 12 – 13, wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego z dnia 2 grudnia 2020 roku k.

1. Powód - C. (...) z siedzibą w B. sporządził adresowane do pozwanego zawiadomienie o cesji wierzytelności oraz wezwanie do zapłaty zadłużenia, które na dzień 10 maja 2019 roku wynosiło 3.177,14 złotych. dowód z innych wniosków dowodowych: zawiadomienie o cesji wierzytelności k. 4 –
2. Sąd zważył co następuje. W niniejszej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z niespłaconej umowy pożyczki, którą to nabył na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 21 grudnia 2017 roku. W ocenie Sądu, roszczenie strony powodowej nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem powód nie wykazał zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 6 kc, to strona powodowa powinna udowodnić zarówno zasadność, jak i wysokość określonej wierzytelności. Zgodnie bowiem z cytowanym przepisem ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. K. Piasecki, Kodeks cywilny. Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.) . Oznacza to zatem, że Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Ponadto, zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, obowiązek wskazania dowodów potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie, a nie obowiązek, dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.) . Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Podkreślić również należy, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników. Zgodnie zaś z treścią art. 720 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przenosi pięćset złotych, powinna być stwierdzona pismem. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (tj. Dz. U. z 2014 roku, poz. 1497 ze zm.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki. Ponadto przy umowie pożyczki, głównymi świadczeniami stron są, po stronie pożyczkodawcy udostępnienie określonych środków finansowych do korzystania na określony okres czasu, a ze strony pożyczkobiorcy, zwrot tych środków. Umowa pożyczki została przy tym ukształtowania w kodeksie cywilnym w taki sposób, że co do zasady może być zarówno umową odpłatną, jak i nieodpłatną. W przypadku zawarcia przez strony odpłatnej umowy pożyczki, wynagrodzenie pożyczkodawcy winno być wyraźnie określone w umowie. Wobec powyższego, w procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki, powód jest zobowiązany udowodnić, że strony zawarły umowę tej kategorii, a także, że przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku. Biorący pożyczkę powinien zaś wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości, przy czym obie strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W myśl natomiast art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wówczas wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym również roszczenie o zaległe odsetki. Podkreślić należy, że warunkiem skutecznej cesji wierzytelności jest istnienie tego prawa. Aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób zindywidualizowana poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika. Judykatura przyjęła, że oznaczenie wierzytelności to wskazanie stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Elementy te w momencie zawierania umowy przelewu powinny być oznaczone lub przynajmniej oznaczalne. Natomiast do chwili przejścia wierzytelności z majątku zbywcy do majątku nabywcy winno nastąpić dokładne sprecyzowanie pozostałych elementów stosunku zobowiązaniowego, w ramach którego istnieje zbywana wierzytelność (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 1999 r., III CKN 423/99, Biul. SN 2000, nr 1, s. 1). W przedmiotowej sprawie powód celem wykazania zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia przedłożył umowę przelewu wierzytelności, wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacji z dnia 2 grudnia 2020 roku oraz zawiadomienie o cesji wierzytelności. W ocenie Sądu, z treści przedłożonej umowy cesji bezsprzecznie wynika jedynie, że powód zawarł z poprzednikiem powoda w dniu 21 grudnia 2017 roku umowę przelewu wierzytelności. Nie wynika jednak z tej umowy jakie konkretne wierzytelności zostały przeniesione na stronę powodową, w szczególności nie wymieniono w niej wprost żadnej wierzytelności wobec pozwanego. Umowa ta bowiem określa jako swój przedmiot – niesporne i wymagalne wierzytelności pieniężne wynikające z umów pożyczek zawieranych przez zbywcę z dłużnikami, szczegółowo określone w załączniku nr 1 do umowy, sporządzonym według stanu na dzień 19 grudnia 2017 roku. Powód nie przedłożył natomiast załącznika nr 1, który stanowił integralną część umowy. W konsekwencji, w ocenie Sądu, powód nie wykazał czy przedmiotowa wierzytelność w takiej konkretnej wysokości faktycznie przysługiwała poprzednikowi prawnemu powoda. Tym bardziej, że powód nie nabył tej wierzytelności na podstawie umowy cesji wierzytelności od pożyczkodawcy – (...) S.A. z siedzibą w P. , ale od podmiotu, który już przed powodem nabył tą wierzytelność od pożyczkodawcy. Powód nie przedłożył również umowy pożyczki z dnia 14 sierpnia 2015 roku nr (...) . Uniemożliwiło to Sądowi weryfikację postanowień umowy, w szczególności w zakresie pierwotnej kwoty udzielonej tytułem umowy pożyczki, tym bardziej, że okoliczność ta nie wynika z treści uzasadnienia pozwu, a także okresu obowiązywania umowy, terminu i zasad spłaty pożyczki oraz dodatkowych kosztów związanych z zawarciem przedmiotowego zobowiązania, jak również postanowień abuzywnych. Odnosząc się natomiast do przedłożonego przez powoda wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego z dnia 2 grudnia 2020 roku, należy wskazać, że wyciąg z ksiąg rachunkowych stanowi jedynie dokument prywatny w rozumieniu art. 245 kpc, który stanowi dowód wyłącznie tego, iż osoba, która go podpisała złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie. Ponadto przepis art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych wprost pozbawia wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym. Wyciąg taki może zasadniczo stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania w sprawie, ale jego materialna moc zależy od jego treści merytorycznej, a o tym rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów - art. 233 § 1 kpc. Dopiero wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia. Zgodzić się należy z poglądem judykatury, że dane ujmowane w księgach rachunkowych funduszu i w wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia (np. cesji wierzytelności). Dokumenty te potwierdzają więc sam fakt zdarzenia w postaci cesji wierzytelności, ale nie mogą stanowić dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności, a tym bardziej istnienia i wysokości nabytej wierzytelności. Wobec powyższego, skoro powód nie sprostał ciążącemu na nim na podstawie art. 6 k.c. obowiązkowi udowodnienia twierdzeń, z których wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne i nie przedstawił dokumentów, z których wynikałoby istnienie i wysokość przysługującego mu względem pozwanego roszczenia, to jego żądanie nie zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też Sąd oddalił powództwo w całości.