Sad powszechny, I C 1624/18

Sygn. akt I C 1624/18 POSTANOWIENIE Dnia 16 września 2020 roku Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Leszek Kawecki Protokolant: Małgorzata Duma po rozpoznaniu w dniu 16 września 2020 roku w Dzierżoniowie na rozprawie sprawy z powództwa R. K. przeciwko J. D. o opróżnienie lokalu mieszkalnego postanawia: I/ umorzyć postępowanie; II/ zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 1624/18 UZASADNIENIE W pozwie wniesionym w dniu 13 czerwca 2018 r. powód R. K. wniósł o nakazanie pozwanemu J. D. , aby opróżnił, opuścił i wydał mu lokal mieszkalny nr (...) położony w budynku numer 3c na osiedlu (...) w D. . Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu między innymi podał, że jest właścicielem spornego lokalu mieszkalnego, które to prawo własności uzyskał na mocy prawomocnego postanowienia o przysądzeniu prawa własności wydanego w sprawie o egzekucję z nieruchomości przeciwko dłużnikowi M. D. (sygn. akt I Co 1037/15). W październiku 2017 r. opisany wyżej lokal mieszkalny był zajmowany przez pozwanego, który w dniu 9 października 2017 r. przekazał mu komplet klucz do lokalu, a następnie w dniach 14-19 października 2017 r. opróżnił lokal ze swoich rzeczy, wprowadzając go w posiadanie lokalu. Pomimo powyższego zachowania, w dniu 3 listopada 2017 r. pozwany wystąpił przeciwko niemu z żądaniem przywrócenia posiadania spornego lokalu, która to sprawa zawisła w tutejszym Sądzie pod sygn. akt. I C 2199/17. W tym stanie rzeczy, w ocenie powoda, przysługuje mu do pozwanego na podstawie art. 222 § 1 k.c. roszczenie windykacyjne dotyczące tego lokalu mieszkalnego, albowiem pozwany nie posiada aktualnie tytułu prawnego do lokalu. Służebność osobista ustanowiona przez poprzedniego właściciela lokalu na rzecz pozwanego nie została ujawniona w księdze wieczystej, stosownie do treści art. 1000 § 1 i § 3 a contrario k.p.c. , wygasła bowiem z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności. Powód z powołaniem się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17.12.2003 r. (IV CK 297/02), wskazał, iż w przedstawionym stanie faktycznym, jakkolwiek odzyskał faktyczne władztwo nad rzeczą, to jednak przysługuje mu w dalszym ciągu roszczenie windykacyjne, albowiem pozwany jako dotychczasowy posiadacz nie wyzbył się woli władania rzeczą, czego dowodem jest opisane powództwo o ochronę posiadania. W toku postępowania w niniejszej sprawie, w piśmie procesowym wniesionym w dniu 30 grudnia 2019 r., powód cofnął pozew w niniejszej sprawie wraz ze zrzeczeniem się roszczenia, wnosząc o umorzenie postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 101 k.p.c. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu oświadczenia o cofnięciu pozwu wskazał, że utracił legitymację procesową „bierną” w wyniku braku władztwa nad lokalem mieszkalnym numer (...) położonym w budynku numer 3c na osiedlu (...) w D. , wnosząc o dopuszczenie dowodu z wypisu aktu notarialnego – umowy darowizny z dnia 5 listopada 2019 r., sporządzonego przez notariusz Z. P. z Kancelarii Notarialnej w D. (Repertorium A numer (...) ), w wyniku której to umowy przeniósł pod tytułem darmym prawo własności opisanego wyżej lokalu mieszkalnego na rzecz B. K. , która też objęła ten lokal w posiadanie. Cofnięcie powództwa w całości jest zatem w pełni uzasadnione. Wskazał również, iż pozwany dał powód do wytoczenia powództwa, albowiem przez cały czas dążył do tego, aby mieszkać w spornym lokalu mieszkalnym, zatem zastosowanie winien znaleźć art. 101 k.p.c. Wobec powyższego wniósł o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania. Ustosunkowując się w imieniu pozwanego do pisma powoda cofającego pozew, w piśmie procesowym z dnia 8 stycznia 2020 r. pełnomocnik pozwanego wskazał, iż pozwany sprzeciwia się cofnięciu pozwu, albowiem czynność ta została dokonana sprzecznie z zasadami współżycia społecznego oraz z obejściem prawa, aby pozbawić go prawa do lokalu socjalnego oraz przywrócenia mu naruszonego posiadania. Podniósł za pozwem, że działanie powoda pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, takimi jak poszanowanie orzeczeń sądowych i godności pozwanego spokojnego posiadania lokalu mieszkalnego. Powód bowiem przegrał sprawę toczącą się w tutejszym Sądzie pod sygn. akt I C 2199/17 o ochronę naruszonego posiadania. Wyroku nie zaskarżył i w konsekwencji wyrok ten w pkt. I stał się prawomocny. Zaskarżył jedynie postanowienie o kosztach sądowych zamieszczone w pkt. IV wyroku. Po wyroku zaś w drodze umowy darowizny przekazał sporny lokal mieszkalny swojej matce, która to umowa – zdaniem pozwanego – jest czysto fikcyjna, albowiem faktycznym właścicielem w dalszym ciągu pozostaje powód. Ponadto z ostrożności na podstawie art. 203 „§ 4” k.p.c. wniósł o zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według nrom przepisanych. Wskazał jednocześnie, iż powód powołując się na art. 101 k.p.c. , błędnie wskazał podstawę prawną zasądzenia kosztów postępowania, albowiem przepis ten nie znajduje zastosowania do powoda. Na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. powód podtrzymał oświadczenie o cofnięciu pozwu, w szczególności podnosząc, że wskazana w piśmie pozwanego sprawa tocząca się przed tutejszym Sądem pod sygn. akt I C 2199/17 nie została zakończona prawomocnym orzeczeniem, gdyż od orzeczenia zapadłego w tej sprawie została wniesiona apelacja. Pełnomocnik pozwanego z kolei wyjaśnił, że w dacie wniesienia pisma procesowego z dnia 8 stycznia 2020 r. nie został mu doręczony jeszcze odpis apelacji w powyższej sprawie, a otrzymał go dopiero w dniu 20 stycznia 2020 r. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem pozwu połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. Na żądanie pozwanego powód zwraca mu koszty, jeżeli sąd nie orzekł prawomocnie o obowiązku ich uiszczenia przez pozwanego ( zdanie drugie § 2 art. 203 k.p.c. ). W razie cofnięcia pozwu poza rozprawą przewodniczący odwołuje wyznaczoną rozprawę i o cofnięciu zawiadamia pozwanego, który może w terminie dwutygodniowym złożyć sądowi wniosek o przyznanie kosztów ( zdanie pierwsze § 3 art. 203 k.p.c. ). Ponadto sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymieniona czynność jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa ( art. 203 § 4 k.p.c. ). Wreszcie, stosownie do przepisu art. 355 k.p.c. , sąd umorzy postępowanie między innymi, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew. W niniejszej sprawie nie była konieczna zgoda pozwanego na cofnięcie pozwu, w ocenie też Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że cofnięcie to jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. W szczególności brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że umowa darowizny spornego lokalu mieszkalnego zawarta między powodem a jego matką jest czysto fikcyjna i faktycznym właścicielem w dalszym ciągu pozostaje powód. Bezsporne też jest, że tocząca się między stronami sprawa o ochronę naruszonego posiadania nie została zakończona prawomocnym orzeczeniem. W tej sytuacji należy zgodzić się z powodom, że utracił on legitymację procesową, ale czynną, a nie bierną, w niniejszej sprawie. W tej sytuacji podtrzymywanie przez niego powództwa prowadziłoby do jego oddalenia. W związku z tym Sąd wprawdzie skierował sprawę na rozprawę, ale umorzył postępowanie wobec uznania, iż cofnięcie pozwu nastąpiło ze skutkiem prawnym. Dlatego, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w punkcie I postanowienia. We wskazanym wyżej terminie dwutygodniowym pełnomocnik pozwanego wniósł o przyznanie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem Sądu żądanie to jest uzasadnione. Bez wątpienia bowiem przepis § 2 art. 203 k.p.c. przewiduje możliwość przyznania kosztów pozwanemu, jeżeli złoży taki wniosek. Wysokość zaś tych kosztów określa art. 98 § 3 k.p.c. , zatem na koszty postępowania poniesione przez pozwanego składały się: wynagrodzenie adwokackie w kwocie 240 zł (§ 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie – Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Dlatego, w oparciu o powołane przepisy, orzeczono jak w punkcie II postanowienia.