Sad powszechny, XI U 441/13

Sygn. akt XI U 441/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Katowicach - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych XI Wydział Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Mariola Ścigała - Pentak Protokolant: st. sekr. sądowy Katarzyna Baran po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 r. w Katowicach sprawy R. S. ( R. S. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o prawo do emerytury na skutek odwołania R. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 10 stycznia 2013 r., nr (...) oddala odwołanie. SSO Mariola Ścigała-Pentak sygn. akt XI U 441/13 UZASADNIENIE Ubezpieczony R. S. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 10 stycznia 2013r. odmawiającej mu przyznania emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Ubezpieczony domagał się doliczenia mu do stażu pracy okresu 6 miesięcy, po ustaniu zatrudnienia z N. Spółką (...) w dniu 22 lutego 1996 roku. Ubezpieczony podniósł, że za ten okres wypłacono mu odszkodowanie z umowy o zakazie konkurencji (k.2-4) Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podnosząc, iż ubezpieczony nie nabył prawa do emerytury na podstawie art.184 ustawy z dnia 17.12.1998 roku o emeryturach i rentach z FUS, gdyż na dzień 1 stycznia 1999 roku nie osiągnął 25- letniego stażu pracy a jedynie 24 lata, 8 miesięcy i 9 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Ponadto organ rentowy podniósł, że ubezpieczony udowodnił 8 lat, 4 miesiące i 17 dni pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pod ziemią, co uzasadnia obniżenie wieku emerytalnego do 61 lat (k.10-12). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony R. S. urodzony w dniu (...) , w okresie od 1 września 1993 roku do 22 lutego 1996 roku był zatrudniony w (...) S.A. w T. na stanowisku zastępcy Prezesa- Dyrektora Biura Finansów i (...) . W dniu 5 lipca 1995 roku ubezpieczony podpisał umowę o pracę, w której w § 2 ust. 2 zobowiązał się do nie zajmowania interesami konkurencyjnymi po odwołaniu ze stanowiska zastępcy Prezesa przez okres 6 miesięcy, za co pracodawca przyznał mu odprawę w wysokości 50% wynagrodzenia, liczonego tak jak za urlop, która będzie wypłacana miesięcznie z dołu przez okres 6 miesięcy. Ubezpieczony został odwołany z funkcji zastępcy Prezesa Zarządu i pracodawca rozwiązał z nim umowę za wypowiedzeniem. Kolejną pracę ubezpieczony podjął w dniu 1 sierpnia 1996 roku, w firmie która nie była konkurencyjna do poprzedniego pracodawcy. W okresie od początku kwietnia 1996 roku do końca czerwca 1996 roku ubezpieczony nie był zdolny do pracy z uwagi na złamaną nogę. Przez 6 miesięcy od ustania zatrudnienia w dniu 22 lutego 1996 roku, ubezpieczony pobierał odprawę pieniężną zgodnie z w § 2 ust. 2 umowy o pracę z dnia 5 lipca 1995 roku. (umowa o pracę k.6-9, przesłuchanie ubezpieczonego k.18, zaświadczenie (...) z dnia 21.12.2012r. k.5). Na dzień 1 stycznia 1999 roku organ rentowy uznał ubezpieczonemu 24 lata, 8 miesięcy i 9 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 15 lat i 17 dni pracy wykonywanej stale i pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony przez okres 8 lat, 4 miesięcy i 17 dni stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę pod ziemią. W dniu 17 października 2012 roku ubezpieczony złożył wniosek o emeryturę. Powyższe okoliczności nie są przez strony kwestionowane. Spornym jedynie pozostaje czy organ rentowy miał podstawy do doliczenia ubezpieczonemu do stażu pracy okresu 6 miesięcy, po ustaniu zatrudnienia w dniu 22 lutego 1996 roku, kiedy ubezpieczony pobierał odprawę na podstawie umowy o pracę z dnia 5 lipca 1995 roku. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009r. nr 153, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą emerytalną, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy, jeżeli w dniu jej wejścia w życie tj. 1 stycznia 1999r. osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy emerytalnej – wynoszący 25 lat dla mężczyzn. Organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury w związku z nie osiągnięciem 25 -letniego okresu stażu pracy. Ubezpieczony domagał się doliczenia do stażu pracy, jako okresu nieskładkowego, okresu 6 miesięcy po ustaniu zatrudnienia w dniu 22 lutego 1996 roku, kiedy pobierał odprawę z umowy o zakazie konkurencji. Zgodnie z art. 7 pkt 3) powołanej wyżej ustawy emerytalnej okresami nieskładkowymi są okresy niewykonywania pracy po ustaniu zatrudnienia, jeżeli za te okresy, na podstawie przepisów Kodeksu pracy , zostało wypłacone odszkodowanie. Rację ma skarżący, że świadczenie przewidziane § 2 ust. 2 umowy o pracę z dnia 5 lipca 1995 roku ma charakter odszkodowania przewidzianego w art.101 1 § 1 kodeksu pracy , niezależnie od nazwania go przez pracodawcę odprawą. Nie można jednak uznać, że okres powstrzymywania się od działalności konkurencyjnej po ustaniu zatrudnienia należy uznać za okres nieskładkowy w rozumieniu art.7 pkt 3) ustawy emerytalnej. W przepisie tym chodzi o sytuacje, w których z pracownikiem rozwiązano umowę o pracę (za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia) z naruszeniem przepisów dotyczących rozwiązywania umów o pracę w tym trybie i za to przyznano pracownikowi odszkodowanie na podstawie art.45 § 1 k.p. albo 56 § 1 k.p. Okresy pozostawania bez pracy, za które przyznano odszkodowanie, wlicza się do okresu zatrudnienia ( art. 51 § 2 i art. 61 k.p. ), a tym samym do okresu ubezpieczenia. Omawiany przepis należy interpretować w powiązaniu z art. 6 ust. 2 pkt 5 ustawy emerytalnej, którego brzmienie (dodaje się tu słowo "wynagrodzenie") jest niemal identyczne z treścią art. 7 pkt 3. Okresy niewykonywania pracy po ustaniu zatrudnienia, za który wypłacono odszkodowanie są okresami nieskładkowymi. Okresy pozostawania bez pracy, za które przyznano wynagrodzenie, wlicza się do okresu zatrudnienia ( art. 51 § 1 i art. 57 § 4 k.p. ), a to wynagrodzenie stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Odszkodowanie z umowy o zakazie konkurencji ma natomiast zupełnie inny charakter. Nie przysługuje za bezprawne rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę, ale wynika z umowy pomiędzy stronami, w której pracownik zobowiązuje się do powstrzymywania od działalności konkurencyjnej, a pracodawca płaci za to odszkodowanie. Odszkodowanie z art.45 k.p. i 56 k.p. przyznawane jest pracownikowi po ustaniu zatrudnienia i stanowi konsekwencje bezprawnych działań pracodawcy, a odszkodowanie a art. art.101 1 § 1 k.p. jest zobowiązaniem pracodawcy wynikającym z umowy, która ma charakter cywilnoprawny. Kodeks pracy wyraźnie ustala, że okres za który przyznano odszkodowanie na podstawie art.45 k.p. i 56 k.p. wlicza się do okresu zatrudnienia. Takiej regulacji nie ma w przypadku odszkodowania z działalności konkurencyjnej. W ocenie Sądu, gdyby ustawodawca chciał zaliczyć odszkodowania z zakazu konkurencji do okresów nieskładkowych wyraźny przepis znalazłby się w ustawie emerytalnej z dnia 17 grudnia 1998 roku, gdyż przepisy o zakazie konkurencji zostały wprowadzone do kodeksu pracy w dniu 2 czerwca 1996 roku na mocy art.2 pkt.96 ustawy z dnia 2 lutego 1996 roku o zmianie ustawy Kodeks pracy oraz zmianie innych ustaw (Dz.U. 1996, nr 24, poz.110). Bez zaliczenia spornego okresu ogólny staż pracy ubezpieczonego liczony na dzień 1 stycznia 1999 roku nie pozwala na nabycie prawa do emerytury na podstawie art.184 ustawy emerytalnej. W związku z tym ,że ubezpieczony posiada okres pracy górniczej świadczonej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pod ziemią, w ilości 8 lat, 4 miesięcy i 17 dni powszechny wiek emerytalny ubezpieczonego może być obniżony o 4 lata. Tym samym ubezpieczony może nabyć prawo do emerytury w wieku 61 lat, który osiągnie 20 września 2013 roku. Mając powyższe na względzie na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. w związku z art.7 pkt 3) ustawy emerytalnej odwołanie ubezpieczonego jako bezzasadne należało oddalić. gdyż ogólny staż pracy ubezpieczonego liczony na dzień 1 stycznia 1999 roku nie pozwala na nabycie prawa do emerytury na podstawie art.184 ustawy emerytalnej. SSO Mariola Ścigała-Pentak ZARZąDZENIA : 1. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć ubezpieczonemu; 2. kalendarz 14 dni lub z wpływem. K. dnia 22 kwietnia 2013r.