Sad powszechny, VIII U 22/21

(2008)winien być zaliczony do stażu pracy w szczególnych warunkach, albowiem jego praca polegała na bezpośredniej kontroli pracy pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ rentowy wskazał nadto, że niezależnie od braku wykazania przez ubezpieczonego 15 lat pracy w szczególnych warunkach, nie mógłby on obecnie nabyć prawa do rekompensaty, ponieważ spełniał przesłanki do przyznania prawa do emerytury z obniżonego wieku emerytalnego w związku z wykonywaniem prac w warunkach szczególnych, czyli nie utracił możliwości nabycia emerytury w obniżonym wieku z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Sąd ustalił co następuje: Ubezpieczony Z. S. urodził się (...) W dniu 12 października 2020 r. ubezpieczony złożył wniosek o przyznanie emerytury wraz z rekompensatą z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Decyzją z 19 października 2020 r. (...) Oddział w Z. przyznał ubezpieczonemu emeryturę w kwocie zaliczkowej od 1 października 2020 r., tj. od miesiąca zgłoszenia wniosku. Zaskarżoną decyzją z 27 listopada 2020 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do rekompensaty, argumentując iż ubezpieczony nie udowodnił na dzień 1 stycznia 2009 r. wymaganego 15-letniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, a jedynie 14 lat i 10 miesięcy, tj. okresy zatrudnienia od 1 września 1975 r. do 31 sierpnia 1988 r. i od 1 października 1988 r. do 31 lipca 1990 r. na stanowisku mistrza w D. Głównego Mechanika w Hucie (...) S.A. w M. . (...) Oddział w Z. nie zaliczył ubezpieczonemu do pracy w szczególnych warunkach na dzień 1 stycznia 2009 r. okresów zatrudnienia w Hucie (...) S.A. w M. : od 1 sierpnia 1990 r. do 30 września 1990 r. na stanowisku specjalisty ds. nadzoru robót budowlanych w D. Głównego Mechanika, od 1 października 1990 r. do 31 stycznia 1991 r. na stanowisku specjalisty ds. nadzoru robót budowlanych, od 1 lutego 1991 r. do 31 grudnia 1997 r. na specjalisty ds. nadzoru robót budowlanych w D. Głównego Mechanika, od 1 kwietnia 2000 r. do 28 lutego 2006 r. na stanowisku specjalisty ds. nadzoru budowlanego w D. Remontów, od 1 marca 2006 r. do 28 lutego 2008 r. na stanowisku specjalisty nadzoru robót budowlanych w D. Głównego Mechanika, od 1 marca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. na stanowisku inspektora nadzoru budowlanego w D. Remontów, Inwestycji i (...) , ponieważ ze względu na rodzaj piastowanych stanowisk, które wiążą się z obowiązkami natury organizacyjnej, logistycznej, sprawozdawczej i administracyjnej, ubezpieczony nie mógł stale i w pełnym wymiarze czasu pracy sprawować bezpośredniego dozoru nad pracownikami wykonującymi prace w warunkach szczególnych, a nadto nie wykazano by pracownicy ci wykonywali prace w warunkach szczególnych. Ubezpieczony posiada świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach z 20 listopada 2020 r. wystawione przez Hutę (...) S.A. , z których wynika, że: - pracując w okresie od 1 września 1975 r. do 30 czerwca 1987 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w wykazie B, dział IV, poz. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze jako pracownik bezpośredniego dozoru stale zatrudniony w wydziale wymienionym w poz. 9-15; - pracując w okresach od 1 lipca 1987 r. do 31 sierpnia 1988 r., od 1 października 1988 r. do 25 stycznia 1998 r., od 1 kwietnia 2000 r. do 31 grudnia 2008 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w wykazie A, dziale XIV, poz. 24 Rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze . W okresie od 1 września 1975 r. do 9 października 2020 r. ubezpieczony był zatrudniony w Hucie (...) S.A. w M. na następujących stanowiskach: - mistrza w D. Głównego Mechanika (od 1 września 1975 r. do 31 lipca 1990 r., przy czym w okresie od 1 do 30 września 1988 r. przebywał na urlopie bezpłatnym), - specjalisty ds. nadzoru robót budowlanych w D. Głównego Mechanika (od 1 sierpnia 1990 r. do 30 września 1990 r., od 1 lutego 1991 r. do 31 grudnia 1997 r.), - specjalisty ds. nadzoru robót budowlanych (od 1 października 1990 r. do 31 stycznia 1991 r.), - zastępcy kierownika działu technicznego (od 1 stycznia 1998 r. do 25 stycznia 1998 r.), - zastępcy kierownika działu inwestycji ds. nadzoru i rozliczeń (od 26 stycznia 1998 r. do 31 marca 2000 r.), - specjalisty ds. nadzoru budowlanego w D. Remontów (od 1 kwietnia 2000 r. do 28 lutego 2006 r.), - specjalisty nadzoru robót budowlanych w D. Głównego Mechanika (od 1 marca 2006 r. do 28 lutego 2008 r.), - inspektora nadzoru budowlanego w D. Remontów, Inwestycji i (...) (od 1 marca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r.), - inspektora nadzoru budowlanego (od 1 stycznia 2009 r. do 9 października 2020 r.). Huta (...) S.A. zajmowała się produkcją metali ciężkich, takie jak: cynk, ołów, kadm. Ubezpieczony pracował na wydziale budowlanym, w D. Głównego Mechanika, których podstawowym zadaniem było przeprowadzanie remontów i odbudowy pieców przemysłowych. Remont pieca zazwyczaj polegał na wyburzeniu wymurówki i następnie jej odtworzeniu. W. musiały być wykonane zwłaszcza przy remontach dysz przy piecu szybowym, czy wymianie płyt. Do remontu kapitalnego piece były wychładzane przynajmniej do 50 stopni C. , aby można było do niego wejść. W przypadku remontów doraźnych, prace murarskie wykonywane były na bieżąco, bez całkowitego wychładzania. Przy nagrzewnicy temperatura wynosiła w środku około 600 stopni C. , a po częściowym wychłodzeniu około 200 stopni C. . W piecach był ciekły cynk, ołów, spiek – wsad do pieca szybowego. Wydzielały się związki kadmu i ołowiu, pyły z tymi związkami i dwutlenek węgla. Takie prace remontowe doraźne prowadzone były w odległości około metra od rozgrzanego metalu i często w otoczeniu innych pracujących kotłów (popularnie zwanych piecami). Przykładowo, na wydziale rafinerii ołowiu, w którym znajdowało się 10 kotłów z podmurówkami i odciągami, jeden z nich mógł być remontowany przez pracowników wydziału budowalnego, a pozostałe nadal pracowały. Na wydziale spiekalni pracownicy wydziału budowalnego przeprowadzali remonty maszyny spiekalniczej, którą wyłączono by można było do niej wejść ale proces technologiczny pozostawał w toku, co powodowało, że pracownicy wydziału budowlanego pracowali w dużym zapyleniu. Wydział przetwórstwa kadmu połączony był z wydziałem rektyfikacji cynku, gdzie mieściły się kolumny kadmowe – rodzaje pieców, które również należało remontować. Zadaniem ubezpieczonego było sprawowanie bezpośredniego nadzoru nad pracami remontowo-budowalnymi pieców przemysłowych. Po zmianie stanowiska pracy z mistrza na specjalistę ds. nadzoru robót budowlanych, ubezpieczony w dalszym ciągu wykonywał bezpośredni nadzór nad pracownikami zajmującymi się wymurówkami pieców hutniczych, przy czym zakres jego obowiązków i odpowiedzialności zwiększył się. Wynikało to m.in. z faktu, że w latach 90-tych w Hucie zaczęto korzystać z usług zewnętrznych firm budowalnych w zakresie remontowania pieców, co spowodowało, że ubezpieczony musiał nadzorować również pracę mistrzów zatrudnionych w tych firmach. Ubezpieczony codziennie stawiał się na budowie i przez większą część dniówki, a czasami nawet przez 8 godzin i więcej, bezpośrednio nadzorował prace murarskie przy piecach przemysłowych. Prace remontowe były wykonywane na wydziałach będących w ruchu. Ubezpieczony nie prowadził dziennika budowy, ponieważ tego typu dokumentację sporządzał kierownik budowy. Po przejściu do D. Remontów zakres obowiązków ubezpieczonego nie zmienił się. Taką pracę wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Podczas nadzoru nad pracami remontowo-budowalnymi przy piecach hutniczych był narażony na takie same warunki szkodliwe jak podlegli mu pracownicy, m.in. wysoką temperaturę, zapylenie związkami kadmu i ołowiu, dwutlenkiem węgla. Ubezpieczony pracował w systemie 3‑zmianowym lub 4-brygadowym. W okresie od 1 stycznia 1998 r. do 31 marca 2000 r. ubezpieczony był oddelegowany do D. Inwestycji, a jego praca polegała na nadzorowaniu innych firm, które prowadziły inwestycje. Nie sprawował wówczas bezpośredniego nadzoru nad remontami urządzeń. Razem z ubezpieczonym w Hucie (...) S.A. pracowali: M. B. (zatrudniony od 1981 r.), S. G. (zatrudniony w latach 1968-2003), A. H. (zatrudniony w latach 1975-2018). Ubezpieczony legitymuje się ogólnym stażem pracy wynoszącym 24 lata i 3 miesiące okresów składkowych oraz 1 miesiąc i 3 dni okresów nieskładkowych. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: akt organu rentowego, akt osobowych ubezpieczonego, zeznań świadków M. B. , S. G. i A. H. oraz przesłuchania odwołującego (nagranie z rozprawy z 14 maja 2021 r. k.37). Wymienione wyżej dowody Sąd uznał za w pełni wiarygodne. Wyjaśnienia odwołującego oraz zeznania świadków są logiczne, wzajemnie się pokrywają i uzupełniają, a dodatkowo korelują z dowodami w postaci dokumentów, w tym zapisami w świadectwach pracy oraz świadectwach wykonywania prac w warunkach szczególnych, przedstawiając łącznie rzeczywisty przebieg pracy i zakres obowiązków odwołującego w spornym okresie. W konsekwencji, Sąd uznał, że zgromadzone dowody są kompletne i pozwalają na czynienie na ich podstawie ustaleń co do stanu faktycznego, a następnie – na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego zasługuje na uwzględnienie. Kwestia sporna w przedmiotowej sprawie dotyczy uprawnień ubezpieczonego do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1924) rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. Zgodnie z ust. 2 rekompensata nie przysługuje osobie, która nabyła prawo do emerytury na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Art. 21 ustawy o emeryturach pomostowych określa ogólne warunki nabycia prawa do rekompensaty, czyli – zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 2 pkt 5 ustawy – do odszkodowania za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub pracy w szczególnym charakterze przez osoby, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej. Prawo do rekompensaty przysługuje ubezpieczonemu, który legitymuje się co najmniej 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach lub pracy w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Chodzi w tym przypadku o pracę, o której mowa w art. 32, 33, 39, 40 i 50c ustawy (art. 21 ust. 1). Przesłankami uprawniającymi do rekompensaty są: - utrata przez ubezpieczonego możliwości przejścia na emeryturę w związku z wygaśnięciem po dniu 31 grudnia 2008 r. – w stosunku do ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., a przed dniem 1 stycznia 1969 r. – podstawy normatywnej przewidującej takie uprawnienie; - niespełnienie przez ubezpieczonego warunków uprawniających go do emerytury pomostowej; - legitymowanie się przez ubezpieczonego co najmniej 15-letnim okresem pracy w szczególnych warunkach lub pracy w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS; - nieuzyskanie przez ubezpieczonego prawa do wcześniejszej emerytury według zasad przewidzianych w ustawie o emeryturach i rentach z FUS. Bezspornie ubezpieczony jest uprawniony do emerytury w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Jednak nabycie prawa do emerytury na zasadach ogólnych nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia do rekompensaty. Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. III AUa 717/15 (LEX nr 1964970), celem rekompensaty jest złagodzenie skutków utraty możliwości przejścia na wcześniejszą emeryturę przed osiągnięciem wieku emerytalnego przez pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach. Nie polega ona jednak na stworzeniu możliwości wcześniejszego zakończenia aktywności zawodowej, ale na odpowiednim zwiększeniu podstawy wymiaru emerytury z FUS, do której osoba uprawniona nabyła prawo po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego. Zauważyć także trzeba, iż skoro zgodnie z art. 23 ustawy z 2008 r. o emeryturach pomostowych rekompensata przyznawana jest w formie dodatku do kapitału początkowego, a zgodnie z art. 173 u.e.r.f.u.s. kapitał początkowy ustala się dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., za których były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne przed dniem 1 stycznia 1999 r., to warunek sformułowany w art. 21 ust. 2 ustawy o emeryturach pomostowych należy rozumieć w taki sposób, że rekompensata jest adresowana wyłącznie do ubezpieczonych objętych systemem emerytalnym zdefiniowanej składki, którzy przed osiągnięciem podstawowego wieku emerytalnego nie nabyli prawa do emerytury z FUS obliczonej według formuły zdefiniowanego świadczenia. Jedynie więc nabycie prawa do wcześniejszej emerytury stanowi przesłankę negatywną przyznania prawa do rekompensaty, natomiast nabycie prawa do emerytury na zasadach ogólnych nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia do rekompensaty. Okoliczność sporna w przedmiotowej sprawie dotyczyła zatem ostatecznie posiadania przez ubezpieczonego na dzień 1 stycznia 2009 r. wymaganego 15-letniego okresu pracy wykonywanej w warunkach szczególnych, bowiem (...) Oddział w Z. w zaskarżonej decyzji z 27 listopada 2020 r. uwzględnił mu jedynie 14 lat i 10 miesięcy takiej pracy, tj. okresy zatrudnienia od 1 września 1975 r. do 31 sierpnia 1988 r. i od 1 października 1988 r. do 31 lipca 1990 r. na stanowisku mistrza w D. Głównego Mechanika w Hucie (...) S.A. w M. . Organ rentowy nie zaliczył ubezpieczonemu do pracy w szczególnych warunkach okresów zatrudnienia w Hucie (...) S.A. w M. : od 1 sierpnia 1990 r. do 30 września 1990 r. na stanowisku specjalisty ds. nadzoru robót budowlanych w D. Głównego Mechanika, od 1 października 1990 r. do 31 stycznia 1991 r. na stanowisku specjalisty ds. nadzoru robót budowlanych, od 1 lutego 1991 r. do 31 grudnia 1997 r. na specjalisty ds. nadzoru robót budowlanych w D. Głównego Mechanika, od 1 kwietnia 2000 r. do 28 lutego 2006 r. na stanowisku specjalisty ds. nadzoru budowlanego w D. Remontów, od 1 marca 2006 r. do 28 lutego 2008 r. na stanowisku specjalisty nadzoru robót budowlanych w D. Głównego Mechanika, od 1 marca 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. na stanowisku inspektora nadzoru budowlanego w D. Remontów, Inwestycji i (...) , uznając że ze względu na rodzaj piastowanych stanowisk, które wiążą się z obowiązkami natury organizacyjnej, logistycznej, sprawozdawczej i administracyjnej, ubezpieczony nie mógł stale i w pełnym wymiarze czasu pracy sprawować bezpośredniego dozoru nad pracownikami wykonującymi prace w warunkach szczególnych, a nadto nie wykazano by pracownicy ci wykonywali prace w warunkach szczególnych. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd przyjął, że ubezpieczony posiada wymagany 15-letni okres pracy wykonywanej w warunkach szczególnych. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że w całym powyższym spornym okresie ubezpieczony bez względu na nazwę zajmowanego stanowiska, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę polegającą na bezpośrednim nadzorze inżynieryjno-technicznym i sprawował kontrolę jakości wykonanych prac przez pracowników wykonujących prace budowlano-remontowe pieców hutniczych na oddziałach będących w ruchu. Powyższe okoliczności potwierdzili zeznający w sprawie świadkowie, którzy byli współpracownikami odwołującego. Pracownicy nadzorowani przez ubezpieczonego wykonywali pracę w warunkach szkodliwych, która została wymiona w wykazie A, dział XIV, poz. 25, stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz.43 ze zm.) i określona jako prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie. Z kolei praca ubezpieczonego polegająca na bezpośrednim nadzorze ww. pracowników wymieniona została w wykazie A, dział XIV, poz. 24 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. – kontrola międzyoperacyjna, kontrola jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno-techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie. Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie i doktrynie panuje ugruntowany już pogląd, iż określonymi w pkt 24 działu XIV wykazu A rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze czynnościami ogólnie pojętej kontroli oraz dozoru inżynieryjno-technicznego na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie, są wyłącznie te czynności, które wykonywane są w warunkach bezpośrednio narażających na szkodliwe dla zdrowia czynniki, a więc polegające na bezpośrednim dozorze i bezpośredniej kontroli procesu pracy na stanowiskach pracy wykonywanej w szczególnych warunkach. Jeśli zatem czynności te wykonywane są stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na stanowisku pracy związanym z określoną w pkt 24 działu XIV wykazu A rozporządzenia kontrolą lub dozorem inżynieryjno-technicznym, to okres wykonywania tej pracy jest okresem pracy uzasadniającym prawo do świadczeń na zasadach przewidzianych w rozporządzeniu, niezależnie od tego ile czasu pracownik poświęca na bezpośredni dozór pracowników, a ile na inne czynności ściśle związane ze sprawowanym dozorem i stanowiące jego integralną część, takie jak sporządzanie związanej z nim dokumentacji. Czym innym jest wykonywanie czynności administracyjno-biurowych ściśle związanych ze sprawowaniem dozoru inżynieryjno-technicznego, a czym innym wykonywanie w ramach zakresu obowiązków również innych czynności, niemających związku z wykonywaniem bezpośredniego dozoru nad procesem produkcji. Wykonywanie takich czynności w ramach zakresu obowiązków na danym stanowisku pracy uniemożliwia sprawowanie dozoru stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a w konsekwencji wyłącza zaliczenie takiego okresu zatrudnienia do pracy w szczególnych warunkach (tak Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 8 sierpnia 2013 r., III AUa 2191/12, LEX nr 1356505). Podobnie również Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 stycznia 2013 r. (III AUa 909/12, LEX nr 1280928), który podkreślił, że osoba sprawująca dozór inżynieryjny nie musi stale przebywać na stanowiskach gdzie jest wykonywana praca w szczególnych warunkach. Ponoszenie odpowiedzialności za wykonywanie takiej pracy, w której każdy błąd techniczny może narazić na niebezpieczeństwo pracowników i inne osoby, musi być związane z prowadzeniem odpowiedniej dokumentacji i zostać uznane za wykonywanie pracy w warunkach szczególnych. Również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 września 2009 r. (II UK 31/09, LEX nr 559949), w tezie drugiej i trzeciej zauważył, iż jeśli czynności ogólnie pojętej kontroli oraz dozoru inżynieryjno-technicznego wykonywane są stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na stanowisku pracy związanym z określoną w pkt 24 działu XIV wykazu A rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) kontrolą lub dozorem inżynieryjno-technicznym, to okres wykonywania tej pracy jest okresem pracy uzasadniającym prawo do świadczeń na zasadach przewidzianych w rozporządzeniu, niezależnie od tego ile czasu pracownik poświęca na bezpośredni dozór pracowników, a ile na inne czynności ściśle związane ze sprawowanym dozorem i stanowiące jego integralną część, takie jak sporządzanie związanej z nim dokumentacji. Czym innym jest wykonywanie czynności administracyjno-biurowych ściśle związanych ze sprawowaniem dozoru inżynieryjno-technicznego, a czym innym wykonywanie w ramach zakresu obowiązków również innych czynności, niemających związku z wykonywaniem bezpośredniego dozoru nad procesem produkcji. Wykonywanie takich czynności w ramach zakresu obowiązków na danym stanowisku pracy uniemożliwia sprawowanie dozoru stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a w konsekwencji wyłącza zaliczenie takiego okresu zatrudnienia do pracy w szczególnych warunkach. Mając zatem na uwadze wszystkie powyższe rozważania, należało uznać, że ubezpieczony – biorąc pod uwagę zaliczony przez ZUS okres pracy w szczególnych warunkach oraz uznany przez Sąd okres sporny – legitymuje się 15-letnim okresem zatrudnienia w warunkach szczególnych. Sąd wskazuje również, że wbrew stanowisko organu rentowego zaprezentowanemu w odpowiedzi na odwołanie, ubezpieczony nie spełniał przesłanek do przyznania mu prawa do wcześniejszej emerytury, ponieważ nie legitymuje się on okresem składkowym i nieskładkowym w wymiarze co najmniej 25 lat, co wynika z akt organu rentowego dotyczących kapitału początkowego. Wobec faktu, że ubezpieczony spełnił wszystkie przesłanki uprawniające go do rekompensaty z tytułu pracy w warunkach szczególnych, Sąd z mocy art. 477 14 § 2 k.p.c. , zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznał odwołującemu prawo do rekompensaty. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawie art. 98 k.p.c. oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 256). (-) sędzia Patrycja Bogacińska-Piątek