Sad powszechny, VI P 98/14

Sygn. akt VI P 98/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 kwietnia 2014 roku. Sąd Rejonowy w Białymstoku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSR Marta Kiszowara Ławnicy: Wanda Wiesława Janowicz Zofia Ugolik Protokolant: Mariola Drozdowska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2014 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa K. G. przeciwko Spółdzielni " Osiedle (...) " w K. o uznanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy za bezskuteczne Powództwo oddala. Sygn. akt VI P 98/14 UZASADNIENIE Powód K. G. w pozwie skierowanym przeciwko Spółdzielni „ Osiedle (...) ” w K. wniósł o uznanie wręczonego mu wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy za bezskuteczne. Motywując swoje stanowisko wskazał, iż wypowiedzenie zmieniające, które otrzymała listem poleconym dnia 3 lutego 2014 roku jest bezzasadne, gdyż wskazana tam przyczyna wypowiedzenia w jego ocenie jest nieprawdziwa i nie uzasadnia obniżenia dotychczasowych warunków pracy i płacy. Powód zakwestionował, iż faktycznie doszło do zmiany struktury organizacyjnej Spółdzielni. Zmianę wymiaru czasu pracy uznał on ponadto za niezgodną z zadaniowym czasem pracy, w którym pracuje. Ponadto wskazał, iż uchwała Rady Nadzorczej, stanowiąca podstawę wypowiedzenia zmieniającego, nie została w ogóle podjęta. A nadto pouczenie zawarte w przedmiotowym wypowiedzeniu jest wadliwe, bowiem nie zawiera adresu sądu, do którego należy złożyć odwołanie w sprawie ( k. 2 – 3 ). Pozwana podtrzymała stanowisko co do zasadności i treści wypowiedzenia zmieniającego wręczonego powodowi. Podniosła, iż zakwestionowane przez niego wypowiedzenie zmieniające warunki umowy o pracę i płacy jest zgodne z prawem i zasadne. Wskazała, iż zakres obowiązków powoda, jako prezesa zarządu spółdzielni, jest wąski, a obowiązki te wykonywane są przez niego w sposób nienależyty. Ponadto zasoby finansowe spółdzielni są ograniczone – zmniejszenie wynagrodzenia powoda pociąga za sobą zmniejszenie kosztów spółdzielni. Pozwana podniosła także, iż powód podejmował działania pozbawiające go zaufania spółdzielni. Wskazała także, iż powód nie odmówił w ustawowym terminie przyjęcia zaproponowanych mu nowych warunków pracy i płacy (k. 66-70). Sąd Pracy ustalił i zważył, co następuje: K. G. został zatrudniony w pozwanej Spółdzielni „ Osiedle (...) ” w K. w pełnym wymiarze czasu pracy, na czas nieokreślony, od dnia 1 lipca 2009 roku – w tym na okres próbny do dnia 31 grudnia 2009 roku – na podstawie umowy o pracę, w charakterze prezesa zarządu (k. 47, umowa o pracę). Ustalono zadaniowy czas pracy (§ 4 ust. 1 i 2 Regulaminu pracy zarządu), z czasem pracy nie przekraczającym 8 godzin na dobę i 40 godzin w tygodniu (k. 46, informacja Rady Nadzorczej z dnia 8 listopada 2012 roku). W dniu 3 lutego 2010 roku, wobec zakończenia okresu próbnego, Rada Nadzorcza podniosła wynagrodzenie powoda z kwoty 2.900 złotych brutto miesięcznie do kwoty 3.200 złotych brutto (k. 48). Działalność pozwanej Spółdzielni sprowadza się do administrowania dziesięciu bloków mieszkalnych, dbania o porządek na osiedlu oraz utrzymywania kotłowni jako zakładu pracy (k. 66). W zakres obowiązków prezesa zarządu wchodzi: dbałość o porządek na osiedlu oraz na terenie kotłowni, a także podpisywanie dokumentów sporządzonych przez jego zastępcę (k. 66). Zgodnie z art. 42 § 1 k.p. przepisy o wypowiedzeniu warunków pracy stosuje się odpowiednio do wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy. Pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia do Sądu Pracy w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego dotychczasowe warunki pracy ( art. 264 § 1 k.p. ). Ustawodawca wymaga, aby w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu wynikających z umowy warunków pracy zawarte było pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie do odwołania do sądu pracy. Kwestią wymagającą ustalenia było wyjaśnienie przez Sąd, czy oświadczenie pracodawcy zawierające wypowiedzenie wynikających z umowy warunków pracy i płacy zostało złożone powodowi w sposób prawidłowy i czy zostało skutecznie doręczone powodowi w dacie 30 stycznia 2014 r. Pozwana w odpowiedzi na pozew wyjaśniła, iż dnia 30 stycznia 2014 roku doręczyła powodowi sporządzone na piśmie wypowiedzenie warunków pracy i płacy (k. 66-70, 98). Powód potwierdził powyższe. Wskazał, iż porwał otrzymane w tym dniu wypowiedzenie zmieniające. Dopiero następnie, dnia 3 lutego 2014 roku, otrzymał od pozwanej wypowiedzenie zmieniające drogą pocztową (k. 2-3, 97v, protokół rozprawy z dnia 16 kwietnia 2014 roku). Należy mieć na uwadze, iż wypowiedzenie pracownikowi warunków umowy o pracę jest dokonane w momencie, w którym doszło ono do niego w sposób pozwalający zapoznać się z treścią oświadczenia pracodawcy, choćby pracownik odmówił zapoznania się z nim ( art. 61 k.c. w związku z art. 300 k.c. ). Od tej chwili biegnie termin określony w art. 264 § 1 k .p (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I PKN 501/97). Nieodzownym jest przytoczenie w tym miejscu także treści art. 61 k.c. , do którego odesłał Sąd Najwyższy, a w którym ustawodawca wskazał, że oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią (§ 1). W tym stanie rzeczy z całą stanowczością stwierdzić należy, że nie odebranie i nie podpisanie pisma zawierającego wypowiedzenie dotychczasowych warunków pracy żadną miarą nie rzutuje na modyfikację i odsunięcie w czasie początku biegu terminu do odwołania. Podsumowując, Sąd uznał, iż pozwana w sposób skuteczny złożyła powodowi oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę w dniu 30 stycznia 2014 roku. W dalszej kolejności Sąd badał okoliczność terminowego wniesienia przez powoda odwołania do Sądu Pracy. Zgodnie z art. 264 § 1 k.p. pracownik może wnieść odwołanie do Sądu Pracy w ciągu 7 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego dotychczasowe warunki pracy. Powód wniósł pozew do Sądu Pracy dnia 10 lutego 2014 roku. Z powyższego wynika, iż nie zachowała ona przewidzianego w ustawie 7-dniowego terminu do złożenia odwołania. Termin do wniesienie odwołania, liczony od dnia 30 stycznia 2014 r. upływał 6 lutego 2014 r. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż pracodawca w sposób prawidłowy dokonał pouczenia o przysługującym powódce prawie i terminie do wniesienia odwołania od wypowiedzenia do sądu (k. 49). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za słuszne oddalenie powództwa z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Sąd uznał, iż powód, jako osoba wykształcona, zajmująca stanowisko prezesa zarządu, przy dołożeniu należytej staranności powinien wnieść odwołanie do sądu we właściwym terminie. Z uwagi na niezachowanie przez powoda 7-dniowego terminu do zaskarżenia czynności pracodawcy, nie było konieczności merytorycznego badania sprawy, bowiem niezachowanie przez pracownika terminu do zaskarżenia czynności prawnej pracodawcy rozwiązującej stosunek pracy ( art. 264 k.p. ) wyłącza potrzebę rozważania zasadności i legalności przyczyn rozwiązania umowy o pracę (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2001 r., sygn. akt I PKN 693/00). W uzasadnieniu tego poglądu Sąd Najwyższy wskazał, iż niedochowanie przez pracownika terminów zaskarżenia, o których stanowi art. 264 k.p. , zawsze prowadzi do oddalenia powództwa, bez względu na to, czy rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę było zgodne z prawem lub uzasadnione. Powyższe prowadzi do oddalenia powództwa, którego Sąd pracy nie mógłby uwzględnić nawet wówczas, gdyby następnie wykazał, iż wypowiedzeniu dotychczasowych warunków pracy było nieuzasadnione, nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa lub stanowiło jego nadużycie. Reasumując, brak jest wątpliwości Sądu, iż powodowi dnia 30 stycznia 2014 r. skutecznie doręczono wypowiedzenie zawartych w umowie warunków pracy i płacy. Powód został pouczony przez pozwanego o możliwości i terminie wniesienia odwołania do sądu. Zdaniem Sądu powód z własnej winy uchybił 7-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy powództwo jako spóźnione w rozumieniu art. 264 k.p. podlegało oddaleniu.