Sygn. akt VIII Ka 79/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 kwietnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Przemysław Wasilewski Protokolant Agnieszka Malewska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 roku sprawy E. K. obwinionego o czyn z art. 157 § 1 k.w., na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 19 grudnia 2013 roku, sygnatura akt VIII W 413/13 I. Zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. II. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30,- złotych (trzydzieści) złotych tytułem opłaty za drugą instancję i obciąża w/w zryczałtowanymi wydatkami za postępowanie odwoławcze w kwocie 50,- (pięćdziesiąt) złotych. UZASADNIENIE E. K. został obwiniony to, że:
- w okresie czasu od kwietnia 2012 roku do lipca 2012 roku w Ż. gmina D. wbrew żądaniu osoby uprawnionej nie opuścił części działki (...) należącej do B. K. , tj. o czyn z art. 157 § 1 k.w.
- w tym samym miejscu i czasie nie opuszczając części działki (...) należącej do B. K. złośliwie ją niepokoił, tj. o czyn z art. 107 k.w. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim z dnia 19 grudnia 2013 roku w sprawie o sygn. akt VIII W 413/13 w ramach czynu zarzucanego w punkcie pierwszym i drugim obwiniony E. K. został uznany za winnego tego, że w okresie od kwietnia 2012 roku do lipca 2012 roku w Ż. gmina D. nie opuścił części działki (...) należącej do B. K. , tj. popełnienia czynu z art. 157 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 157 § 1 k.w. został skazany na karę grzywny w wysokości 300 zł. Zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 zł tytułem opłaty oraz obciążono go pozostałymi kosztami postępowania w kwocie 439,26 zł. Apelację od powyższego orzeczenia wniósł obwiniony E. K. , zaskarżył rozstrzygnięcie w całości, wniósł o jego uchylenie i uniewinnienie go lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż Sąd Rejonowy „nie zasięgnął wszystkich wyroków”, o które wnioskował na rozprawie i które w jego ocenie miały znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Podał, że akta sprawy cywilnej o wznowienie punktów ewidencyjnych i punktów granicznych znajdowały się w Sądzie Okręgowym w Białymstoku w Wydziale Cywilnym Odwoławczym i w związku z powyższym Sąd I Instancji się z nimi nie zapoznał, wobec czego wydał błędne rozstrzygnięcie. Apelujący kwestionował swoją winę. Dodał, że biegły sądowy S. W. nie był obecny na gruntach działek (...) . Odwołujący całkowicie zaprzeczył, że zajmował część działki (...) należącej do B. K. , podając że dowody zostały „sfałszowane i ponaciągane” przez poprzedników prawnych B. K. . Stwierdził, że zwracał się do Sądu I Instancji o przeprowadzenie wizji lokalnej na miejscu, której to prośbie jednakże Sąd odmówił. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obwinionego E. K. jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesiona przez apelującego argumentacja na poparcie wyrażonego stanowiska odnośnie błędnego rozpoznania sprawy przez Sąd I Instancji nie zyskała aprobaty Sądu Odwoławczego i nie mogła doprowadzić do podważenia zaskarżonego orzeczenia. Analizując w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy zasadność rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy nie dopatrzył się błędów w zakresie ustalonego stanu faktycznego, na którym głównie skupia się uwaga apelującego. Z akt przedmiotowej sprawy, jak również pisemnych motywów wydanego orzeczenia wynika, że Sąd I Instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, w oparciu o ujawnione w sprawie dowody, które w powiązaniu ze sobą należycie rozważył i wywiódł jedynie możliwe, logiczne wnioski, odnośnie sprawstwa obwinionego. Podzielić należy również pogląd Sądu I Instancji, że czyny objęte wnioskiem o ukaranie stanowią w zasadzie jeden czyn w sensie prawnym, bowiem zdarzenie opisane we wniosku o ukaranie cechuje tożsamość czasu, miejsca, osoby oskarżonego i pokrzywdzonego, jak również czynności wykonawczej. Jednocześnie zaskarżony wyrok Sąd właściwie uzasadnił, poddając całokształt ujawnionego w sprawie materiału dowodowego analizie, przeprowadzonej z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, co pozostaje w zgodzie z dyspozycją art. 7 k.p.k. stosowanego w sprawach o wykroczeniach w oparciu o art. 8 k.p.w. W szczególności nie budzą zastrzeżeń ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego oparte na zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków, a mianowicie B. K. , A. K. , K. K.
(1), i P. I. , wyjaśnieniach E. K. , a także opinii biegłego geodety S. W. oraz szeregu innych dokumentów. W sprawie bezspornym było, że w dniu 23 listopada 2011 r. A. K. i K. K.
(1)przekazali na rzecz swojej córki B. K. działkę o nr geodezyjnym (...) . Przekazanie nastąpiło mocą umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego o nr (...) . Działka ta sąsiadowała z działką o nr (...) należącą do E. K. . Nie ulega również żadnym wątpliwościom, że spór z E. K. - dotyczący granicy między działkami o sygn. (...) się na następcę prawnego A. i K. B. K. . Co więcej treść wyjaśnień obwinionego E. K. wbrew jego intencjom wskazuje, że miał świadomość przebiegu granicy pomiędzy działkami w zarzucanym okresie i że świadomie ją naruszył. Podał bowiem, że po wznowieniu znaków granicznych z działki bratanicy ustąpił, bo był tylko posiadaczem. Innymi słowy miał świadomość, że nie dysponuje tytułem własności do przedmiotowej części działki. Jak trafnie zauważył to Sąd I Instancji nie budziło również wątpliwości, że był wzywany do opuszczenia działki B. K. , co wynika z jej zeznań, jak i zeznań ojca w/w A. K. . Mając na uwadze opinię biegłego geodety S. W. , przebieg granicy pomiędzy sąsiadującymi działkami również nie budzi żadnych wątpliwości, na co nie miało wpływu postępowanie o wznowienie znaków granicznych, bowiem biegły podczas dokonywanych pomiarów korzystał ze współrzędnych punktów granicznych z (...) Ośrodka (...) . Współrzędne zostały ustalone podczas podziału działek i z tych samych współrzędnych korzystał biegły przy wznowieniu znaków granicznych. Wbrew zarzutom apelującego Sąd I Instancji w niniejszym postępowaniu zażądał akt z Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim o sygn. I C 930/12 (postępowanie w przedmiocie wznowienia znaków granicznych) i zapoznał się ze zgromadzonym w tych aktach materiałem dowodowym, wykonując niezbędne dla postępowania kserokopie, co wynika z zarządzenia (k. 301), jak i dołączonych kserokopii do akt niniejszego postępowania (k. 302-322). W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I Instancji zasadnie przyjął, że obwiniony w okresie od kwietnia 2012 r. do lipca 2012 r. w Ż. gmina D. nie opuścił części działki (...) należącej do B. K. . Ustalenie granicy prawnej pomiędzy działkami i świadomość jej przebiegu nakłada na obie sąsiadujące ze sobą strony obowiązek przestrzegania tej granicy. Nie respektowanie przebiegu granicy może prowadzić m.in. do odpowiedzialności za wykroczenie z art. 157 § 1 k.k. („karnej”). Nie ma zatem żadnych wątpliwości co do tego, że obwiniony świadomie zajmował fragment działki należącej do B. K. . Końcowo zgodzić się należy również z Sądem I Instancji, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zakwalifikowania wykroczenia z art. 107 k.w., bowiem w zachowaniu obwinionego nie można było się doszukać zamiaru kierunkowego tj. działania w celu dokuczenia inne osobie tj. B. K. . Trafnie Sąd zauważył, że zachowanie obwinionego ukierunkowane było na zamanifestowanie swoich praw do spornego gruntu, w związku z wieloletnim konfliktem ze swoim bratem, a nie dokuczeniu B. K. . Na marginesie odnosząc się również do argumentacji obwinionego E. K. , że po wznowieniu w dniu 17 maja 2013 roku granic działek (...) należącej do E. K. i (...) należącej do B. K. wyjaśniło się, że to B. K. zajmuje część działki (...) E. K. wskazać należy, że powyższe pozostaje jedynie w sferze jego twierdzeń, a biorąc pod uwagę okres objęty zarzutem – pozostaje poza polem zainteresowania Sądu w niniejszej sprawie. Odnosząc się do twierdzeń i wniosku obwinionego o dokonanie oględzin nieruchomości na okoliczność wykazania, że nie zajmuje on w chwili obecnej gruntu należącego do B. K. złożonego w trakcie postępowania przed Sądem I Instancji i powtórzonego w apelacji należy podkreślić, że stan aktualny nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności wykroczeniowej obwinionego za czyn popełniony w okresie od kwietnia do lipca 2012 r., co bardzo trafnie wskazał Sąd Rejonowy w uzasadnieniu orzeczenia. Z powyższym (kwestia ram czasowych czynu) związane jest ponadto oddalenie przez Sąd Okręgowy, w trakcie rozprawy apelacyjnej w dniu 4 kwietnia 2014 r. (k. 368v) wniosku dowodowego obwinionego o zaliczenie w poczet materiału dowodowego kserokopii podkładu geodezyjnego, kserokopii szkicu sytuacyjnego z dnia 10 marca 2014 r. wraz z kserokopią opinii wydanych w sprawie VIII W 236/13, z kserokopii szkicu sytuacyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r. wraz z kserokopią opinii wydanych w sprawie VIII W 429/10. Nie należy bowiem tracić z pola widzenia, że czyn objęty zarzutem pozostaje w ramach czasowych (kwiecień – lipiec 2012 roku), zaś dokumentacja wskazywana przez obwinionego została sporządzona na marzec 2014 r. co oznacza, że dotyczy władania, bądź jego braku przez obwinionego E. K. częścią nieruchomości w innym okresie czasu, a tym samym dowodzona okoliczność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Po raz kolejny należy z całą stanowczością podkreślić, iż fakt, że w chwili obecnej E. K. nie zajmuje fragmentu działki o nr (...) należącej do B. K. nie ma znaczenia dla ustaleń na datę zarzutu objętego niniejszym postępowaniem. Zastrzeżeń w ocenie Sądu Okręgowego nie można również mieć do orzeczonej wobec obwinionego E. K. kary 300 zł grzywny, bowiem jest ona adekwatna i współmierna do wagi popełnionego przez obwinionego wykroczenia, a nadto spełni stawiane przed nią cele zapobiegawcze i prewencyjne. Z powyższych względów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 119 k.p.w. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. , w tym o wysokości zryczałtowanych wydatków w sprawach o wykroczenia za postępowanie przed sądem drugiej instancji na mocy § 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 118, poz. 1269), zaś o opłacie na mocy art. 119 k.p.w. w zw. z art. 617 k.p.k. w zw. z art. 21 pkt 2 w zw. z art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223, j.t.).