Sad powszechny, I C 208/20

Sygn. akt I C 208/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lipca 2021 roku Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Marek Jasiński po rozpoznaniu w G. dnia 8 lipca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa G. V. (...) z siedzibą w W. przeciwko M. O. o zapłatę I. zasądza od M. O. na rzecz G. V. (...) z siedzibą w W. kwotę 2002,59 zł (dwa tysiące dwa złote pięćdziesiąt dziewięć groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 22 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty; II. zasądza od M. O. na rzecz G. V. (...) z siedzibą w W. kwotę 630 zł (sześćset trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 208/20 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 22 kwietnia 2016 powód G. V. (...) w W. , wniósł o orzeczenie nakazem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, by pozwana M. O. zapłaciła na jego rzecz kwotę 2002,59 zł, wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 22 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty wraz z kosztami sądowymi, w tym kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powództwa powód podał, że przedmiotowa wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez pozwaną z (...) S.A. w W. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Świadczeniodawca z tytułu wykonanych usług wystawiał na rzecz pozwanej faktury VAT. Pomimo upływu wyznaczonego terminu płatności, pozwana nie dokonała zapłaty należnych kwot należnych (...) S.A. w W. , wobec czego niespłacona wierzytelność stała się wymagalna wraz z kwotą odsetek za opóźnienie. Powód nabył wierzytelność wobec pozwanej od poprzedniego wierzyciela na postawie umowy cesji. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie nakazem zapłaty wydanym w elektronicznym postępowaniu upominawczym w dniu 14 czerwca 2016 r. sygn. akt VI Nc-e 674634/16 orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Od powyższego nakazu zapłaty pozwana wniosła skutecznie sprzeciw, wnosząc o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu pozwana wskazała, iż wskazane w pozwie należności uległy już przedawnieniu, zatem roszczenie powoda jest bezzasadne i powinno zostać oddalone. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt VI Nc-e 674634/16 przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu Gdańsk – Północ w Gdańsku na podstawie art. 505 36 § 1 k.p.c. Strony na zakończenie postepowania podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwana M. O. zawarła z (...) S.A. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych w dniu 2 stycznia 2014 r. W ramach umowy usługodawca zobowiązał się do świadczenia na rzecz pozwanej usług telekomunikacyjnych, a także dostarczył pozwanej urządzenia potrzebne do korzystania z usług telekomunikacyjnych. Zapis §7 pkt 6 umowy stanowił, że operator może rozwiązać lub zmienić Umowę w sposób powodujący ograniczenie zakresu świadczonych Usług bez zachowania terminu wypowiedzenia w następujących przypadkach:

1. a)przed rozpoczęciem świadczenia Usług (...) utraci uprawnienia niezbędne do świadczenia Usług, w szczególności uprawnienia do wykonywania działalności telekomunikacyjnej, wykorzystywania numeracji lub częstotliwości;
2. b)zawieszenia świadczenia usług telekomunikacyjnych świadczonych przez inne podmioty będących integralną częścią Usługi (...) ;
3. c)jeżeli w terminie 15 dni od daty zawieszenia Usług na podstawie § 14 ust. 1 lub 2 nie ustaną przyczyny tego zawieszenia;
4. d)powzięcia przez Operatora wiadomości o utracie tytułu prawnego, o którym mowa w § 5 ust. 1 w zakresie danej Usługi. Zgodnie natomiast z §7 pkt. 13 umowy w przypadku rozwiązania Umowy Abonent, któremu Operator udostępnił do korzystania z Usługi (...) ma obowiązek zwrotu tego Urządzenia na własny koszt przesyłając Urządzenie na adres wskazany w Umowie w terminie 14 dni od daty rozwiązania Umowy. § 7 pkt 14. Umowy mówi, że w przypadku niewykonania zobowiązania, o którym mowa w ust. 13 Abonent zobowiązany będzie do zapłaty w terminie 14 dni od daty wystawienia noty obciążeniowej kary umownej w wysokości określonej w Umowie lub Cenniku za każde niezwrócone Urządzenie. /dowód: Regulamin świadczenia usług przez Spółki Grupy (...) – k. 52-54v, umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych z załącznikami – k. 74-77v, protokół przekazania urządzeń – k. 94-95/ (...) S.A. w W. w związku z wykonywaniem usługi wystawił na rzecz pozwanej M. O. faktury VAT: - nr (...) , wskazującą na kwotę do zapłaty w wysokości 106,71 zł z terminem płatności określonym na 27 lutego 2014 r.; - nr (...) , wskazującą na kwotę do zapłaty w wysokości 44,69 zł z terminem płatności określonym na 27 marca 2014 r.; - nr (...) , wskazującą na kwotę do zapłaty w wysokości 54,58 zł z terminem płatności określonym na 29 kwietnia 2014 r.; - nr (...) , wskazującą na kwotę do zapłaty w wysokości 44,68 zł z terminem płatności określonym na 26 maja 2014 r.; - nr (...) , wskazującą na kwotę do zapłaty w wysokości 44,68 zł z terminem płatności określonym na 29 czerwca 2014 r.; - nr (...) , wskazującą na kwotę do zapłaty w wysokości 203,58 zł z terminem płatności określonym na 25 lipca 2014 r.; - notę księgową nr (...) z dnia 11 lipca 2014 r., wskazującą na kwotę do zapłaty w wysokości 150 zł tytułem opłaty wyrównawczej - notę księgową nr (...) z dnia 12 sierpnia 2014 r., wskazującą na kwotę do zapłaty w wysokości 642 zł tytułem opłaty wyrównawczej oraz notę księgową nr (...) z dnia 15 września 2014 r., wskazującą na kwotę do zapłaty w wysokości 600 zł tytułem odszkodowania za niedokonanie zwrotu powierzonego sprzętu. / dowód: faktury VAT - k. 55-60v, noty księgowe – k.61-63/ Pismem z dnia 8 lipca 2014 r. (...) S.A. w W. oświadczył M. O. , iż została rozwiązana umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych, bez zachowania terminu wypowiedzenia ze względu na niepłacenie rachunków. / dowód: rozwiązanie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych – k. 73-73v/ W dniu 28 grudnia 2015 r. powód – G. V. (...) w W. zawarł z (...) S.A. z siedzibą w W. umowę przelewu wierzytelności, której przedmiotem były istniejące, bezsporne i wymagalne wierzytelności pieniężne przysługujące zbywcy od abonentów. / dowód: KRS powoda – k. 37-41, umowa sprzedaży wierzytelności wraz z załącznikami i pełnomocnictwem– k. 43-51/ Pismem z dnia 26 stycznia 2016 r. (...) S.A z siedzibą w W. poinformowała M. O. o cesji wierzytelności wynikającej z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz wysokości zadłużenia sięgającego kwoty 1.740,92 zł. Kolejno pismem z dnia 2 lutego 2016 r. G. V. (...) w W. wezwał M. O. do zapłaty kwoty 1.975,87 zł w terminie do dnia 16 lutego 2016 r., pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. / dowód: zawiadomienie o przelewie wierzytelności – k. 64, wezwanie do zapłaty – k. 65/ Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Autentyczność dokumentów przedłożonych w sprawie nie była przez strony kwestionowana, zatem Sąd na ich podstawie ustalił opisany powyżej stan faktyczny. W przedmiotowej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z umowy cesji wierzytelności z dnia 28 grudnia 2015 r., na podstawie której nabył wierzytelność wobec pozwanej M. O. , która w dniu 2 stycznia 2014 r. zawarła z poprzednikiem prawnym powoda – (...) S.A. z siedzibą w W. - umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych pod nr (...) . Natomiast pozwana M. O. w sprzeciwie zarzuciła nieudowodnienie roszczenia co do zasady, wskazując, że powód nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby roszczenie pozwanej. Pozwana podniosła nadto zarzut przedawnienia. Zgodnie z treścią art. 6 k.c. , w toku niniejszego procesu, strona powodowa powinna udowodnić zarówno zasadność, jak i wysokość określonej wierzytelności, skoro ze wskazanych faktów wywodziła określone dla siebie skutki prawne. Niewątpliwym bowiem jest, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów i spełnia przy tym dwie zasadnicze funk.c.je. Po pierwsze dynamizuje postępowanie dowodowe w systemie obowiązywania zasady sporności (kontradyktoryjności) w procesie, po drugie określa wynik merytoryczny sporu (sprawy) w sytuacji krytycznej, gdy strona nie udowodni faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. (...) Kodeks cywilny . Księga pierwsza. Część ogólna. Komentarz, Zakamycze, 2003 r.). Oznacza to zatem, że Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Ponadto zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie, a nie obowiązek, dopuszczenia dalszych jeszcze, nie wskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia ( art. 316 § 1 in principio k.p.c. ). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Powód na potwierdzenie podnoszonych okoliczności przedstawił dokumenty w postaci umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 2 stycznia 2014 r., usługi telekomunikacyjne, warunki umowy, protokoły przekazania urządzeń mobilnych, umowę sprzedaży wierzytelności z dnia 28 grudnia 2015 r. wraz z załącznikami, a nadto inne środki dowodowe – wydruki komputerowe w postaci regulaminu świadczenia usług telekomunikacyjnych, faktury i noty obciążeniowe. W ocenie Sądu, z przedłożonych dokumentów bezsprzecznie wynika, że w dniu 2 stycznia 2014 r. pozwana M. O. zawarła z poprzednikiem prawnym powoda umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz odebrała w ramach zawartej umowy urządzenia. Pozwana nie kwestionowała bowiem aby znajdujący się na tych dokumentach własnoręczny podpis, nie był przez nią złożony. Ponadto pozwana w toku niniejszego procesu nie wykazała aby faktury nie były do niej skutecznie doręczane przez powoda. Należy również zauważyć, że pozwana w przypadku wątpliwości co do wysokości ustalonych odpłatności za korzystanie z usługi telekomunikacyjnej, miała możliwość wszczęcia postępowania reklamacyjnego. Brak jest natomiast w tym zakresie jakichkolwiek informacji. Zatem, w ocenie Sądu, pozwana zgadzała się z wysokością opłat wskazanych na wydrukach faktur. Tym bardziej, że Sąd nie miał żadnych zastrzeżeń co do autentyczności i prawdziwości twierdzeń w nich zawartych. Natomiast pozwana M. O. , kwestionując roszczenie powoda nie zaoferowała w tym zakresie żadnych dowodów. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, to w ocenie Sądu, nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 117 § 2 k.c. , po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. W myśl natomiast art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej termin przedawnienia wynosi lat 6, a dla roszczeń o świadczenia okresowe jak i związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 3 lata. Do zastosowania krótszego terminu przedawnienia nie jest wymagane, aby obie strony stosunku prawnego były podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą (tak: wyrok SN z dnia 2 kwietnia 2008 roku, sygn. III CSK 302/2007, publ. Lex Polonica 2035118). W niniejszej sprawie termin przedawnienia roszczeń przysługujących cedentowi, a następnie cesjonariuszowi wynosił 3 lata. Ten sam termin przedawnienia dotyczy należności głównej jak i świadczeń okresowych (odsetek). Z przedłożonych przez powoda innych środków dowodowych w niniejszej sprawie wynika, że najwcześniejsza faktura VAT nr (...) została wystawiona w dniu 13 lutego 2014 r., a termin płatności miał nastąpić do dnia 27 lutego 2014 r. Zatem od dnia 28 lutego 2014 r. roszczenie z tej faktury było wymagalne. W przedmiotowej sprawie powód złożył pozew do Sądu Rejonowego Zachód – L. w L. w dniu 22 kwietnia 2016 r. Zatem z tym dniem nastąpiła przerwa biegu przedawnienia, przy czym roszczenie nie uległo przedawnieniu. Odnosząc się natomiast do podniesionego przez pozwaną zarzutu zwrócenia sprzętu w terminie, podniesionego w piśmie z dnia 14 maja 2021 r., to w ocenie Sądu, opierając się na zasadzie ciężaru dowodu z art. 6k.c. uznać należało, że twierdzenia pozwanej (ocenione szczegółowo wyżej) okazały się gołosłowne, niepoparte żadnymi dowodami, co skutkowało uznaniem przez Sąd, że pozwana nie sprostała ciężarowi dowodu w tym zakresie i nie udowodniła, że zwróciła sporny sprzęt. Mając na uwadze powyższe, Sąd uwzględnił dochodzone roszczenie zgodnie z art. 353§1 k.c. w zw. z art. 56 i następne ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w zw. z umową o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 2 stycznia 2014 r. O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 98§1-3 k.p.c. w myśl zasady odpowiedzialności strony za wynik procesu, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 630 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 208/20 ZARZĄDZENIE (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...)