Sygn. akt II.1 Kow (...) POSTANOWIENIE Dnia 02 września 2021 roku Sąd Okręgowy w Słupsku, w II Wydziale Karnym – Sekcja ds. Penitencjarnych i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w składzie: Przewodnicząca sędzia Małgorzata Ziółkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu w Sądzie Okręgowym w Słupsku skargi skazanego K. D. syna M. na decyzję Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w C. z dnia 16 kwietnia 2021 roku o odstąpieniu od ukarania na podstawie art. 7 § 1, 2 i 5 k.k.w. postanowił:
- uchylić zaskarżoną decyzję Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w C. z dnia 16 kwietnia 2021 roku o odstąpieniu od ukarania skazanego K. D. syna M. ;
- zwolnić skazanego od wydatków za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa. UZASADNIENIE Zastępca Dyrektora Zakładu Karnego w C. w dniu 16 kwietnia 2021 roku podjął – w odniesieniu do skazanego K. D. syna M. – decyzję o odstąpieniu od ukarania wyżej wymienionego; a konkretnie decyzję, której całkowita osnowa zamykała się w treści: „odstąpiono od wymierzenia kary Wyjaśnienia są prawdziwe. Osadzony po spacerze poszedł do szkoły”. Przed wydaniem przedmiotowej decyzji – podmiot wydający decyzję wysłuchał wyjaśnień K. D. , przy czym były to wyjaśnienia o treści: „Byłem na spacerze”. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach: w dniu 14 maja 2021 roku K. Ł. (w dokumentacji nie wskazano stanowiska służbowego tejże osoby) wystąpił z wnioskiem o wymierzenie K. D. kary dyscyplinarnej nagany (następnie swoje stanowisko modyfikując – poprzez wniesienie od odstąpienie od wymierzenie kary) w związku z tym, że: „Skazany w dniu 14.04.2021 r. opuścił pierwszą godzinę lekcyjną”. Decyzję tę zaskarżył skazany K. D. , który – jak wynika z treści skargi, dodatkowo sprecyzowanej na posiedzeniu sądu w dniu 24 sierpnia 2021 roku – zakwestionował zasadność samego faktu zainicjowania przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego (w konsekwencji zatem kwestionując także wydaną w jego toku decyzję); podnosząc negatywne dlań konwencje wynikające z faktu znajdowania w jego aktach osobowych dokumentów wskazujących na fakt przeprowadzenia tego konkretnie postępowania dyscyplinarnego. Zastępca Dyrektora Zakładu Karnego w C. podtrzymał zaskarżoną decyzję; przekazując sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowego w Słupsku. Absolutnie nie odnosząc się w tym miejscu do kwestii zasadności samego faktu zainicjowania wobec skazanego postępowania o wymierzenie mu kary dyscyplinarnej; ani też zasadności decyzji o odstąpieniu od wymierzenia K. D. kary ; fakt wywiedzenia przez skazanego rozpoznawanej skargi skutkować musiał uchyleniem wskazanej w sentencji niniejszego pisma decyzji, jako niespełniającej ( chociażby w minimalnym akceptowalnym stopniu) determinowanego przepisami prawa wymogu formalnego ; pełniejącego funkcję gwarancyjną w odniesieniu do zachowania praw skazanego. Z przepisu art. 7 § 1 k.k.w. wynika, że skazany może zaskarżyć – między innymi – decyzję dyrektora zakładu karnego z powodu jej niezgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. To oznacza, że sąd penitencjarny dokonuje kontroli decyzji jedynie w zakresie jej zgodności z prawem. W piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że „sprzeczność z prawem", jako przesłankę zaskarżenia decyzji organu postępowania wykonawczego, należy rozumieć szeroko. Chodzi tu o niezgodność nie tylko z przepisami Kodeksu karnego wykonawczego lub innej ustawy będącej podstawą decyzji, ale też o naruszenie samowykonalnych przepisów ratyfikowanych umów międzynarodowych, bezpośrednio stosowanych przepisów konstytucji , a także przepisów rozporządzeń i innych aktów zawierających normy prawne ( Z. Hołda (w:) Z. Hołda, K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy…, s. 82, T. Kalisz, Skarga na decyzje organów wykonawczych…, s. 155, S. Lelental, Kodeks karny wykonawczy…, 2010, s. 99 ). Chodzi przy tym o przepisy zarówno prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Do tych ostatnich zaliczyć przy tym trzeba normy procesowe dotyczące zasad podejmowania decyzji przez organy wymienione w art. 2 pkt 5 i 6 k.k.w. oraz dotyczące form tych decyzji. W tym kontekście podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 7 § 3 k.k.w. decyzję (tę, o której mowa w §1 tegoż przepisu) ogłasza się lub doręcza wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o przysługującym skazanemu prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi. Przepis ten nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obligatoryjnym elementem decyzji (tej, o której mowa w §1) jest uzasadnienie. Zdaniem sądu penitencjarnego w tym konkretnym przypadku zaskarżona decyzja nie spełniała wymogu formalnego w postaci posiadania uzasadnienia. Choć bowiem jej niewątpliwą faktyczną konsekwencją było odstąpienie od wymierzenia kary w zainicjowanym przez K. Ł. postępowaniu przeciwko skazanemu K. D. , o tyle faktyczny brak uzasadnienia tejże decyzji (za noszące cechy uzasadnienia – w ocenie sądu – w realiach tej konkretnie sprawy nie mogą być bowiem uznane twierdzenia o treści: „Wyjaśnienia są prawdziwe. Osadzony po spacerze poszedł do szkoły”) nie pozwala na zdekodowanie rzeczywistej treści tejże decyzji . Nie pozwala bowiem na ustalenie (jakże przy tym istotne dla skazanego K. D. ), czy odstąpiono od wymierzenia kary wobec osadzonego z tego powodu, że przewinienia dyscyplinarnego nie popełnił (na przykład z tego powodu, że jego zachowanie nie było zawinione); czy też dlatego, że wystąpiły takie okoliczności (ciężar czynu, czy stopień winy jego sprawcy), które uzasadniały – mimo stwierdzenia popełnienia przez osadzonego przewinienia dyscyplinarnego – odstąpienie od wymierzenia za to przewinienie kary. Podkreślania wymaga, że tylko w przypadku posiadania przez skazanego wiedzy o konkretnym powodzie lub powodach podjętej decyzji, można mówić o wystąpieniu realnych warunków do jej zaskarżenia. Podkreślania w tym miejscu wymaga, że wymóg formalny decyzji, o którym mowa w art. 7 § 3 k.k.w. (a konkretnie wymóg posiadania uzasadnienia) nie powinien być utożsamiany z obowiązkiem sporządzania uzasadnień szczególnie obszernych. Sąd penitencjarny w tym składzie, jako dopuszczalną uznaje sytuację, gdy uzasadnienie wydanej decyzji zamykać się będzie zaledwie w kilku zdaniach, nawet napisanych odręcznie. Co jednak wymaga podkreślania, uzasadnienie decyzji winno zawierać informację o konkretnym powodzie lub powodach jej podjęcia. I już tylko na marginesie zasadniczego wywodu przypomnienia wymaga, że osadzony – w przebiegu postępowania zainicjowanego wnioskiem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej – przed złożeniem wyjaśnień winien być każdorazowo pouczany o prawie do odmowy składania wyjaśnień i do odmowy udzielania odpowiedzi na zadawane mu pytania. W tych okolicznościach, orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.