Sad powszechny, II W 1150/21

Sygn. akt II W 1150/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2021 roku Sąd Rejonowy w Nysie, Wydział II Karny, Sekcja ds. Wykroczeń w składzie: Przewodniczący - Sędzia Sądu Rejonowego Bartłomiej Madejczyk Protokolant – sekr. sąd. E. J. Oskarżyciel ------ po rozpoznaniu na rozprawie 19 października, 23 listopada i 14 grudnia 2021 roku sprawy A. W. ( W. ) s. A. i I. zd. Kruszyna Ur. (...) w G. obwinionego o to, że: w dniu 31 maja 2021r. o godzinie 8.15 w m. N. na ul. (...) , wnętrze stacji paliw (...) , nie przestrzegał nakazu zakrywania przy pomocy maseczki ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych, określonego w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi to jest § 25.1 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U.2021 poz. 861), to jest o czyn z art. 116 § 1a kodeksu wykroczeń

1. uznaje obwinionego A. W. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 116 § 1a k.w. i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) złotych,
2. na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. zasądza od obwinionego A. W. na rzecz Skarbu Państwa 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków oraz opłatę w wysokości 30 (trzydziestu) złotych. Sąd Rejonowy w Nysie stwierdza, że orzeczenie niniejsze uprawomocniło się dnia 6 stycznia 2022r. i jest wykonalne. N. , dnia 27 stycznia 2022 r. Sędzia Sądu Rejonowego M. U. Na oryginale właściwe podpisy za zgodność st. sekr. sąd. E. C. UZASADNIENIE W oparciu o dowody przeprowadzone w toku rozprawy głównej, sąd ustalił następujący stan faktyczny: A. W. rano 31 maja 2021 r. przebywał w budynku stacji paliw (...) przy ul. (...) w N. . W czasie pobytu przy kasie oraz w drodze do części restauracyjnej obwiniony nie stosował się do obowiązku zakrywania ust i nosa przy pomocy maseczki. / dowód: zeznania K. K. – k.32v; zeznania M. B. – k.42; zeznania P. R. – k.42v/ Obwiniony ma 31 lat, jest stanu wolnego, na utrzymaniu nie ma nikogo, prowadzi działalność gospodarczą. / dowód: dane osobowe obwinionego/ Ustalając stan faktyczny, sąd oparł się w całości na zeznaniach K. K. , M. B. i P. R. , które były spójne oraz wzajemnie się uzupełniały, a z których wprost wynikało, że obwiniony w czasie pobytu przy kasie oraz w drodze do części restauracyjnej nie stosował się do obowiązku zakrywania ust i nosa przy pomocy maseczki. Również bezpośredni kontakt ze świadkami na rozprawie nie dał podstaw do kwestionowania szczerości ich zeznań. Nadto sąd oparł się na dowodach z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, które nie były kwestionowane przez strony, a ich prawdziwość i autentyczność nie budziły wątpliwości. W ocenie sądu niewiarygodne były zeznania J. H. , który przedstawił wersję przebiegu wydarzeń korzystną dla obwinionego, tymczasem przeczyły jej zeznania osób postronnych, tj. pracowników stacji paliw. Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że maseczkę zdjął dopiero w części restauracyjnej. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego. Wbrew jego twierdzeniu wskazani wcześniej świadkowie w sposób jednoznaczny opisali, że w czasie pobytu przy kasie oraz w drodze do części restauracyjnej nie stosował się do obowiązku zakrywania ust i nosa przy pomocy maseczki. Tym samym w ocenie sądu przedstawiona przez obwinionego wersja przebiegu zdarzenia stanowiła wyłącznie jego linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności za popełniony czyn. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 116 § 1a k.w. odpowiedzialności za to wykroczenie podlega ten kto nie przestrzega zakazów, nakazów, ograniczeń lub obowiązków określonych w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Do nakazów takich zalicza się m.in. obowiązek zakrywania, przy pomocy maseczki, ust i nosa w obiektach handlowych lub usługowych – wynikający z przepisu §
3. rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021 r. poz. 861), który był aktualny w dniu zdarzenia. Sprawca tego wykroczenia podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne sąd stwierdził, iż obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 116 § 1a k.w. Jednocześnie wina obwinionego nie budziła wątpliwości, gdyż dopuścił się on zachowania niezgodnego z prawem, chociaż bezprawność czynu była rozpoznawalna i mógł on działać zgodnie z normą prawną. Przy czym nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające winę. Sąd za popełnione wykroczenie, na podstawie art. 116 § 1a k.w., wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 50 zł. Przy wymiarze kary sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego obwinionemu wykroczenia, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary, przede wszystkim to, że jest on osobą niekaraną i nie miał konfliktów z prawem. Tym samym kara grzywny pomimo, że wymierzona w okolicach dolnej granicy zagrożenia, będzie adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz wystarczająca do wdrożenia obwinionego do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego, a tym samym spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do niego, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 120 zł tytułem zryczałtowanych wydatków oraz opłatę w wysokości 30 zł. Na oryginale właściwe podpisy za zgodność st. sekr. sąd. E. C.