Sad powszechny, III W 1748/20

Sygn. akt III W 1748/20 UZASADNIENIE Sąd ustalił, co następuje: J. Ł. mieszka w W. przy ul. (...) . Od października 2018 roku wielokrotnie głośno odtwarzał muzykę, co przeszkadzało w normalnym życiu jego sąsiadce A. K. , która po pracy nie mogła odpocząć i bywała w ciągłym napięciu. A. K. próbowała zwracać uwagę J. Ł. , jednakże bezskutecznie. W dniu 01 grudnia 2019 roku ok. godz. 16:55 J. Ł. odtwarzał głośno muzykę, przez co zakłócił spokój sąsiadce A. K. . Wobec tego kobieta wezwała policję. Na miejsce przyjechał patrol policji w osobach sierż. szt. G. Z. i st. sierż. W. S. , którzy potwierdzili zakłócenie. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: w całości zeznań oskarżycielki posiłkowej A. K. (k. 107v-108), w całości zeznań świadków J. O. (k. 28, 108v-109), K. N. (k. 31a, 108), I. K. (k. 33, 109-109v), funkcjonariuszy policji G. Z. (k. 130-130v) i W. S. (k. 130v-131), rejestru (k. 13, 103), pisma ze Spółdzielni mieszkaniowej (k. 14, 18-20, 95), notatek urzędowych (k. 17, 22), kserokopii notatników służbowych (k. 23-24), wykazu próśb o interwencję policji (k. 104), zdjęć (k. 123-128). Obwiniony J. Ł. w wyjaśnieniach złożonych pisemnie (k. 38) nie przyznał się do zarzuconego mu czynu i wyjaśnił, że zarzut jest pozbawiony jakichkolwiek podstaw, a w dniu 1 grudnia 2019 r. nie zgłosiła się do niego żadna osoba w związku z głośno słuchaną muzyką. W sprzeciwie od wyroku nakazowego (k. 57) obwiniony zarzucił rażące naruszenie prawa i brak jakichkolwiek podstaw zarzuconego mu czynu. Podniósł, że nie zna osoby o danych A. K. , zobaczył je pierwszy raz w pouczeniu z dnia 23 marca 2019 r. Ponadto w dniu 1 grudnia 2019 r. do jego mieszkania nie zgłosiła się żadna osoba. Nadto nie zostały uwzględnione jego wyjaśniania w toku czynności wyjaśniających w piśmie z dnia 21.04.2020r. oraz nie udostępniono mu akt postępowania ani treści zawiadomień, donosów składanych przez A. K. . Wobec niestawiennictwa na rozprawie, obwiniony nie składał wyjaśnień przed Sądem. Wyjaśnienia obwinionego Sądu uznał za niewiarygodne, bowiem w świetle nieosobowego materiału dowodowego, w szczególności kserokopii notatnika służbowego funkcjonariuszy Policji uczestniczących w interwencji i notatki urzędowej potwierdzających zdarzenie z dnia 1 grudnia 2019 r. oraz zeznań świadków potwierdzających głośne słuchanie muzyki przez obwinionego, jego wersja stanowi jedynie przyjętą przez niego linię obrony. Sąd uznał za w pełni wiarygodne zeznania: oskarżycielki posiłkowej A. K. , która opisała okoliczności zakłócania jej spokoju w dniu 1 grudnia 2019 r. oraz odniosła się do uciążliwości, jaką powoduje słuchanie przez sąsiada muzyki; świadka J. O. , która potwierdziła, że J. Ł. od kilku lat słucha muzyki o różnych porach dnia, jednakże nie mieszka w bezpośrednim sąsiedztwie z mężczyzną i nie jest to dla niej aż tak uciążliwe; świadka K. N. , która mieszka naprzeciwko mieszkania J. Ł. i potwierdziła, że od kilku lat dobiega z tego mieszkania głośna muzyka oraz dziwne odgłosy wydawane przez mężczyznę; świadka I. K. , która w okresie od 15 czerwca 2019 r. do końca sierpnia 2019 r. mieszkała u A. K. i potwierdziła, że sąsiad z zza ściany w tym okresie głośno słuchał muzyki. Sąd zeznania powyższe obdarzył wiarą, gdyż wzajemnie się potwierdzały oraz były zgodne z nieosobowym materiałem dowodowym, zgromadzonym w niniejszej sprawie, jak też wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Sąd uznał również za w pełni wiarygodne zeznania funkcjonariuszy policji G. Z. i W. S. , którzy w dniu 1 grudnia 2019 r. zostali wezwani do miejsca zamieszkania obwinionego w związku z głośno słuchaną przez niego muzyką. Świadkowie nie pamiętali szczegółów interwencji, powtórzyli informacje, które zawarli w notatniku służbowym. Sąd obdarzył zeznania powyższe wiarą w całości, uwzględniając, że świadkowie są dla obwinionego osobami obcymi, zaś kontakt świadków z osobą obwinionego miał charakter przypadkowy, wynikający z pełnienia w dniu zdarzenia obowiązków w związku ze służbą w Policji. Treść złożonych przez świadków zeznań koresponduje z treścią sporządzonej z podjętej interwencji notatki. Nie budziły wątpliwości Sądu pozostałe dowody nieosobowe, zgromadzone w sprawie, w szczególności notatki urzędowe (k. 17, 22), kserokopia notatników służbowych (k. 23-24) – dowody zgromadzone zostały prawidłowo, zaś dokumenty sporządzone stosownie do regulacji, określających ich formę i treść przez osoby do tego uprawnione. Sąd nie znalazł podstaw, by dowodom powyższym odmówić wiary. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 51 §1 k.w. ten, kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Przedmiotem ochrony, określonym w art. 51 k.w., jest prawo obywateli do niezakłóconego spokoju i porządku publicznego oraz niezakłócony spoczynek nocny, które to nie powinny być zakłócone jakimikolwiek zachowaniami wykraczającymi poza ogólnie, czy też zwyczajowo przyjęte normy społecznego zachowania się. Naruszenie tej normy w jej podstawowej postaci, określonej w §1 powołanego przepisu, może nastąpić poprzez takie zachowanie człowieka, które odbiega od powszechnie, zwyczajowo przyjętych norm postępowania w określonej sytuacji, czyli w danym miejscu, czasie i okolicznościach, i które jest zdolne zakłócić spokój, porządek publiczny spoczynek nocny albo też wywołać zgorszenie w miejscu publicznym. (Grzegorczyk T. (red.), Jankowski W., Zbrojewska M., Kodeks wykroczeń. Komentarz do art. 51 k. w. ) W powyższym kontekście Sąd nie znalazł podstaw, by odmówić wiary zeznaniom świadków, będących sąsiadami J. Ł. , co do uciążliwości słuchanej przez niego głośno muzyki. Skoro zatem zachowanie obwinionego było głośne w takim stopniu, że stanowiło zakłócenie spokoju, Sąd przyjął, że obwiniony winien kontrolować panujący w jego mieszkaniu poziom hałasu, poprzez zaniechanie odtwarzania głośno muzyki. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że obwiniony zachowaniem swoim, zrealizowanym w dniu 1 grudnia 2019r. ok. godz. 16:55, wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 51 §1 kw. Wymierzając obwinionemu karę za wskazany powyżej czyn Sąd kierował się wskazaniami z art. 33 k.w. Sąd uznał stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego za umiarkowanie znaczny – w powyższym zakresie Sąd uwzględnił, że obwiniony słuchał muzyki o bardzo wysokim natężeniu dźwięku, tj. heavy metal i hard rock. Analogicznie Sąd ocenił stopień zawinienia obwinionego, mając na uwadze rejestry, które przedstawiła oskarżycielka posiłkowa oraz jej zeznania i pozostałych świadków, z których wynika, że działania obwinionego miały występować również w przeszłości. Ocenione w powyższy sposób: stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu Sąd przyjął jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary. Zaś jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim właściwości i warunki osobiste obwinionego, w tym ustabilizowany tryb życia. Powyższe okoliczności skłoniły Sąd do uznania, że obwinionemu winna zostać wymierzona kara grzywny w wysokości 200 zł. W ocenie Sądu wymierzona w powyższej wysokości kara jest karą adekwatną do stopnia zawinienia obwinionego, stopnia społecznej szkodliwości zarzuconego mu czynu oraz karą spełniającą cele stawiane wymiarowi kary w zakresie wychowawczym i zapobiegawczym, jak też w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzeczona kara stanowi w ocenie Sądu sygnał dla obwinionego, że zarzucony mu czyn został oceniony jako społecznie szkodliwy i ma powstrzymać obwinionego od podjęcia analogicznych działań w przyszłości. Na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. w zw. z art. 118 § 1 i 2 k.p.w. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania przed sądem, ustaloną na podstawie § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 2467), a nadto kwotę 20 zł tytułem zryczałtowanych wydatków ponoszonych w toku czynności wyjaśniających, ustaloną na podstawie § 2 ww. rozporządzenia, jak również kwotę 30 złotych tytułem opłaty ( art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych , Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).