Sygn. akt II K. 258/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 września 2020 roku. Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Leszek Osiński Protoko
§4kk i art.
244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 §2 kk 3/ w dniu 4 sierpnia 2019 roku, na trasie z miejscowości J. (...) , gm. L. , pow. (...) do G. , pow. (...) , kierował samochodem osobowym marki F. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym po drodze publicznej, nie stosując się tym do orzeczonego wskazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w strefie ruchu lądowego na okres trzech lat oraz nie stosując się do decyzji Starosty (...) z dnia 4 grudnia 2017 roku, znak: (...) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. B,C, tj. o przestępstwo z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 §2 kk ORZEKA: I. uznaje oskarżonego J. K.
(1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia z tym ustaleniem, iż stanowi on występek z art. 235 kk i art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 § 1 kk i za to po myśli art. 11 § 3 kk na mocy art. 270 § 1 kk wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. uznaje oskarżonego J. K.
(1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia z tym ustaleniem, iż stanowi on przestępstwo z art.
§ 4kk i art.
180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to po myśli art. 11 § 3 kk na mocy
§4kk wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; III.
na mocy art. 42 § 3 kk za czyn z pkt II aktu oskarżenia orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio; IV. na mocy art. 43a § 2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 10.000 zł (dziesięciu tysięcy złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej (nr konta (...) ); V. uznaje oskarżonego J. K.
(1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to po myśli art. 11 § 3 kk na mocy art. 244 kk wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; VI. na mocy art. 42 § 1a pkt 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk za czyn z pkt III aktu oskarżenia orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat; VII. na mocy art. 85 §1 kk i art. 86 §1 kk w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności wymierza oskarżonemu karę łączną 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; VIII. na mocy art. 90 § 1 i § 2 kk w zw. z art. 88 kk w miejsce jednostkowych orzeczeń o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeka wobec oskarżonego łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio; IX. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty i obciążą go wydatkami w sprawie w wysokości 70 (siedemdziesięciu) złotych. UZASADNIENIE 4 sierpnia 2019 roku J. K.
(1), zamieszkały w miejscowości J. , zaproponował swoim kolegom S. S. i M. K. wyjazd do G. . Ci wyrazili zgodę. W związku z tym J. K.
(1)około godziny 18.00 wziął pojazd swojej żony marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Pojazdem kierował J. K.
(1). S. S. siedział na przednim fotelu obok kierowcy, M. K. na fotelu z tyłu. W trakcie jazdy M. K. i S. S. spożywali alkohol. Wypili pół litra wódki. Dowód: - zeznania świadka M. K. – k. 177; - zeznania świadka S. S. – k. 177-178; W G. wszyscy uczestnicy wyjazdu do późnych godzin wieczornych w dniu 4 sierpnia 2019 roku spożywali alkohol (wódkę). Następnie spali w samochodzie, by we wczesnych godzinach rannych rozpocząć autostradą A-1 powrót do miejscowości J. . Pojazd ponownie prowadził J. K.
(1). Około godziny 6.50 w miejscowości N. pojazd prowadzony przez J. K.
(1)zjechał z jezdni i uderzył w bariery ochronne. Elementy konstrukcji pojazdu F. (...) uszkodziły dwa pojazdy, które jechały z przeciwnego kierunku. Na miejsce zdarzenia został wezwany patrol policji z KMP w T. . Na miejscu zdarzenia J. K.
(1)został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badania przeprowadzone o godzinie 7.49 i 8.06 przyniosły wyniki odpowiednio 0,27 i 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W trakcie czynności podejmowanych przez policjantów J. K.
(1)podał, iż nazywa się T. K. . Podał również miejsce zamieszkania T. K. oraz jego numer P. . Podobnie dane T. K. podał do protokołu badania na zawartość alkoholu. Protokół opatrzył własnoręcznym podpisem (...) . W związku z zaistniałym zdarzeniem drogowym oraz wynikiem badania na zawartość alkoholu, J. K.
(1)został przekazany do dyspozycji właściwej jednostki policji, tj. KPP w G. (...) . W obecności przybyłych na miejsce policjantów z KPP w G. (...) J.
(1)K. nadal podawał fałszywe dane dotyczące swojej tożsamości. Dowód: - zeznania świadka M. K. – k. 177; - zeznania świadka S. S. – k. 177-178; - wyjaśnienia oskarżonego J. K.
(1)– k. 23-23v.; - protokół badania na zawartość alkoholu – k. 4; - notatki urzędowe policji – k. 6, k. 34-35. J. K.
(1)został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z 20 października 2017 roku za czyny z art.
§ 1kk , art.
224 § 2 kk w zb. z art. 222 § 1 kk oraz z art. 190 § 1 kk . Orzeczono wobec niego między innymi karę łączną 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na trzyletni okres próby. Ponadto orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Wyrok uprawomocnił się z dniem 28 października 2017 roku. Decyzją Starosty (...) z 4 grudnia 2017 roku cofnięto J. K.
(1)uprawnienia kategorii B i C, wynikające z posiadanego przez niego prawa jazdy. Decyzja została doręczona J. K.
(1)11 grudnia 2017 roku. W dniach 4-5 sierpnia 2019 roku J. K.
(2)prowadził w związku z tym pojazd mechaniczny mimo obowiązującego go zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz nie stosując się do treści decyzji właściwego starosty powiatowego. Dowód: - odpis wyroku SR w Tomaszowie Mazowieckim – k. 28-29; - kserokopia decyzji Starosty (...) – k. 42; - kserokopia potwierdzenia odbioru decyzji – k. 43. Oskarżony J. K.
(1)był uprzednio karany, wykształcenie zawodowe, fryzjer, dochód około 2.000 złotych miesięcznie, żonaty, ojciec trojga dzieci pozostających na jego utrzymaniu, zdrowy, w PZP nie leczył się, bez majątku. Dowód: - dane osobopoznawcze – k. 47, k. 167; - karta karna – k. 45. Oskarżony J. K.
(1)na etapie postępowania przygotowawczego podczas pierwszego przesłuchania przyznał się do popełnienia czynu z art.
§ 4kk w zb.
z art. 244 kk . Złożył wyjaśnienia, w których opisał okoliczności wyjazdu do G. oraz powrotu następnego dnia do miejscowości J. . Przyznał przy tym, iż 4 sierpnia 2019 roku około godziny 18.00 postanowił pojechać samochodem żony do G. . Wspólny wyjazd zaproponował swoim kolegom. S. S. i M. K. przystali na propozycję. W G. wszyscy uczestnicy wyjazdu spożywali alkohol. Oskarżony wyjaśnił, iż w godzinach 23.00-24.00 wypił wspólnie z kolegami około 0,7 litra wódki. Potem koledzy sami kontynuowali spożywanie kolejnej butelki wódki. Następnie wszyscy spali w samochodzie, a około godziny 6.00 rozpoczęli podróż powrotną. Oskarżony wyjaśnił następnie, iż w pewnym momencie przysnął, w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem, który uderzył w barierę ochronną. Na miejsce zdarzenia przyjechała policja, której oskarżony w obawie przed odpowiedzialnością karną podał fałszywe dane. Oskarżony nie potrafił wówczas powiedzieć, dlaczego po spożyciu alkoholu prowadził auto. Wyjaśnił, że było to wynikiem głupoty (k. 23-23v.). W trakcie rozprawy głównej J. K.
(1)werbalnie przyznał się do popełnienia dwóch pierwszych zarzucanych mu czynów. Wyraził przy tym wątpliwość co do wiarygodności wyniku badania na zawartość alkoholu (k. 168). W odniesieniu do trzeciego czynu, nie przyznał się do jego popełnienia. Wskazał w związku z tym, iż pojazdem w dniu 4 sierpnia 2019 roku kierował S. S. (k. 168). Dokonując oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego złożonym na etapie postępowania przygotowawczego (k. 23-23v.). Wyjaśnienia te znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków S. S. i M. K. . W sposób logiczny i szczery opisują przebieg i sekwencję zdarzeń w dniach 4-5 sierpnia 2019 roku. Znajdują także potwierdzenie w dokumentacji powstałej w związku z przedmiotową sprawą. Oskarżony wyjaśnił przy tym dlaczego podał nieprawdziwe dane co do swojej tożsamości. Jego wyjaśnienia w tym zakresie znajdują odzwierciedlenie w treści notatek urzędowych funkcjonariuszy policji (k. 6, k. 34-35). Odnotowano w nich, iż J. K.
(1)podawał dane T. K. . Z treści protokołu nadania na zawartość alkoholu wynika ponadto, iż podpisał protokół imieniem i nazwiskiem (...) (k. 4v.). Z kolei wyjaśnienia oskarżonego z rozprawy głównej budzą już poważne wątpliwości. Co prawda oskarżony przyznał się do popełnienia czynów z punktu 1 i 2 aktu oskarżenia, lecz w trakcie dalszych wyjaśnień wyraził wątpliwość co do wiarygodności pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Jego twierdzenia w tym zakresie zupełnie nie przekonują. Zważyć przy tym należy, iż badania przeprowadzono urządzeniem w pełni sprawnym, dopuszczonym do eksploatacji (k. 3). Analiza instrukcji użytkowania oraz danych technicznych urządzenia użytego podczas badań wskazuje z kolei na maksymalny błąd pomiaru urządzenia (k. 160). Nawet jego uwzględnienie nie prowadzi do uwolnienia oskarżonego od odpowiedzialności za przestępstwo. W tym zakresie sąd nie podzielił w związku z tym wątpliwości oskarżonego. Za całkowicie niewiarygodne sąd uznał z kolei wyjaśnienia oskarżonego odnoszące się do czynu zarzucanego mu w punkcie 3 aktu oskarżenia. Oskarżony podał na rozprawie, iż 4 sierpnia nie prowadził pojazdu. Według J. K.
(1)kierował nim S. S. . Wyjaśnieniom oskarżonego stanowczo zaprzeczyli świadkowie – uczestnicy wyjazdu – S. S. i M. K. . Ich zeznania ponad wszelką wątpliwość wskazują na przebieg zdarzeń, wskazując iż samochód na całej trasie do G. prowadził wyłącznie J. K.
(1). Sąd uznał powyższe zeznania za w pełni wiarygodne. Świadkowie obiektywnie opisali przebieg podróży. Wskazali przy tym, iż już w trakcie jazdy do G. spożywali alkohol. Żaden z nich nie mógł w związku z tym prowadzić pojazdu. Wskazali ponadto na zajmowane przez siebie miejsca w samochodzie. Zeznania te zadają kłam twierdzeniom oskarżonego. Zważyć trzeba zarazem, iż w tej kwestii wyjaśnienia oskarżonego nie były konsekwentne. Wskazane już powyżej wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego nie kwestionowały faktu prowadzenia pojazdu w drodze do G. . Zmiana w tym zakresie nastąpiła dopiero podczas rozprawy. W ocenie sądu była ona nieudolną próbą uniknięcia odpowiedzialności karnej choćby w tym zakresie. Zabieg ten nie powiódł się. Sąd dał wiarę pozostałym, nieosobowym źródłom dowodowym w przedmiotowej sprawie. Protokół badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wskazuje na uzyskane wyniki. Dowodzi zarazem, iż oskarżony opatrzył go podpisem wskazującym na T. K. . Wątpliwości sądu nie budziła również karta karna oraz zebrane dane osobopoznawcze. Okoliczności stwierdzone na podstawie wskazanych dokumentów nie stanowiły przedmiotu sporu. Podobnie, obrona nie kwestionowała wiarygodności i rzetelności dokumentacji dotyczącej sposobu użycia i odczytu analizatora zawartości alkoholu użytego w niniejszej sprawie. Wiarygodnym źródłem na temat uprzedniej karalności J. K.
(1)okazał się odpis wyroku Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim. O tym, iż w dniach 4-5 sierpnia 2019 roku oskarżony prowadził pojazd mechaniczny nie stosując się do postanowień decyzji o cofnięciu uprawnień przekonuje treść decyzji oraz dowód jej doręczenia oskarżonemu (k. 42-43). Oskarżony wprost przyznał zresztą, iż miał świadomość obowiązującego go zakazu prowadzenia pojazdów oraz obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnień. W jej treści wskazano okres, na jaki cofnięto uprawnienia (do 23 maja 2020 roku – k. 42). Mając na uwadze przedstawiony powyżej materiał dowodowy, sąd uznał oskarżonego J. K.
(1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 1 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż w kwalifikacji prawnej uzupełnienia o § 1 wymagał art. 12 . Oskarżyciel publiczny niewątpliwie bowiem pominął przy formułowaniu prawnej oceny czynu zmianę i nową systematykę przepisu art. 12 kk . W przedmiotowej sprawie sąd ustalił ponad wszelką wątpliwość, iż w momencie zatrzymania w dniu 5 sierpnia 2019 roku J. K.
(1)miał świadomość konsekwencji grożących mu w związku z ponownym prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości oraz wbrew wydanej decyzji o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Wiedział w związku z tym, że działanie w warunkach powrotności do przestępstwa podobnego może być powodem nie tylko zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności w poprzedniej sprawie, ale również orzeczenia kolejnej kary w sprawie niniejszej. Wobec tego J. K.
(1)podjął działania, które miały na celu uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej oraz skierowanie ścigania wobec swojego brata. Temu służyło w pierwszej kolejności podanie danych T. K. . Takie też dane zapisali policjanci w sporządzonych notatkach urzędowych podczas swoich czynności (k. 1v., k. 6). Wskazać trzeba przy tym, iż nie chodziło w tym wypadku li tylko o imię i nazwisko brata, ale również o jego numer P. , imiona rodziców oraz miejsce zamieszkania. Swój proceder J. K.
(1)kontynuował także podczas badania stanu trzeźwości. Tam też wskazał na T. K. i jego P. . Protokół podpisał także imieniem i nazwiskiem T. K. . Działania te ewidentnie były obliczone na skierowanie przeciwko niemu postępowania karnego. Intencję tę wyjawił zresztą sam oskarżony, wskazując podczas swych wyjaśnień, iż „próbował się ratować” i dlatego podał fałszywe dane (k. 23v.). Skoro tak, to należało zważyć, iż – zdając sobie sprawę z możliwych konsekwencji – oskarżony w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej postanowił podjąć działania mające na celu skierowanie postepowania na swego brata. Czynił to w sposób opisany w treści art. 235 kk , tworząc fałszywy dowód (podanie do protokołu badania stanu trzeźwości danych T. K. i podpisanie się jego imieniem i nazwiskiem) oraz uciekając się do innego podstępnego zabiegu – podając się podczas czynności policjantów za T. K. . Zabiegi te były obliczone na skierowanie przeciwko określonej osobie ścigania za przestępstwo. Dodać trzeba, iż do zespołu znamion przestępstwa z art. 235 kk nie należy skutek w postaci rzeczywistego skierowania ścigania przeciwko określonej osobie ( por. np. komentarz do art. 235 kk, red. Stefański 2020, wyd. 5/Herzog, Legalis/elektr.; komentarz do art. 235 kk, Banaś-Grabek 2020, wyd. 1, Legalis/elektr. ). Jak już wskazano, przy tworzeniu fałszywego dowodu, oskarżony podpisał się imieniem i nazwiskiem T. K. . Jego zachowanie wyczerpało tym samym również znamiona czynu z art. 270 § 1 kk . Nie ulega także wątpliwości, iż na zachowanie oskarżonego obliczone na skierowanie ścigania przeciwko innej osobie składała się pewna sekwencja zabiegów, którą oskarżony z góry założył. Realizacja czynu opisanego w punkcie 1 aktu oskarżenia stanowiła pewne kontinuum zachowań składających się na zespół znamion czynu zabronionego. Stąd też jego ocena z punktu widzenia konstrukcji czynu ciągłego ( art. 12 § 1 kk ). W punkcie II wyroku sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 2 aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, iż czyn oskarżonego wyczerpał znamiona, iż 5 sierpnia 2019 roku oskarżony prowadził pojazd mechaniczny po drodze publicznej znajdując się w stanie nietrzeźwości. Czynił to w warunkach powrotności do przestępstwa, będąc uprzednio prawomocnie skazanym za czyn z art.
§ 1
kk oraz nie stosując się do orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Oskarżony – co sam przyznał – nie stosował się przy tym do decyzji właściwego starosty powiatowego o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B,C. Swoim zachowaniem oskarżony niewątpliwie wyczerpał znamiona czynu z art.
§ art.
§ 4kk w zb.
z art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk . W sprawie nie budziło wątpliwości 4 i art. 180a kk . Z kwalifikacji prawnej czynu sąd wyeliminował art. 244 kk , ustalając, iż pomiędzy zespołem znamion z art.
§ 4kk i art.
244 kk zachodzi stosunek konsumpcji powodującej redukcję prawnokarnej oceny czynu (lex consumens derogat legi consumptae). Jest to pogląd powszechnie przyjęty w literaturze i orzecznictwie, w tym judykaturze Sądu Najwyższego (np. wyrok SN z 8 października 2013 r., III KK 229/13, Legalis nr 736849). W punkcie V wyroku sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie 3 aktu oskarżenia. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono wszak, iż 4 sierpnia 2019 roku J. K.
(1)prowadził pojazd mechaniczny na trasie J. - G. . Czynił to mimo obowiązującego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim w sprawie II K 414/17 (k. 28-29). Prowadząc pojazd mechaniczny, oskarżony nie stosował się ponadto do decyzji Starosty (...) o cofnięciu uprawnień wynikających z prawa jazdy kategorii B i C (k. 42). Zachowanie oskarżonego należało w związku z tym zakwalifikować z art. 244 kk w zb. z art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk . Uznając oskarżonego za winnego popełnienia czynu przypisanego mu w punkcie I wyroku, sąd po myśli art. 11 § 3 kk na mocy art. 270 § 1 kk wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Za czyn z art.
§ 4kk w zb.
z art. 180a kk w zw. z art. 11 § 2 kk , po myśli art. 11 § 3 kk na mocy art.
§ 4
kk wymierzono oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności (punkt II wyroku). Za czyn z art. 244 kk w zb. z art. 180a kk , po myśli art. 11 § 3 kk na mocy art. 244 kk wymierzono oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie VII wyroku na mocy art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk kary jednostkowe pozbawienia wolności połączono węzłem kary łącznej w wymiarze 8 miesięcy pozbawienia wolności. W przekonaniu sądu kary jednostkowe i kara łączna, są adekwatne do stopnia i winy i społecznej szkodliwości czynów oskarżonego. Stanowią adekwatną odpowiedź na rozmiar wyrządzonego bezprawia. Przy ich wymiarze sąd wziął pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego oraz jego zachowanie w czasie popełnienia przypisanych mu czynów i w okresie późniejszym, w tym w trakcie toczącego się postępowania. Wszystkie z wymienionych okoliczności przemawiają zdecydowanie przeciwko oskarżonemu. Godzi się w związku z tym przypomnieć, iż w 2017 roku J. K.
(1)został prawomocnie skazany za czyny z art.
§ 1kk , art.
224 § 2 kk w zb. z art. 222 § 1 kk oraz z art. 190 § 1 kk . Orzeczono wówczas wobec niego karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby. Jak dowodzi tego niniejsza sprawa, oskarżony w okresie próby ponownie rażąco naruszył porządek prawny, w tym popełniając umyślne przestępstwo podobne do czynu z art.
§ 1kk . Fakt ten świadczy o stosunku oskarżonego do panującego porządku prawnego. J. K.
(1)dowiódł przy tym, iż postawiona wobec niego pozytywna prognoza kryminologiczna, z którą powiązano warunkowe zawieszenie wykonanie kary, okazała się nietrafna. Sama możliwość zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności nie stanowiła bowiem dostatecznej tamy przed dalszym popełnianiem przestępstw. W przekonaniu sądu oskarżony jest osobą zdemoralizowaną i bezwzględną. Świadczy o tym powrót do przestępstwa oraz zachowanie oskarżonego. Jeszcze raz w związku z tym należy przypomnieć, iż w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej oskarżony przedsięwziął oszukańcze zabiegi, kierując ściganie przeciwko niewinnej osobie. O postawie oskarżonego i jego podejściu do obowiązujących norm współżycia społecznego i porządku prawnego świadczy także jego zachowanie w trakcie toczącego się postępowania. Oskarżony podczas rozprawy głównej zaprzeczał zdecydowanie, aby prowadził pojazd mechaniczny w dniu 4 sierpnia 2019 roku. Wystąpił w związku z tym z inicjatywą dowodową przesłuchania osób, z którymi podróżował tego dnia. Wskazał przy tym, iż kierował jeden z jego kolegów ( S. S. – k. 168). Powołani świadkowie ponad wszelką wątpliwość wskazali w związku z tym, iż jedynym kierowcą był oskarżony. Ich konsekwentnym, logicznym i spójnym zeznaniom oskarżony nie był w stanie przeciwstawić żadnego wiarygodnego dowodu. Był to w ocenie sądu kolejny nieudolny wybieg, u podłoża którego leżało ordynarne kłamstwo. Na nim to oskarżony budował swoją linię obrony. Opisana okoliczność daje obraz rozumowania oskarżonego i jego podejścia do sądu. Zabrakło natomiast szczerej skruchy i krytycznej refleksji. Orzeczona kara łączna pozbawienia wolności ma charakter bezwzględny. Zważyć w związku z tym trzeba, iż w sprawie nie zachodziły przesłanki do jej warunkowego zawieszenia na okres próby. Sprzeciwia się temu wprost treść art. 69 § 1 kk ponieważ w chwili popełnienia przypisanych mu czynów oskarżony był osobą prawomocnie skazaną na karę pozbawienia wolności. Dodać trzeba, iż art. 69 § 4 kk ogranicza ponadto warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy czynu określonego w art.
§ 4kk do szczególnie uzasadnionych przypadków.
Przypadków tych próżno szukać w realiach niniejszej sprawy. Niezależnie od tego, opisane warunki i właściwości oskarżonego również nie pozwalają na postawienie wobec niego ponownej pozytywnej prognozy kryminologicznej. Oskarżony w okresie próby ponownie kilkukrotnie rażąco naruszył porządek prawny. W tym stanie rzeczy tylko orzeczenie wobec niego kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania pozwoli na osiągnięcie celów kary z zakresu prewencji indywidualnej. W przekonaniu sądu orzeczenie kary łagodniejszego rodzaju byłoby niczym nieuzasadnioną gratyfikacją, godząc w poczucie elementarnej sprawiedliwości. Oskarżony musi mieć świadomość, iż jego zachowania stanowiły potencjalne niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. Aspektu tego oskarżony zdawał się w ogóle nie zauważać. Wymiar kar jednostkowych oraz oscyluje wokół dolnych granic ustawowego zagrożenia. Stąd też wymiar kary łącznej nie może zostać uznany za rażący. Kara 8 miesięcy pozbawienia wolności jest reakcją wyważoną, stanowiąc sprawiedliwą odpłatę za wyrządzone bezprawie. W punkcie III wyroku sąd na mocy art. 42 § 3 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio, a to w związku z przypisaniem mu czynu z art.
§ 4kk w zb.
z art. 180a kk . Orzeczenie w tym względzie miało charakter obligatoryjny. Sąd nie dostrzegł przy tym żadnych szczególnych okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od orzeczenia wskazanego środka karnego ( art. 42 § 3 kk in fine). Za czyn z art. 244 kk w zb. z art. 180a kk sąd również był zobligowany orzec środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych ( art. 42 § 1a pkt 2 kk ). Wymierzono go w wymiarze 2 lat, co trafnie oddaje zawartość kryminalną czynu. W punkcie VIII wyroku na mocy art. 90 § 1 i § 2 kk w zw. z art. 88 kk w miejsce jednostkowych orzeczeń o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczono łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Przy jego wymierzeniu sąd miał na uwadze, iż jeden z jednostkowych łączonych środków został orzeczony również dożywotnio. W ocenie sądu oskarżony dowiódł swoim zachowaniem, iż jest osobą nieodpowiedzialną i lekkomyślną. Okoliczności zdarzeń z 5 sierpnia 2019 roku dowodzą, iż prowadzenie przez niego pojazdów mechanicznych wiąże się z olbrzymim zagrożeniem dla życia i zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego. To uzasadnia wyeliminowanie możliwości prowadzenia przez niego pojazdów mechanicznych dożywotnio. Na mocy art. 43a § 2 kk za czyn z art.
§ 4kk w zb.
z art. 180a kk orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych. Orzeczenie w tym zakresie miało charakter obligatoryjny, a kwota świadczenia została określona na najniższym możliwym poziomie. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 627 kpk , zasądzając od oskarżonego kwotę 180 złotych tytułem opłaty oraz obciążając go wydatkami w sprawie w kwocie 70 złotych. Orzeczenie w tym zakresie uwzględnia wynik procesu, w którym sprawstwo i wina oskarżonego zostały dowiedzione. Suma kosztów nie jest wygórowana, a ich poniesienie nie narazi oskarżonego i jego rodziny na uszczerbek w utrzymaniu. Oskarżony prowadzi własną działalność gospodarczą, osiąga stały dochód. Brak w związku z tym przesłanek do zwolnienia go od wskazanych kosztów.