Sad powszechny, I ACa 1292/13

(1)przeciwko B. W.

(1)i I. W.

(1)o unieważnienie aktu notarialnego na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt I C 777/11 1. oddala apelację; 2. zasądza od S. W.

(1)na rzecz B. W.

(1)kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt I ACa 1292/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 10 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim od­dalił powództwo S. W.

(1)przeciwko B. W.

(1)i I. W.

(1)o unieważnienie aktu notarialnego i orzekł o kosztach procesu. Wyrok ten zapadł na podstawie ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego, których istotne elementy przedstawiają się następująco: Powódka i pozwany pozostawali w związku małżeńskim od 1981 r. Wyrokiem z 8 marca 2011 r. małżeństwo stron zostało rozwiązane przez rozwód. W czasie trwania związku małżeńskiego pozwany zakupił na podstawie notarialnej umowy sprzedaży zawartej z F. S. w dniu 6 marca 1995 r. udział wynoszący Vi w prawie własności zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w K. przy ul. (...) , dla której prowadzona jest księga wieczysta. W treści powyższego aktu notarialnego znalazł się zapis, że nabycia udziału pozwany dokonuje będąc żonatym z majątku odrębnego. W dniu 24 maja 1995 r. powódka złożyła oświadczenie w formie aktu notarialnego, w któ­rym potwierdziła oświadczenie pozwanego, wówczas jej męża, że nabycia udziału w przed­miotowej nieruchomości dokonał on do jego majątku odrębnego. Aktem notarialnym z 31 marca 2010 r. pozwany darował swojej siostrze - pozwanej I. ­li W. udział wynoszący 12/30 w opisanej wyżej nieruchomości. W księdze wieczy­stej prowadzonej dla spornej nieruchomości jako współwłaścicielka udziału wynoszącego 12/30 wpisana jest pozwana, natomiast jako współwłaściciel udziału wynoszącego 3/30 - po­zwany. Powódka wiedziała o nabyciu przez męża udziału w nieruchomości nie interesowała się, skąd mąż miał środki na zakup. Mąż zajmował się prowadzeniem interesów, więc powódka pozostawiła mu w tym zakresie wolną rękę. Składając oświadczenie potwierdzające nabycie udziału w nieruchomości do majątku odrębnego męża, działała z przekonaniem, iż ten sposób ułatwi mężowi inwestowanie w tę nieruchomość. Składając przed notariuszem oświadczenie potwierdzające nabycie udziału w nieruchomości do majątku odrębnego męża, powódka zosta­ła pouczona o skutkach prawnych powyższej czynności. Sporny udział w nieruchomości pozwany nabył okazyjnie od siostry swojego ojca. Pozwany, chcąc pozyskać środki na zakup nieruchomości, zwrócił się na początku roku 1995 do swojego brata R. W. o przekazanie należnej spłaty z przejętego po rodzicach gospodarstwa rolnego. Uzgodnił wówczas z bratem, iż wartość gospodarstwa wynosi ok. 100.000 zł. Udział pozwanego w tym gospodarstwie wynosił 1/3. Brat przekazał wówczas pozwanemu kwotę ok. 32.000-36.000 zł. Brat pozwanego w tym czasie prowadził młyn, który przynosił mu znaczące dochody, szczególnie w okresie Świąt Bożego Narodzenia. W czasie, gdy pozwany zwrócił się do niego o przekazanie spłaty, dysponował on gotówką w żądanej przez pozwanego kwocie. Przed zakupem udziału w przedmiotowej nieruchomości pozwany poprosił jeszcze swoich rodziców oraz siostry ojca: R. D. , F. S. , J. W.

(1)oraz swoją siostrę I. W.

(1)o pomoc w sfinansowaniu planowanego zakupu. Umowami darowizny pochodzącymi z 1 marca 1995 r. matka pozwanego B. W.

(2)- cławska, jego ojciec S. W.

(2)oraz siostra I. W.

(1)przekazali po­zwanemu po 3.000 zł z przeznaczeniem na zakup przedmiotowej nieruchomości. Umowami darowizny pochodzącymi z 3 marca 1995 r. ciotki pozwanego (siostry jego ojca) J. W.

(1), F. S. i R. D. przekazały mu po 2.000 zł z przeznacze­niem na zakup przedmiotowej nieruchomości. Pozwany nie zgłosił otrzymanych darowizn do Urzędu Skarbowego, gdyż z uwagi na wyso­kość kwot darowizn, były to czynności zwolnione z podatku. Darowizny zostały udokumentowane w formie pisemnej na prośbę pozwanego, aby dyspo­nował on dokumentami na okoliczność źródeł sfinansowania zakupu nieruchomości. W oparciu o badanie rękopisów wzorcowych pozwanego pochodzących z okresu zbliżone­go do daty powstania dowodowych umów darowizny z 3 marca 1995 r., tj. rękopisów z lat 1992-1999 oraz rękopisów aktualnych - nie ma możliwości ustalenia czasu powstania umów, tj. określenia czy pochodzą one z 1995 r., czy też z okresu późniejszego. Ze względu na jednorodność w aspekcie konwencji naniesienia rękopisów spornych i ręko­pisów wzorcowych sporządzonych pastami długopisowymi, pochodzących z lat 1996-1999 nie wykluczono, że dowodowe umowy pochodzą z okresu deklarowanego lub zbliżonego. W czasie dokonywania zakupu przedmiotowej nieruchomości pozwany był zatrudniony w (...) B. , prowadził także od 1993 r. działalność gospodarczą - firmę budowlaną. Po­wódka natomiast była zatrudniona jako nauczyciel. Wynagrodzenie za pracę pozwanego było o 60-70% wyższe od zarobków powódki. W tym czasie strony prowadziły także budowę domu mieszkalnego. Prowadząca obsługę finansową firmy pozwanego G. M. wiedząc o zamiarze zakupu przez niego udziału w nieruchomości, wyjaśniła pozwanemu, iż nie ma on pokrycia w dochodach na sfinansowanie tego zakupu. Wówczas pozwany oświadczył, iż środki na zakup nieruchomości posiada z darowizn otrzymanych od członków rodziny. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał powództwo za niezasadne. Żądanie uznania za nieważną umowy darowizny udziału wynoszącego 12/30 w zabudowanej nieruchomości grun­towej zawartej pomiędzy pozwanymi dnia 31 marca 2010 r. oparte było na twierdzeniu, że zbywany udział należał, w dacie dokonywania kwestionowanej czynności, do majątku objętego wspólnością ustawową powódki i pozwanego, pomimo zapisu w akcie notarialnym z 6 marca 1995 r., iż pozwany dokonał nabycia tego udziału ze środków w majątku odrębnego. Wobec powyższego dokonując darowizny udziału 12/30 na rzecz swojej siostry - pozwanej I. W.

(1)miał rozporządzić ponad przysługujące mu prawo własności - w zakresie udzia­łu wynoszącego 6/30. Sąd I instancji nie podzielił twierdzeń powódki. Wskazał, iż w świetle art. 33 pkt 10 w zw. z pkt 2 k.r.o. do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił, a także przedmioty majątkowe naby­te w zamian za składniki majątku osobistego. Zdaniem Sądu I instancji, powódka w toku niniejszego procesu nie podważyła w żadnym zakresie oświadczenia zawartego w powyżej umowie, iż nabycie zostało dokonane do majątku osobistego, tym bardziej, iż sama w drodze późniejszego oświadczenia złożonego przed nota­riuszem potwierdziła powyższy fakt. Ponadto w świetle zeznań pozwanych, świadków oraz przedłożonych przez pozwanego do­kumentów w postaci umów darowizny, nie ulega wątpliwości, iż środki na zakup udziału w nieruchomości pozwany pozyskał z darowizn od członków rodziny, tj. od brata z tytułu spłaty z gospodarstwa rolnego po rodzicach oraz darowizn pieniężnych od rodziców, sióstr ojca oraz siostry I. W.

(1). Pośrednio potwierdziła to także świadek G. M. , prowadząca obsługę finansową firmy pozwanego, która wskazała motywy dla których pozwa­ny pozyskał potwierdzenia darowizn otrzymanych o członków rodziny. Według Sądu I instancji, twierdzenia powódki, iż nabycie powyższej nieruchomości nastą­piło do majątku wspólnego, nie zostało poparte żadnymi dowodami, które podważyły praw­dziwość oświadczeń zawartych w dokumentach, a potwierdzonych zeznaniami pozwanych i świadków. Twierdzenia powódki ocenił jako gołosłowne, zgłaszane li tylko na użytek niniej­szego procesu, szczególnie w kontekście toczącego się postępowania o podział majątku wspól­nego. Sąd Okręgowy uznał za gołosłowne twierdzenia powódki, że jej oświadczenie potwierdza­jące nabycie udziału w nieruchomości do majątku odrębnego męża było nieskuteczne, z uwagi na ówczesny stan jej zdrowia psychicznego, brak należytego rozeznania i świadomości, co do skutków prawnych podejmowanej czynności. Jednocześnie powódka przyznała, że była po­uczona przez notariusza o znaczeniu i skutkach prawnych podejmowanej czynności. Przede wszystkim jednak powódka nie podważyła kluczowych dowodów strony pozwanej, z których w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż pozwany nabył udział w nieruchomo­ści ze środków z majątku osobistego, pochodzących z darowizn dokonanych na jego rzecz przez członków rodziny. W świetle powyższych nie zakwestionowanych przez powódkę fak­tów oraz oświadczenia pozwanego zawartego w umowie z 6 marca 1995 r., iż nabycia udziału w nieruchomości dokonuje do majątku odrębnego, brak jest podstaw do twierdzenia, iż udział w nabytej nieruchomości stanowi składnik majątku wspólnego stron. Wobec powyższego zbycie udziału 12/30 w prawie własności nieruchomości dokonane przez pozwanego na rzecz pozwanej umową darowizny z 31 marca 2010 r., stanowiło ważną w świetle prawa czynność prawną. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 189 k.p.c. w związku z art. 33 k.r.o. oddalił powództwo na koszt powódki ( art. 98 k.p.c. ). Apelację od powyższego wyroku wniosła powódka, zaskarżając go w całości i zarzucając dokonanie błędnych ustaleń faktycznych a w konsekwencji naruszenie art. 33 pkt 2 i 10 k.r.o. poprzez niesłuszne przyjęcie, że nabyty na rzecz pozwanego w dniu 6 marca 1995 r. umową zawartą w formie aktu notarialnego za kwotę 40.000 zł udział wynoszący Vi w zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w K. przy ul. (...) , dla której prowadzo­na jest księga wieczysta, należy do jego majątku osobistego, gdyż nabycia tego udziału doko­nał za fundusze pochodzące z darowizn dokonanych tylko na jego rzecz, podczas gdy prawi­dłowa ocena zeznań przesłuchanych świadków i załączonych umów darowizn z uwzględnie­niem okoliczności, że umowy te nie zostały zgłoszone do urzędu skarbowego, do czasu przed­łożenia ich sądowi w toku niniejszego procesu przez pozwanego przez okres ponad 17 lat nie poinformował on o nich powódki jak też nie informował jej o rzekomej spłacie, jaką otrzymał od brata R. W. , a dokonanie darowizny kwoty 2.000 zł na rzecz pozwanego przez F. S. i sporządzenie pisemnej umowy darowizny na tę okoliczność wydaje się być wprost absurdalne, skoro od niej, jako od swojej ciotki/siostry ojca/ kupował on udział w zabudowanej nieruchomości i darowizna taka, gdyby rzeczywiście była dokonana, zostałaby rozliczona w obniżonej cenie zakupionego udziału, prowadzi do wniosku, że w rzeczywistości żadnych darowizn i spłat na nabycie przedmiotowego udziału pozwany nie otrzymał, przedło­żone umowy i zeznania świadków zmierzają jedynie do pozorowania dokonania czynności prawnych, które mają uzasadniać zaliczenie tego udziału do majątku osobistego pozwanego, który winien należeć do jego oraz powódki majątku wspólnego. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie powództwa, ewen­tualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponow­nego rozpoznania. W toku postępowania apelacyjnego powódka wniosła o zawieszenie niniejszego postępo­wania do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Prokuratora R. ­wego w P. w sprawie 1 Ds. 841/13, dotyczącej podrobienia podpisów darczyńców: J. W.

(1), F. S. i R. D. na umowach darowizn kwot po 2.000 zł każda, dokonanych przez nich na rzecz obdarowanego - pozwanego Bogu­sława W. . Pozwani wnieśli o oddalenie apelacji i zasądzenie na ich rzecz od powódki kosztów postę­powania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Sąd Apelacyjny podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu I instancji, które mają oparcie w przeprowadzonych dowodach. Zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Niezależnie od merytorycznej poprawności zaskarżonego rozstrzygnięcia oddalającego po­wództwo, u podstaw którego legło nieudowodnienie przez powódkę, że pozwany w 1995 r. nabył udział w spornej nieruchomości ze środków pochodzących z majątku wspólnego, należy zwrócić uwagę na zasadniczą i dalej idącą przesłankę oddalenia powództwa, nie dostrzeżoną przez Sąd Okręgowy. Powódka wystąpiła z powództwem o uznanie czynności prawnej za nieważną, które w uję­ciu procesowym winno być kwalifikowane jako żądanie ustalenia nieistnienia prawa lub sto­sunku prawnego ( art. 189 k.p.c. ). Istnienie interesu prawnego jako materialnoprawnej przesłanki powództwa o ustalenie opar­tego na art. 189 k.p.c. należy oceniać w kontekście utrwalonego w doktrynie i judykaturze sta­nowiska, że interes prawny nie zachodzi z reguły, gdy zainteresowany może na innej drodze osiągnąć w pełni ochronę swoich praw (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 1997 r., II CKN 201/97, M. Prawn. 1998/2/3; z dnia 21 stycznia 1998 r., II CKN 572/97 nie publ; z dnia 5 października 2000 r. II CKN 750/99, nie publ.; z dnia 29 marca 2001 r, I PKN 333/00, Prok. i Pr. 2002/2/43 oraz z dnia 22 listopada 2002 r., IV CKN 1519/00, nie publ.). Brak interesu prawnego w uzyskaniu orzeczenia ustalającego prawo lub stosunek prawny ma miejsce wtedy, gdy te okoliczności faktyczne, na tle których powód występuje z żądaniem, uzasadniają wystąpienie z żądaniem zmierzającym do zaspokojenia roszczenia, o którym po­wód twierdzi, że mu przysługuje. W sytuacji gdy powód może żądać świadczenia lub uzgod­nienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, nie ma interesu prawnego w żądaniu ustalenia stosunku prawnego lub prawa (por. wyrok SN z dnia 4 marca 2011 r., I CSK 351/10, Lex nr 785272, a także postanowienie SN z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt III CZP 79/09, nie publ.). Przewidziane w art. 10 u.k.w.h. powództwo stanowi instrument prawny służący usunięciu niezgodności stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywi­stym stanem prawnym, co oznacza, że po obu stronach takiego sporu muszą wystąpić podmio­ty powołujące się na przysługujące im prawo do tej samej nieruchomości lub jej części (por. wyrok SN z dnia 19 listopada 2004 r., II CK 152/04, Lex nr 512049). Stosownie do art. 3 u.k.w.h. domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym, zaś prawo wykreślone nie istnieje. Usunięcie powstałej, na skutek przyczyn i zdarzeń o różnym charakterze, sprzeczności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a jej rzeczywistym stanem prawnym, może odbyć się wyłącznie na podstawie wyroku sądu wydanego w oparciu o art. 10 u.k.w.h. Zgodnie z art. 10 ustęp 1 cytowanej ustawy w razie niezgodności między sta­nem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem praw­nym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Powyższe powództwo ma złożony charakter, bo chociaż w jego konstrukcji dominują ele­menty decydujące o zakwalifikowaniu go do powództw zmierzających do ustalenia prawa, to jednak pozwala ono uprawnionemu na doprowadzenie do ujawnienia ustalonego prawa w księdze wieczystej, przez co osiąga on ochronę prawną nie tylko w relacji z przeciwnikiem sporu (jak w sprawie o ustalenie), lecz w relacji z wszystkimi uczestnikami obrotu, w stosunku, do których może powoływać się na treść księgi wieczystej i domniemanie z art. 3 u.k.w.h. (por. wyrok SN z dnia 4 marca 2011 r., I CSK 340/10, Lex nr 785271). Legitymowana do wniesie­nia powództwa jest osoba uprawniona do złożenia wniosku o dokonanie wpisu w księdze wie­czystej (por. uchwała

(7)SN z dnia 15 marca 2006 r., III CZP 106/05, OSNC 2006/10/160). Ciężar dowodu wykazania, że rzeczywisty stan prawny nieruchomości jest odmienny od ujaw­nionego w księdze wieczystej spoczywa na powodzie (por. wyrok SN z dnia 19 stycznia 2012 r, IV CSK 309/11, Lex nr 1125290). Mając na uwadze cel powództwa, z jakim wystąpiła powódka, należy zauważyć, że w istocie dochodzi ona dostosowania treści księgi wieczystej prowadzonej dla spornej nierucho­mości do rzeczywistego stanu, a więc uzgodnienia tego, że udział w spornej nieruchomości stanowi - wbrew treści wpisu - przedmiot majątku wspólnego, który powinien być rozliczony w ramach podziału majątku wspólnego małżonków. Przede wszystkim powódka winna zatem obalić domniemanie z art. 3 ust. 1 u.k.w.h., zgodnie z którym domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Z wypisu księgi wieczystej prowadzonej dla spornej nieruchomości wynika, że na podsta­wie umowy darowizny z 31 marca 2010 r. jako współwłaściciel została wpisana I. W.

(2)­cławska - pozwana w sprawie. Pożądany rezultat powódka może zatem osiągnąć tylko na podstawie powództwa z art. 10 u.k.w.h., w ramach którego przesłankowo sąd odniesie się do zarzutu nieważności umowy. Wyrok wydany na podstawie art. 189 k.p.c. , będący czystą deklaracją sytuacji prawnej powód­ki, takiej szerokiej ochrony nie zapewnia. Podnieść należy, że realizacja roszczenia z art. 10 u.k.w.h. o usunięcie niezgodności w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, będącej składnikiem majątku wspólnego byłych małżonków, mogłaby nastąpić w postępowaniu o podział majątku, ze skutkami okre­ślonymi w art. 618 § 2 i 3 k.p.c. jedynie wówczas, gdyby stronami sprawy byli wyłącznie uczestnicy postępowania działowego. Jeżeli jednak jedną ze stron jest osoba trzecia - tak jak w niniejszej sprawie, to dochodzenie roszczenia na podstawie art. 10 u.k.w.h. jest możliwe tylko w odrębnym procesie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2011 r., II CSK 560/10, LEX nr 1129098). Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny podzielił argumenty Sądu I instancji leżące u podstaw oddalenia powództwa, aczkolwiek w ustalonych okolicznościach mają one znaczenie wtórne wobec zasadniczej kwestia jaką jest brak interesu prawnego w uzyskaniu wyroku usta­lającego. Jeśli chodzi o oświadczenie powódki złożone w akcie notarialnym z 24 maja 1995 r., po­twierdzające prawdziwość oświadczenia pozwanego złożonego w notarialnej umowie sprzeda­ży spornej nieruchomości z 6 marca 1995 r., że nabycia udziału dokonuje on do majątku od­rębnego, to zakładając mieszany charakter tego oświadczenia, jako oświadczenia wiedzy i oświadczenia woli, powódka nie wykazała, że oświadczenie wiedzy jest niezgodne z rzeczywi­stym stanem prawnym, zaś co do oświadczenia woli - jest ono nieważne lub uchyliła się od jego skutków prawnych z uwagi na wadę oświadczeń woli. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącej nie miałaby zasadniczego znaczenia dla roz­strzygnięcia kwestia ewentualnego wykazania przez nią, że 3 umowy darowizny zawarte z pozwanym przez członków jego rodziny zostały podrobione. Wynika z nich bowiem nieznacz­na kwota w porównaniu z sumą wskazywaną przez pozwanego, którą łącznie otrzymał z tytułu darowizn oraz spłaty z gospodarstwa rolnego, a którą miał przeznaczyć na nabycie udziału w spornej nieruchomości. Ponadto na podstawie innych środków dowodowych pozwany wyka­zał, że do takich darowizn rzeczywiście miało dojść. Nie zgłoszenie umów darowizny do urzędu skarbowego ma przede wszystkim znaczenie z punktu widzenia prawa podatkowego, natomiast nie sprzeciwia się uznaniu, że umowy te fak­tycznie zawarto i wykonano. Wbrew też twierdzeniom skarżącej, tylko pozornie wydaje się, że F. S. będąca jednocześnie zbywcą udziału w nieruchomości na rzecz pozwanego oraz darczyńcą kwoty 2.000 zł mającej być przeznaczoną właśnie na ten cel, powinna o tę kwotę obniżyć cenę zby­wanej nieruchomości, a nie zawierać odrębnej umowy darowizny. Sąd I instancji z odwoła­niem się do zeznań pozwanego oraz świadka G. M. przekonująco wyjaśnił, z ja­kich powodów pozwany był zainteresowany uzyskaniem pisemnych dowodów udzielenia mu darowizn. Pozwany nie miałby po prostu pokrycia w oficjalnych dochodach środków, jakie zamierzał przeznaczyć na zakup udziału. Generalnie zatem powódka nie podważyła tego, że sporny przedmiot majątkowy został nabyty w zamian za składniki majątku osobistego pozwanego - przedmioty nabyte przez da­rowiznę ( art. 33 pkt 10 w zw. z pkt 2 k.r.o. ), tzw. surogacja. Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania w związku z toczącym się postępowaniem karnym, w fazie przygotowawczej, w sprawie 1 Ds. 841/13 na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy bowiem wy­łącznie od wyniku sprawy karnej, dotyczącej podrobienia podpisów darczyńców: J. W.

(2)­cławskiej, F. S. i R. D. na umowach darowizn kwot po 2.000 zł każda, dokonanych na rzecz pozwanego. Jak wyżej wskazano, inne dowody przeprowadzone w ni­niejszym postępowaniu potwierdziły, że do tych darowizn mogło rzeczywiście dojść (ewentu­alne podrobienie podpisów ustaleniu temu w jawny sposób się nie sprzeciwia), a ponadto - co najważniejsze - najdalej idącą podstawą oddalenia powództwa opartego na art. 189 k.p.c. był brak po stronie powódki interesu prawnego w ustaleniu nieistnienia kwestionowanej czynności prawnej. Z tych względów Sąd Apelacyjny oddalił apelację ( art. 385 k.p.c. ), zaś o kosztach postę­powania orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy ( art. 98 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 6 pkt 7 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)