Sad powszechny, III Ca 1113/13

Sygn. akt III Ca 1113/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 roku, II C 658/12 w sprawie z powództwa A. K. przeciwko K. K. o zadośćuczynienie Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi o zapłatę oddalił powództwo i zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Apelację od powyższego orzeczenia złożył powód, zaskarżając wskazany wyrok w całości, wnosząc o jego zmianę. W uzasadnieniu A. K. wywiódł, iż zagarnięcie przedmiotowego mienia to bezsporna wina pozwanej, o czym świadczyć ma szereg okoliczności zaprezentowanych w treści apelacji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne. Odnosząc się do twierdzeń apelującego należy je uznać za stanowiące wyłącznie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego i jako takie nie mogące skutkować zmianą zaskarżonego wyroku. Trafnie bowiem uznał Sąd I instancji, iż roszczenie odszkodowawcze nie zostało przez powoda udowodnione. Dla odpowiedzialności deliktowej na podstawie art. 415 k.c. konieczne jest bowiem wykazanie winy sprawcy, wysokości poniesionej szkody, a także związku przyczynowego między zawinionym zachowaniem sprawcy a szkodą. Ciężar dowodu wskazanych okoliczności spoczywał na powodzie, któremu to obowiązkowi powód nie sprostał. Zgodnie z bowiem art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten formułuje podstawową regułę rozkładu ciężaru dowodu w sporze cywilnoprawnym wskazując przede wszystkim, kogo obciążają skutki niepowodzenia procesu dowodzenia (tak zwany ciężar dowodu w znaczeniu materialnoprawnym). W świetle wynikającej z tego przepisu reguły, za prawdziwe mogą być w procesie cywilnym przyjęte jedynie te fakty, które zostały udowodnione przez stronę obciążoną ciężarem ich dowodzenia, zaś pominięte powinny zostać te fakty, które przez stronę obciążoną obowiązkiem dowodzenia nie zostały w sposób należyty wykazane. W niniejszej sprawie powód nie udowodnił żadnej z powyższych trzech przesłanek, przede wszystkim nie wykazał na czym konkretnie miało polegać zdarzenie szkodzące i w jakiej wysokości poniósł na jego skutek szkodę. Zasadnie podnosi Sąd I Instancji, iż w zakresie przedmiotów nabytych przed ustaniem między stronami w dniu 1 sierpnia 2002 roku wspólności ustawowej małżeńskiej powód nie udowodnił, iż zostały nabyte ze środków pochodzących z majątku odrębnego. Ponadto, co do wszystkich spornych przedmiotów, również tych nabytych po dniu 1 sierpnia 2002 roku (fax-modemu, komputera, odtwarzacza dvd, krzesła obrotowego), A. K. nie wykazał, jaką szkodę majątkową poniósł przez to, iż nie mógł ich użytkować. W szczególności powód nie udowodnił, iż sporne przedmioty służyły mu dla wykonywania działalności gospodarczej. Przedstawione faktury potwierdzają jedynie fakt, iż najpóźniej w dniu 2 kwietnia 2004 roku A. K. prowadził jeszcze działalność gospodarczą pod firmą (...) , nie wskazują natomiast jakie było konkretne przeznaczenie zakupionych przedmiotów. Powód nie przedstawił żadnych okoliczności, które wskazywałyby na poniesioną przez niego z tego tytułu stratę bądź utracone korzyści. A zatem twierdzenia apelującego powoda, iż pozwana pozbawiła go środków do wykonywania zawodu i doprowadziła do utraty rynku zbytu i w konsekwencji do bezrobocia pozostają gołosłowne. Tym bardziej trudno mówić o jakiejkolwiek próbie wykazania przez powoda wysokości poniesionej szkody, skoro niewątpliwie za taką nie może być uznana wartość spornych przedmiotów w dniu zakupu. Ponadto, trafnie Sąd I instancji przyjął, iż powód nie udowodnił w jakiejkolwiek postaci winy pozwanej, nie oferując Sądowi w tym zakresie żadnego dowodu. W szczególności, za taki nie można uznać przedstawionej przez powoda oraz dołączonej do apelacji dokumentacji dotyczącej interwencji przy ulicy (...) w Ł. , z której jedynie wynika, iż pozwana wymieniła zamki w drzwiach, jednocześnie jednak sam powód przedstawił wyrok w którym oddalono jego powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania wskazanego lokalu. A. K. nie wykazał nawet, iż przed wytoczeniem powództwa wzywał byłą żonę o wydanie mu spornych przedmiotów. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł zgodnie z wyrażoną w art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. zasadą odpowiedzialności za wynik sporu i zasądził od przegrywającego spór powoda A. K. na rzecz pozwanej kwotę 1.200 zł. Na kwotę tę złożyło się jedynie wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej, ustalone na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).