za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości: 100 % wynagrodzenia – za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających: w nocy, w niedziele i święta niebędące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę lub w święto, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy; 50 % wynagrodzenia – za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w każdym innym dniu niż określony w pkt 1. Dodatek w wysokości określonej w § 1 pkt 1 przysługuje także za każdą godzinę pracy nadliczbowej z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, chyba że przekroczenie tej normy nastąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo do dodatku w wysokości określonej w § 1 ( art.
). Wynagrodzenie stanowiące podstawę obliczania dodatku, o którym mowa w § 1 , obejmuje wynagrodzenie pracownika wynikające z jego osobistego zaszeregowania określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60% wynagrodzenia ( art.
). Konkludując, powód wykazał, że zakres nałożonych na niego obowiązków obiektywnie nie pozwalał na wykonanie powierzonej mu pracy w ramach podstawowego czasu pracy. Sposób organizacji pracy przez pracodawcę powodował konieczność w zasadzie stałego wykonywania pracy poza ustaloną normę. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego bezsporne było, że praca taka była wykonywana przez cały sporny okres, w różnym wymiarze. Co więcej – Sąd ustalił również, że do rzadkości należało późniejsze rozpoczynanie pracy przez powoda, odbieranie wolnych godzin albo dłuższe przerwy w ciągu dnia pracy. Powód co do zasady przyjeżdżał do pracy rano i wychodził w godzinach wieczornych. Razem z innym pracownikiem wracał do hostelu, nie miał w J. rodziny ani życia towarzyskiego, najczęściej po pracy udawał się z kolegą do sklepu, czasami mógł czekać aż kolega, z którym wracał, skończy pracę. Przedłożone przez powoda dowody pozwoliły na przyjęcie, że powód za akceptacją przełożonych pracował w nadgodzinach, łącznie w znacznym wymiarze czasu pracy. Ponieważ jednak w warunkach niniejszej sprawy nie istniała możliwość ścisłego określenia, w jakich dniach i w jakich godzinach powód wykonywał pracę w godzinach nadliczbowych, zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 322 k.p.c. – ścisłe udowodnienie wysokości żądania było bowiem niemożliwe. W takiej sytuacji, w myśl cytowanego przepisu, sąd może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Działając w oparciu o cytowany przepis Sąd ustalił, że odpowiednią sumą w stanie faktycznym niniejszej sprawy będzie kwota 12.000 zł brutto. Z zeznań m.in. świadka A. T. – bezpośredniego przełożonego powoda, przedłożonych przez powoda e-maili jak również z wydruków potwierdzeń płatności kartą przez powoda potwierdzających, że powód dokonywał zakupów w niedaleko oddalonych od biura sklepach spożywczych wynika niewątpliwie, że powód świadczył pracę w biurze w J. po godzinach pracy. Nie jest jednak możliwe precyzyjne ustalenie, w jakich dniach i ile czasu powód świadczył pracę w godzinach nadliczbowych. Powód nie dowiódł temu, że pracował w godzinach nadliczbowych zgodnie z wyliczeniem zawartym w treści pisma z dnia 30 września 2019r. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd oszacował, iż odpowiednia suma należna powodowi z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych wynosi 12.000 zł. W ocenie Sądu nie zasługiwała na uwzględnienie metoda obliczenia wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w spornym okresie, zaprezentowana przez powoda. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że działając w oparciu o przepis art. 322 k.p.c. Sąd obowiązany jest rozważyć wszystkie okoliczności sprawy, co oznacza bezsprzecznie, że konieczne jest uwzględnienie wynikającego ze zgromadzonych dowodów stanu faktycznego sprawy. Powód nie wykazał, aby w spornym okresie wykonywał pracę w godzinach nadliczbowych w takim wymiarze, jaki powód przyjął za podstawę obliczeń. Dokonując ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, Sąd oparł się na złożonych do akt sprawy dokumentach, które ocenił jako wiarygodne, bowiem żadna ze stron nie zdołała skutecznie podważyć ich mocy dowodowej. Sąd skorzystał także z zeznań świadków A. T. , K. F. , M. K. , Ł. F.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.