Sad powszechny, II Ca 873/12

(1)o zapłatę 9.983,69zł na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 21 września 2012r., sygn. akt I C 626/11 I oddala apelację; II zasądza od pozwanej na rzecz powoda 600zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt II Ca 873/12 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy zasądził od pozwanej J. K.

(1)na rzecz powoda M. K. kwotę 9.983,69 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 25 marca 2011 roku do dnia zapłaty z zastrzeżeniem, iż płatność ta ma być podzielona na dziesięć rat płatnych po 1000 zł – dziewięć pierwszych rat, płatnych co dwa miesiące do ostatniego dnia miesiąca, począwszy od 31 października 2012 roku, a dziesiąta rata w kwocie 983,69 zł płatna do 30 kwietnia 2014 roku z ustawowymi odsetkami w razie zwłoki, z zastrzeżeniem iż nie spłacenie dwóch kolejnych rat będzie powodowało natychmiastową wymagalność roszczenia; nie obciążył pozwanej kosztami procesu. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 22 października 2007 r. w siedzibie 1 (...) Banku (...) S.A. w W. została zawarta umowa kredytowa między M. K. a powyższym bankiem. Kredyt został przyznany w wysokości 30.000 zł z przeznaczeniem na finansowanie bieżących potrzeb konsumpcyjnych. Na zaciągnięcie kredytu wyraziła zgodę J. K.

(1). W okresie od 1 kwietnia 2008 r. do 10 listopada 2010 r. M. K. spłacił 19 967,39 zł kredytu. M. K. zwracał się do byłej żony o polubowne załatwienie sporu. Jednak bezskutecznie. W dniu 9 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy orzekł separację małżonków K. . Następnie wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2010 r. orzekł ich rozwód, zasadzając od M. K. alimenty na rzecz małoletniego syna stron. M. K. zalega z płaceniem alimentów na rzecz syna. Między stronami nie układało się już dobrze w 2007 r. jednak próbowali uratować małżeństwo i J. K.

(1)wybaczyła mężowi jego zachowania. Miała ona świadomość, iż kredyt został zaciągnięty w celu zamiany mieszkania na większe. Mniejsze mieszkanie, w którym wcześniej mieszkały strony należało wcześniej do babci pozwanej. Mieszkanie przy ul. (...) zostało po rozwodzie dla pozwanej i syna stron, to pozwana była jego głównym najemcą. Pani S. W. , która zamieniła się ze stronami na mieszkania otrzymała od stron z tego tytułu 6000 zł. Strony spłaciły również zadłużenie, którym było obciążone mieszkanie przy ul. (...) , w wysokości 13 000 zł. J. K.

(1)w tym czasie nie pracowała, podjęła ona pracę po orzeczeniu separacji, czyli w 2008 r. Do zamiany mieszkań doszło w 2007 r. M. K. zarabiał wtedy około 2 500 zł. W mieszkaniu przy ul. (...) zostały odnowione i pomalowane ściany, wymieniona instalacja gazowa i elektryczna, został wymieniony piec. Obecnie mieszkanie przy ul.. (...) zajmuje brat pozwanej, gdyż nie stać ją na jego utrzymanie. J. K.

(1)przeprowadziła się do swoich rodziców. Pozwana ponosi znaczne wydatki związane z utrzymaniem swoim i syna. Pracuje w firmie piekarniczej z wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości 1100 zł. Pozwana była poddana operacji usunięcia guza z lewego płata tarczycy. Sąd Rejonowy powyższy wyrok wydał wskazując na treść art. 30 k.r. i o. i art. 376 k.c. Pozwana zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, tj. art. 30 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy przez przyjęcie, iż wydatki inwestycyjne, które ze względu na ich wysokość, wykraczają poza normalne, codzienne potrzeby rodziny objęte są regulacją art. 30 k.r. i o. w konsekwencji współmałżonek dłużnika odpowiada solidarnie za zobowiązania związane z tymi wydatkami; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 w zw. z art. 232 zdanie 1 oraz w zw. z art. 328 § 2 k.p.c. poprzez wynikające z niepełnego uzasadnienia faktycznego orzeczenia naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przejawiające się w przyjęciu za udowodnione twierdzeń powoda w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego i procesową regułą rozkładu ciężaru dowodowego, tj.: 1* ustalenie, iż powód zaciągnął kredyt celem wydatkowania środków pieniężnych ponad kwotę zadłużenia mieszkania komunalnego stanowiącego przedmiot zamiany mieszkania komunalnego (tj. ponad 13.000 zł), a zatem także w celu zapłaty tzw. "odstępnego", pomimo że zeznania powoda i świadka S. W. nie zasługiwały na wiarę w tym względzie jako wzajemnie sprzeczne; 2* ustalenie, iż powód zaciągnął kredyt celem wydatkowania środków pieniężnych na remont mieszkania komunalnego uzyskanego w wyniku zamiany, pomimo że powód nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów mogących służyć udowodnieniu tej okoliczności, a świadkowie K. i K. M. przytaczali szereg faktów temu zaprzeczających. Pozwana wskazując na powyższe zarzuty, wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie powództwa w całości; 2) zasądzenie od powoda na rzecz powódki kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych oraz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Sąd Okręgowy przyjmując ustalenia Sądu Rejonowego za własne, zważył co następuje: Apelacja nie jest zasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie jest trafny zarzut apelacji naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Wymaga podkreślenia, że kwestionując ustalenia Sądu Rejonowego w zakresie zapłaty przez powoda na rzecz S. W. kwoty 6.000 zł tytułem "odstępnego" (vide: k. 163) skarżąca ograniczyła się jedynie do zarzutu, że zeznania świadka S. W. nie zasługiwały na wiarę jako „wzajemnie sprzeczne” nie próbując nawet wskazać, z jakiego powodu złożone co do tej kwestii zeznanie tego świadka stanowczo przyznającego, że otrzymał od powoda kwotę 6.000 zł należałoby uznać za niewiarygodne, bądź też dlaczego te ustalenia są sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, zasadami doświadczenia życiowego lub wskazaniami wiedzy. Nadto skarżąca w apelacji nie wskazała jakie jej zdaniem istotne okoliczności dotyczące zamiany mieszkania zostały udowodnione zeznaniami świadków K. i K. M. , którzy w istocie zeznawali na okoliczność pożycia stron, a nie poprawy warunków mieszkaniowych stron (vide: k. 72-73 i k. 120). Należy przy tym wskazać, że według ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska, zarzut obrazy przepisu art. 233 § 1 k.p.c. nie może polegać jedynie na zaprezentowaniu własnych, korzystniejszych dla skarżącego ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie własnej, korzystniejszej dla skarżącego oceny materiału dowodowego ( porównaj postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 roku, II CKN 572/99 ). Jeżeli zatem z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Jedynie w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej, albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to tylko wtedy przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 września 2002 roku, sygn. akt II CKN 817/00 ). Skoro więc skarżąca nie zdołała podważyć ustaleń Sądu I instancji, według których, powód przyznany kredyt przeznaczył na spłatę zadłużenia nabytego w drodze zamiany mieszkania, na odstępne, na remont tego mieszkania oraz na bieżące potrzeby w sytuacji, gdy zarabiał on około 2.500 zł, a pozwana w tym czasie nie pracowała, to ustalenia te należało uznać za prawidłowe, a Sąd Rejonowy nie naruszył art. 232 zdanie pierwsze k.p.c. , ani też art. 328 § 2 k.p.c. Zgodnie z treścią art. 30 § 1 k.r. i o. oboje małżonkowie są odpowiedzialni solidarnie za zobowiązania zaciągnięte przez jednego z nich w sprawach wynikających z zaspokajania zwykłych potrzeb rodziny. Zatem wbrew zarzutom apelacji Sąd Rejonowy nie naruszył cytowanego wyżej przepisu, skoro strony procesu zawierając w czasie trwania związku małżeńskiego w październiku 2007 roku umowę kredytową na kwotę 30.000 zł w istocie uzyskane w ten sposób środki przeznaczyły na poprawę warunków mieszkaniowych, poprzez zamianę mieszkania o powierzchni 20 m 2 na mieszkanie o powierzchni 40 m 2 uznając zgodnie, że jest to niezbędne dla zaspokojenie zwykłych potrzeb rodziny. Sąd Rejonowy rozkładając na dziesięć rat zasądzoną od pozwanej na rzecz powoda kwotę, płatną w okresie od dnia 31 października 2012 roku do dnia 30 kwietnia 2014 roku nie naruszył art. 320 k.p.c. , bowiem wziął pod uwagę trudną sytuację materialną pozwanej oraz fakt, że ma na utrzymaniu dziecko, przy czym zauważyć należy, że koszty utrzymania dziecka pokrywa w części również powód. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną. Sąd Okręgowy o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c.