Z okoliczności przedstawionych w pozwie wynika wprost, że przedmiotowy lokal został najęty w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych rodziny: zamieszkali w nim członkowie rodziny powoda – żona i małoletnie dzieci. I taki stan trwa do chwili obecnej. Nie przedstawiono żadnego twierdzenia i dowodu na to, że najęcie przedmiotowego lokalu miało służyć wyłącznie realizacji celów powoda nie związanych z zapewnieniem miejsca zamieszkania jemu i jego rodzinie. Trudno nawet sobie to wyobrazić lub wydedukować – z twierdzeń pozwu w ogóle nie wynika, że w tym lokalu powód chciał zamieszkać sam lub z kimś innym, niż członkowie jego rodziny. Istnienie rozdzielności majątkowej pomiędzy małżonkami – z uwagi na treść art.
nie pozbawia pozwanej statusu współnajemcy – stosuje się w takim przypadku odpowiednio przepisy o wspólności ustawowej. Powód nie przedstawił prawomocnego orzeczenia sądowego znoszącego wspólność najmu. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, w tym przywoływaną przez powoda chorobę psychiczną pozwanej, sformułowanie powództwa w niniejszej sprawie bez uwzględnienia (lub odniesienia się) przez profesjonalnego pełnomocnika powoda będącego adwokatem treści art.
k.c. należy ocenić wysoce krytycznie, gdyż powództwo pod względem prawnym zdaniem Sądu było oczywiście bezzasadne . Fakt braku zameldowania pozwanej w przedmiotowym lokalu nie ma żadnego znaczenia dla wykładni art.
k.c. To, że pozwana nie przyczynia się do utrzymania lokalu w żadnym stopniu nie uprawnia powoda do domagania się eksmisji. Należy zwrócić uwagę, że art. 5 k.c. nigdy nie stanowi źródła roszczenia (powództwa), lecz co najwyżej środek obrony. Reasumując, pozwana jest na równi z powodem współnajemcą lokalu i powód nie posiada uprawnienia do domagania się przez nią jego opuszczenia, gdyż posiada ona równorzędny tytuł do jego zajmowania. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I . sentencji na mocy art. 222 § 1 k.c. a contrario w zw. z art. 690 k.c. w zw. z art.
Koszty W punkcie II . sentencji na mocy art. 98 § 1 k.p.c. kosztami procesu obciążono powoda jako przegrywającego. W punkcie III . sentencji na mocy art. 107 zdanie trzecie k.p.c. a contrario kosztami interwencji ubocznej obciążono Gminę M. G. , albowiem w żaden sposób nie przyczyniła się do wyjaśnienia sprawy.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.