UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w P. , wyrokiem z (...) r., sprawie o wydanie wyroku łącznego o sygn.. akt (...) , skazanego G. W. skazanego prawomocnymi wyrokami: I. Sądu Okręgowego w (...) z dnia (...) roku, wydanym w sprawie (...) zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. z dnia (...) za przestępstwa: ⚫ z art. 286 § 1 k.k. popełnione w dniu (...) roku na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, ⚫ z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełnione w okresie od (...) r. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym jednostkowe kary pozbawienia wolności połączono wymierzając skazanemu karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Karę tą skazany odbywa w okresie od (...) II. Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r., wydanym w sprawie (...) za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. popełniony w okresie co najmniej od dnia (...) r, na karę 3 lat pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł. Karę tą skazany odbywa w okresie od (...) r. Postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r. zarządzono skazanemu wykonanie 100 dni zastępczej kary pozbawienia wolności w miejsce wymierzonej mu kary 200 stawek dziennych grzywny po 50 zł (kara ta jest wykonywana wobec skazanego w okresie od (...) r.). III. Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r., wydanym w sprawie (...) za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. popełniony w dniach (...) r., na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł. Karę tą skazany odbywa w okresie od (...) Postanowieniem Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r. zarządzono skazanemu wykonanie 100 dni zastępczej kary pozbawienia wolności w miejsce wymierzonej mu kary 200 stawek dziennych grzywny po 50 zł (kara ta jest wykonywana wobec skazanego w okresie od (...) ) 1. Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone skazanemu wyrokami: ⚫ Sądu Okręgowego w T. z dnia (...) roku (sygn. akt (...) ), zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w G. z dnia (...) – punkt I ⚫ Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r. (sygn. akt (...) ) – punkt II ⚫ Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r. (sygn. akt (...) ) – punkt III jednostkowe kary i kary łączne pozbawienia wolności i wymierzył skazanemu G. W. karę łączną 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 2. Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył wymierzone skazanemu wyrokami: ⚫ Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) r. (sygn. akt (...) ) – punkt II ⚫ Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) ) – punkt III jednostkowe kary grzywny i wymierzył skazanemu G. W. karę łączną grzywny w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych; 3. Na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył skazanemu G. W. okres odbytej kary w sprawie Sądu Okręgowego w T. sygn. akt (...) r. oraz okres odbytej kary w sprawie (...) Sądu Okręgowego w P. od dnia (...) r. do nadal; 4. Na podstawie art. 576 § 1 k.p.k. wyroki podlegające połączeniu w zakresie nieobjętym wyrokiem łącznym pozostawił odrębnemu wykonaniu; 5. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 r.z późn. zm.) zwolnił skazanego z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych i nie wymierzył mu opłaty. Obrońca skazanego G. W. , adwokat B. T. , zaskarżył powyższy wyrok w części, tj. w zakresie orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności. Zarzucił sądowi I instancji: 1. rażącą niewspółmiemość (surowość) orzeczonej względem skazanego kary łącznej pozbawienia wolności (w wymiarze 6 lat i 6 miesięcy), poprzez niezastosowanie przy jej wymierzeniu zasady pełnej absorpcji (ewentualnie zasady asperacji zbliżonej do zasady absorpcji), podczas gdy bliskość przedmiotowa popełnionych przestępstw, a w odniesieniu do czynów, za których popełnienie G. W. został skazany wyrokami Sądu Okręgowego w P. , także bliskość czasowa, warunki osobiste i właściwości skazanego oraz jego zachowanie podczas wykonywania kary pozbawienia wolności, przekonują o zasadności zastosowania zasady pełnej absorpcji, ewentualnie zasady asperacji - w sposób zbliżony do zasady absorpcji, i orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności przy jej zastosowaniu, co byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów kary, w szczególności celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa ( art. 85a Kodeksu karnego ); 2. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że zachowanie G. W. w czasie odbywania kary, które należy oceniać jako bardzo dobre, stanowi wynik świadomego działania skazanego ukierunkowanego na osiąganie korzyści wynikających z dobrego zachowania i nie jest rezultatem jego resocjalizacji, a nadto, że wywiązywanie się przez G. W. z obowiązku naprawienia szkody ma instrumentalny i pozorny charakter, w przypadku, gdy brak jakiegokolwiek materiału dowodowego na potwierdzenie powyższych twierdzeń Sądu Okręgowego, a całość rozważań Sądu w tym zakresie należy uznać za jedynie nieuzasadnione przypuszczenia; 3. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości; 4. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i uznanie za niewiarygodne pisemnego oświadczenia K. D. oraz oświadczeń skazanego w zakresie w jakim G. W. podkreślał swoje silne więzi i chęć sprawowania opieki nad dziećmi, gdy tymczasem ww. materiał dowodowy jest wewnętrznie spójny i w pełni zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji ewentualnie zasady asperacji - w sposób zbliżony do zasady absorpcji. Również drugi z obrońców skazanego, adwokat M. G. apelował od wyroku pierwszoinstancyjnego. Przedmiotowy wyrok zaskarżył w części obejmującej punkt I. Sądowi Okręgowemu zarzucił: • rażącą niewspółmiemość kary łącznej pozbawienia wolności wymierzonej panu G. W. , co z kolei było wynikiem błędnego ustalenia okoliczności wpływających obciążające na wymiar sankcji karnej i pominięcie okoliczności oddziałujących łagodząco, a zwłaszcza:
- a)bezpodstawnego uznania, że fakt zbieżności czasowej pomiędzy czynami osądzonymi wyrokami Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) roku ( (...) ) oraz z dnia (...) ), przy uwzględnieniu podobieństwa faktycznego i prawnego tych czynów, nie powinien skłaniać do pełnej absorbcji kar orzeczonych za te czyny, podczas gdy w świetle utrwalonej i niekwestionowanej wykładni reguł wymiaru kary łącznej, w przypadku ścisłego związku przedmiotowego pomiędzy przestępstwami (co ma miejsce
- b)bezpodstawnego przyjęcia jakoby fakt wywiązywania się przez niego z obowiązku naprawienia szkody orzeczonego wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia (...) nie może być brany pod uwagę jako okoliczność łagodząca, a to z uwagi na rzekomą pozorność i instrumentalny charakter takiego działania, podczas gdy skazany realizował obowiązek naprawienia szkody w sposób adekwatny do swoich możliwości majątkowych, zarobkowych oraz stanu zdrowia, a w konsekwencji niewątpliwie okoliczność dokonywanej spłaty musi oddziaływać łagodząco na wymiar kary łącznej;
- c)bezpodstawnego uznania, że postawa skazanego prezentowana podczas wykonywania kary, nie świadczy o jego zaawansowanej resocjalizacji, podczas gdy całokształt zachowania skazanego po dacie popełnienia ostatniego z przestępstw, za które wymierzono karę podlegającą łączeniu w niniejszej sprawie, jednoznacznie wskazuje na wolę całkowitego zerwania z dotychczasowym trybem życia połączoną z chęcią trwałej poprawy prezentowanej postawy życiowej. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku łącznego, poprzez wymierzenie panu G. W. kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości 4 lat. Sąd Apelacyjny zważył co następuję. Apelacje obrońców skazanego, okazały się całkowicie niezasadne, albowiem nie zwierały żadnych argumentów, które mogły prowadzić do wydania wyroku zmieniającego orzeczenie Sądu I instancji i to w kierunku oraz zakresie postulowanym w analizowanych środkach odwoławczych. Na wstępnie, należy zwrócić uwagę, że Sąd I instancji zastosował prawidłowe zasady i reguły połączenia kar zasadniczych obowiązujące aktualnie, czego z resztą apelujący nie zakwestionował. Także nie dopatrzono się z urzędu w zaskarżonym wyroku jakichkolwiek mankamentów implikujących konieczność ingerencji w jego treść. Jak wynika z w treści apelacji, zasadniczo zakwestionowano orzeczoną karę łączną w wymiarze 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności określoną w pkt 1 wyroku, w którym połączono kary orzeczone przez: Sąd Okręgowy w T. z dnia (...) , w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy, Sąd Okręgowy w P. [ chodzi o dwa wyroki] z dnia (...) r., sygn.. akt (...) , w wymiarze 3 lat, z dnia (...) , w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy. Jednocześnie apelujący akcentują w omawianych apelacjach, że przy wymiarze tej kary łącznej pozbawienia wolności Sąd I instancji nie zastosował w zasadzie pełnej zasady absorpcji, powołując się na bliskość przedmiotową i czasową tych skazań, sposób odbywania kary przez skazanego, konieczność utrzymania więzi rodzinnych skazanego i chęć sprawowania opieki nad dziećmi. Z takimi sugestiami, odnośnie wymiaru orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności nie sposób zgodzić się choćby dlatego, że orzeczona kara łączna pozbawienia wolności mogła być orzeczona maksymalnie w wymiarze 9 lat (!) to jest sumy kar jednostkowych. Orzeczono ją w zasadzie na poziomie zastosowania zasady asperacji, co było właściwym rozstrzygnięciem i poprawnie umotywowanym. Nie można zaakceptować stanowiska apelujących, że w sprawie mamy zbieżność czasową przypisanych skazanemu czynów. Zupełnie pominięto oczywiste i klarowne fakty. Otóż, pierwsze przestępstwa przypisane skazanemu, na mocy wyroku Sądu Okręgowego w T. , miały miejsce (...) r. Już na kanwie tej sprawy można stwierdzić, że działalność przestępcza skazanego była długotrwała, a rozwiewa to stwierdzenie, że kolejne przypisane jemu przestępstwa w kolejnych dwóch sprawach miały miejsce w okresie od (...) r. Nie da się przyjąć wniosku o zbieżności tych przestępstw w czasie skoro różni je aż 11 lat i 8 lat, w zależności od tego czy liczymy ten okres od (...) r., czy od (...) r., a więc takie sugestie zawarte w apelacjach są bezpodstawne, arbitralne i sofistyczne prawniczo. Owszem, istnieje zbieżność przedmiotowa tych przypisanych przestępstw, albowiem dotyczą one przestępstw przeciwko mieniu, a dokładnie oszustw. Przy czym ta rozpiętość czasowa, tych zbieżnych przedmiotowo przestępstw, prowadzi do uprawnionego, ale kategorycznego wniosku, że skazany jest niepoprawnym, zdemoralizowanym niestety oszustem, a takie twierdzenie, być może dosyć stanowcze, znajduje tym bardziej uzasadnienie, ponieważ, po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy w T. (...) r., miał on czelność, przestępczą odwagę, charakterystyczną właśnie dla osób głęboko i trwale zdemoralizowanych, na popełnianie kolejnych oszustw, to jest w okresie od (...) r., co wynika ze sprawy Sądu Okręgowego w P. , w której wydano wyrok (...) r. oraz w okresie od (...) r., co wynika z kolejnego wyroku skazującego tego Sądu z (...) r. Analizując te fakty i ich sekwencję, można dojść do jednoznacznego wniosku, że z popełniania oszustów, na szkodę innych wielu osób, skazany uczynił sobie sposób na życie, co nie może być akceptowane i nie może prowadzić do złagodzenia zastosowanej wobec niego represji karnej, w przeciwnym razie cele kary wobec niego nie będą osiągnięte oraz nie wpłynie to pozytywnie na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa ( art. 53§1 k.k. ). Sąd I instancji w sposób szeroki, klarowny i przekonywujący wykazał jakie przesłanki determinowały ukształtowanie kary łącznej pozbawienia wolności. Odnośnie naprawiania szkody przez skazanego, co go obciąża w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego w T. , słusznie Sąd I instancji, zauważyć, że to naprawianie szkody ma charakter w praktyce fasadowy. Z akt sprawy wynika, że skazany ma do naprawienia łącznie 42.750 zł, z tego uiścił łącznie dotychczas raptem 720 zł, w okresie od (...) r., a więc naprawiał szkodę przez okres 4 miesięcy, co w stosunku do całości kwoty podlegające zwrotowi poszczególnym pokrzywdzonym, skazany naprawił wszystkiego 1,68% (!) tej kwoty, a jego wysiłek finansowy był na miernym poziomie, skoro przelewał po 10 zł, po 20 zł (dwukrotnie) i po 30 zł (też dwukrotnie). W tej sytuacji, trzeba przyznać, że zapał skazanego co do naprawienia szkody już wygasł, zakończył się on ponad półtora roku temu, a dokonane płatności, są z perspektywy pokrzywdzonych na symbolicznym poziomie, który nie może być obiektywnie odczytywany jako przejaw absolutnie dobrej woli z jego strony, tym bardziej, że w tym tempie ta naprawa będzie trwać ponad 30 lat, jako to wyliczył słusznie oraz prawidłowo Sąd I instancji. Zachowanie oskarżonego w tym zakresie jest intencjonalne, służy do wytworzenia wokół jego osoby fałszywej aury, mającej działać na jego korzyść. Sposób odbywania kary przez skazanego, sam w sobie nie może decydować o konieczność zmiany zaskarżonego wyroku, w takim stopniu co postulują skarżący. Tę okoliczność Sąd I instancji wziął po uwagę, nadał jej właściwą rangę, co doprowadziło do orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności na kompromisowym pułapie pomiędzy skrajnościami, a więc pośród potencjalną kumulacją albo absorpcją orzeczonej kary łącznej. Co do więzi rodzinnych, chęci opieki nad dziećmi Sąd I instancji, również przeanalizował, odniósł się do tych okoliczności i wyciągnął adekwatne wnioski, odpowiednio motywując dlaczego uznał je za instrumentalne. Z kolei, obdarzenie wiarą w całości lub w części jednych dowodów oraz odmówienie tej wiary innym, jest prawem sądu, który zetknął się z tymi dowodami bezpośrednio i pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. , jeżeli tylko zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść skazanego, jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 5 czerwca 2014 r., II AKa 113/14, LEX nr 1488651), z czym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5§2 k.p.k. trzeba wskazać, że naruszenie reguły z art. 5§2 k.p.k. ma miejsce jedynie wówczas, gdy sąd orzekający poweźmie wątpliwości co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc wątpliwości tych usunąć, rozstrzyga je na niekorzyść oskarżonego (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 7 maja 2013 r., II AKa 58/13, LEX nr 1316234), przy czym lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje aby Sąd I instancji powziął takie wątpliwości i rozstrzygnął je na niekorzyść skazanego, tym bardziej, że adresatem tego przepisu nie są strony lecz sąd meriti . Warunkiem prawidłowego formułowania zarzutu obrazy art. 5§2 k.p.k. jest powzięcie przez organ procesowy rzeczywistych wątpliwości, których przy prawidłowej ocenie materiału dowodowego nie udało się usunąć, a mimo to rozstrzygnięto te wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Z uwagi na odbywanie kary pozbawienia wolności przez skazanego zwolnił go z kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w oparciu o art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i zgodnie z art. 6 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 r., poz. 49, poz. 223 ze zm.). odrębnej opłaty karnej nie wymierzono skazanemu. G. N. P. S. M. K.