Sad powszechny, V U 1042/13

(1)przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o emeryturę na skutek odwołania P. W.

(1)od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 25 czerwca 2013r. sygn. (...) 1. zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje P. W.

(1)prawo do emerytury od dnia 1 kwietnia 2013r., 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. na rzecz P. W.

(1)kwotę 120,- (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VU 1042/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 25 czerwca 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił wnioskodawcy P. W.

(1)prawa do emerytury z uwagi na brak wymaganego stażu pracy w warunkach szczególnych. Od powyższej decyzji wnioskodawca odwołał się w dniu 10 lipca 2013r., wnosząc o zaliczenie do pracy w szczególnych warunkach okresów zatrudnienia w Spółdzielni (...) w S. w okresie od 27 lipca 1971 roku do 8 kwietnia 1981 roku, w Spółdzielni (...) w O. od 3 lipca 1981 roku do 30 czerwca 1984 roku i w (...) Gospodarstwie (...) w O. od 1 lipca 1984 roku do 31 lipca 1987 roku jako kierowca ciągnika, kierowca koparki i koparki (...) . Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wniósł o oddalenie odwołania. Podniósł, iż za okresy zatrudnienia w Spółdzielni (...) w S. i Spółdzielni (...) w O. wnioskodawca nie przedstawił świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Natomiast odnosząc się do okresu zatrudnienia w (...) Gospodarstwie (...) w O. organ rentowy podniósł, że wnioskodawca jak wynika ze świadectw pracy był członkiem spółdzielni a powołane Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku dotyczy tylko pracowników. Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 roku pełnomocnik wnioskodawcy ograniczył odwołanie w ten sposób, że wnosił o zaliczenie do pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia w Spółdzielni (...) w S. od 27 lipca 1971 roku do 8 kwietnia 1981 roku oraz wnosił o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca P. W.

(2), urodzony w dniu (...) , złożył w dniu 12 kwietnia 2013 roku wniosek o przyznanie emerytury. Wnioskodawca był członkiem OFE, ale złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym za pośrednictwem organu rentowego na dochody budżetu państwa i pozostaje w zatrudnieniu. (dowód: wniosek o emeryturę k. 1-3 akt ZUS, raport z analizy konta k. 32 akt emerytalnych odwołanie k. 36-38 akt emerytalnych, ) Na dzień 1 stycznia 1999 roku skarżący udowodnił staż pracy w łącznym rozmiarze wynoszący 27 lat, 2 miesiące i 5 dni, w tym 10 lat, 9 miesięcy i 13 dni okresów pracy w warunkach szczególnych. (dowód: decyzja z dnia 25 czerwca 2013 roku k. 44 akt emerytalnych) P. W.

(2)był zatrudniony w okresie od dnia 27 lipca 1971 roku do 8 kwietnia 1981 roku w Spółdzielni (...) w S. (poprzednio w (...) w K. ) na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy jako traktorzysta do końca 1979 roku a od 1 stycznia 1980 roku jako operator ciągnika gąsienicowego. (dowód: świadectwo pracy z dnia 23 kwietnia 1981 roku k. 4 akt emerytalnych, angaż z dnia 7 stycznia 1980 roku w aktach osobowych, umowa z dnia 19 września 1979 roku w aktach osobowych, umowa o pracę z dnia 17 grudnia 1975 roku w aktach osobowych, umowa o pracę z dnia 27 lipca 1971 roku w aktach osobowych ) Spółdzielnia (...) w S. (poprzednio (...) w K. ) zajmowała się pracami rolniczymi oraz wykonywaniem usług transportowych na rzecz innych podmiotów w tym m.in. gminnych spółdzielni rolniczych. Wnioskodawca jako traktorzysta kierował ciągnikiem rolniczym, którym wykonywał prace polowe oraz prace transportowe. Te prace wykonywał przez cały rok. Zimą z uwagi na mniejsze zapotrzebowanie na prace polowe, które ograniczały się praktycznie do rozwożenia nawozów na łąki, wnioskodawca wykonywał wyłącznie usługi transportowe. Przewoził różne surowce i materiały budowlane (piasek, cegły, pustaki) a także węgiel oraz piasek do posypania dróg. Wnioskodawca miał zapewnioną pracę codziennie przez osiem godzin. W trakcie zatrudnienia tj. w roku 1979 roku wnioskodawca ukończył kurs operatora ciągników gąsienicowych. (dowód: angaże w aktach osobowych, zeznania wnioskodawcy – protokół rozprawy z dnia 2 kwietnia 2014 roku – od minuty 2.45 do minuty 9.30, zeznania świadka W. C. – protokół rozprawy z dnia 19 lutego 2014 r. od minuty 10.13 do minuty 13.09, zeznania świadka J. W. – protokół rozprawy z dnia 19 lutego 2014 r. od minuty 13.25 do minuty 16.28) W okresie od 9 stycznia 1974 roku do 6 grudnia 1975 roku wnioskodawca odbywał zasadniczą służbę wojskową. (dowód: kserokopia książeczki wojskowej k. 16-21 akt emerytalnych) Sąd Okręgowy dokonał oceny dowodów i zważył co następuje: Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku poz. 1440 ze zm) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

1. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2). W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało zatem rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
2. osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,
3. ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie kwestią sporną między stronami było to, czy wnioskodawca posiada wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, ukończył 60 lat i był członkiem OFE, ale złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym za pośrednictwem organu rentowego na dochody budżetu państwa. Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Prawidłowe rozumienie pojęcia pracy w szczególnych warunkach nie jest możliwe bez wnikliwej analizy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Z zestawienia § 1 i 2 tegoż rozporządzenia wynika, że pracą w szczególnych warunkach jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tego aktu. Warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale, tj. ciągle wykonuje prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272). Odnośnie oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu zważyć należy, iż okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Należy jednak wskazać, że z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Brak zatem takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy, nie wyklucza dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Podnoszona zatem przez organ rentowy okoliczność nie dysponowania przez skarżącego świadectwem pracy w szczególnych warunkach, nie przesądza jeszcze, że wnioskodawca takiej pracy nie wykonywał. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego . Ograniczenia dowodowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami. W związku z ograniczeniem odwołania przez pełnomocnika wnioskodawcy tylko do żądania zaliczenia do pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia w Spółdzielni (...) w S. od 27 lipca 1971 roku do 8 kwietnia 1981 roku, przedmiotem niniejszego postępowania były tylko ustalenia dotyczące tego okresu. Sam fakt zatrudnienia wnioskodawcy w Spółdzielni (...) w S. od 27 lipca 1971 roku do 8 kwietnia 1981 roku był niesporny między stronami w świetle dokumentów znajdujących się w jego aktach ubezpieczeniowych oraz osobowych. Sporny pozostawał jedynie charakter pracy wykonywanej przez wnioskodawcę u w/w pracodawcy. Dokonując ustaleń w zakresie rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawcę w Spółdzielni (...) w S. od 27 lipca 1971 roku do 8 kwietnia 1981 roku Sąd oparł się na spójnych i wiarygodnych zeznaniach świadków: W. C. i J. W. a także zeznaniach wnioskodawcy. Świadkowie są osobami najbliższymi wnioskodawcy, ale Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować ich wiarygodność. Sąd nie oparł się na zeznaniach świadka P. B. , bowiem świadek ten pracował razem z wnioskodawcą w innym (...) , tj. w (...) w O. , tym samym nie posiada wiedzy na temat rodzaju wykonywanej przez wnioskodawcę pracy w (...) w S. . Należy podkreślić, że świadek W. C. pracował w spornym okresie cały czas w charakterze traktorzysty, a zatem dysponuje bezpośrednią i szczegółową wiedzą co do codziennych obowiązków wnioskodawcy. Natomiast świadek J. W. pracował na warsztacie w tym samym (...) , więc również widział wnioskodawcę przy jego codziennych obowiązkach. Z zeznań świadków wynika, że wnioskodawca pracował jako kierowca ciągnika (traktorzysta) a następnie jako operator spycha – pojazdu gąsienicowego. Zeznania świadków korespondują z dokumentami zawartymi w aktach osobowych wnioskodawcy. Ze świadectwa pracy, umów o pracę z dnia 17 grudnia 1975 roku i z dnia 27 lipca 1971 roku, licznych angaży z dnia 26 czerwca 1978 roku, z dnia 13 lutego 1978 roku, z dnia 15 września 1980 roku, z dnia 7 stycznia 1980 roku wynika, że wnioskodawca w okresie od dnia 27 lipca 1971 roku do 31 grudnia 1979 roku był zatrudniony jako traktorzysta, a od dnia 1 stycznia 1980 roku do końca zatrudnienia tj. do 8 kwietnia 1981 roku jako operator spycha. Jako kierowca ciągnika wnioskodawca wykonywał wszelkie prace polowe na rzecz Spółdzielni (...) w S. a nadto wykonywał czynności transportowe, gdyż przewoził ciągnikiem różne surowce budowlane oraz wykonywał inne usługi tj. zima jezdnie posypywał piaskiem. Praca kierowcy ciągnika (traktorzysty) jest pracą w szczególnych warunkach wymienioną w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, dział VIII poz.
4. Pracą w szczególnych warunkach zgodnie z wykazem A dział V (w budownictwie) pkt. 3, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku jest także praca maszynistów ciężkich maszyn budowlanych oraz drogowych, a taką pracę wnioskodawca wykonywał jako operator spycha – ciągnika gąsienicowego. Ciągnik gąsienicowy mieści się w definicji ciężkiej maszyny budowlanej lub drogowej. Biorąc zatem pod uwagę, że wnioskodawca wykazał, iż w okresie od dnia 1 stycznia 1980 roku do 8 kwietnia 1981 roku wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy tylko i wyłącznie prace zaliczone przez ustawodawcę do prac w szczególnych warunkach, a mianowicie prace kierowcy ciągnika oraz maszynisty ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych, Sąd zaliczył mu cały w/w okres do szczególnego stażu pracy. W tym miejscu dodatkowo należy wskazać, za Sądem Apelacyjnym w Łodzi (wyrok z dnia 2 stycznia 2012 roku sygn. akt III AUa 773/12), że wyodrębnienie prac w wykazie A stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia ma charakter stanowiskowo-branżowy i nie można dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym. Jak wskazał bowiem Sąd Najwyższy w wyroku z 1 czerwca 2010r., II UK 21/10 (LEX nr 619638), specyfika poszczególnych gałęzi przemysłu determinuje charakter świadczonych w nich prac i warunki, w jakich są one wykonywane, ich uciążliwość i szkodliwość dla zdrowia. Usystematyzowanie prac o znacznej szkodliwości i uciążliwości do oddzielnych działów oraz poszczególnych stanowisk w ramach gałęzi gospodarki nie jest przypadkowe, gdyż należy przyjąć, że konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu mniejszym lub większym w zależności od tego, w którym dziale przemysłu jest umiejscowione. Konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki. Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy podkreślić, że praca kierowcy ciągnika, którą wykonywał wnioskodawca w spornym okresie zatrudnienia, wymieniona jest w poz. 3 działu VIII wykazu A, który to dział obejmuje transport i łączność. Transport jest działem gospodarki, związanym z przemieszczaniem ludzi i ładunków w przestrzeni przy wykorzystaniu odpowiednich środków transportu. Transport, w szczególności transport towarowy, jest przy tym ściśle powiązany z pozostałymi działami gospodarki, przy czym niejednokrotnie jest on wykonywany nie tylko przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorstwa, firmy), których przedmiotem działalności są wyłącznie usługi transportowe, i które z tego powodu nie są przyporządkowane do tego właśnie działu gospodarki. Przedmiotem działalności gospodarczej spółdzielni kółek rolniczych w zdecydowanej większości jest świadczenie usług dla rolnictwa i innego rodzaju usług wynikających z potrzeb środowiska wiejskiego. Jak wynika z zeznań wnioskodawcy oraz świadków, Spółdzielnia (...) w S. w spornym okresie czasu świadczyła również usługi transportowe dla innych podmiotów. P. W.

(1), jako kierowca ciągnika-traktorzysta, oprócz wykonywania prac polowych zajmował się także wykonywaniem tych usług transportowych. Jakkolwiek spółdzielnie kółek rolniczych nie należą do sektora transportowego gospodarki, to jednak nie może ujść uwadze, że pod poz. 3 działu VIII tego wykazu, poza pracą kierowców ciągników, wymienione zostały również prace kierowców kombajnów lub pojazdów gąsienicowych. Nie ulega wątpliwości, że kombajny są w zdecydowanej większości maszynami rolniczymi służącymi m.in. do zbioru zbóż i roślin okopowych, roślin sadowniczych, do siewu i sadzenia roślin uprawnych a także do wykonywania niektórych zabiegów agrotechnicznych. Tym samym kombajny, podobnie jak i ciągniki (traktory), przede wszystkim są wykorzystywane w rolnictwie, głównie przy pracach polowych, nie zaś w transporcie. Podobnie pojazdy gąsienicowe są urządzeniami służącymi do poruszania się po terenach bagnistych, pustynnych, czy niedostępnych ze względu na nadmierną pochyłość lub niestabilność podłoża, oraz – jako pojazdy poruszające się z nieznaczną szybkością - nie służą głównie do prac transportowych, lecz stosowane są powszechnie w wojsku i jako maszyny do robót ziemnych. Kierowcy zarówno ciągników, jak i kombajnów czy pojazdów gąsienicowych muszą zdobyć szczególne uprawnienia do kierowania tymi pojazdami nie tylko z uwagi na ich większe gabaryty, ale i specyficzną obsługę (np. ze względu na dodatkowe oprzyrządowanie czy konieczność wykonania specjalistycznych prac) oraz warunki, w jakich te pojazdy są prowadzone (zwiększony hałas, nadmierne drgania, nieutwardzone podłoże, po którym się poruszają i związane z tym np. zapylenie). Sąd Apelacyjny w Łodzi w tym wyroku stanął na stanowisku, że to właśnie te specyficzne warunki pracy panujące przy kierowaniu tymi pojazdami zdecydowały, że prace kierowców ciągników, kombajnów i pojazdów gąsienicowych zostały zaliczone do prac wykonywanych w szczególnych warunkach, czyli prac o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości i wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne bądź otoczenia. Sąd Okręgowy w pełni podziela zaprezentowane stanowisko. W związku z wnioskiem pełnomocnika wnioskodawcy, do stażu pracy w warunkach szczególnych Sąd Okręgowy zaliczył wnioskodawcy cały wskazany okres zatrudnia od 27 lipca 1971 roku do 8 kwietnia 1981 roku, w tym również okres odbywania zasadniczej służby wojskowej tj. okres od 9 stycznia 1974 roku do 6 grudnia 1975 roku. W okresie odbywania przez wnioskodawcę zasadniczej służby wojskowej obowiązywała ustawa z dnia 23 stycznia 1968 r. o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz.U. Nr 3, poz. 6 ze zm.) oraz ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.) i wydane na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin (Dz.U. Nr 44, poz. 318). Z treści przepisów wskazanych ustawy, w tym m.in. art. 108 ust 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U. z 1967 r. Nr 44, poz. 440) wynika, że - pod warunkami w nich wskazanymi - okres zasadniczej służby wojskowej jest okresem zatrudnienia na takich samych warunkach, jak przed powołaniem do tej służby. Jeśli zatem przed powołaniem do służby wojskowej ubezpieczony wykonywał zatrudnienie wymienione w art. 11 ust. 2 pkt 1 - 6 ustawy o powszechnym zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin , to również okres służby wojskowej uważany był za takie samo zatrudnienie, a żołnierz był traktowany jak pracownik wykonujący pracę wymienioną w powołanym przepisie. Na takim stanowisku stanął także Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 14 czerwca 2011r. w sprawie III AUA 180/11 oraz w wyroku z dnia 29 października 2012r. w sprawie III AUA 169/12. Podobne stanowisko zajął ostatnio Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16 października 2013r. w sprawie II UZP 6/13 stwierdzając, że czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywania art. 108 ust. 1 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 r.) zalicza się - na warunkach wynikających z tego przepisu - do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym ( art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.). Bezspornym jest, że wnioskodawca zarówno przed powołaniem do wojska jak i po powrocie z niego pracował w tym samym zakładzie Spółdzielni (...) w S. , zachowując ciągłość pracy. A skoro Sąd ustalił, że przed powołaniem do służby wojskowej oraz po jej powrocie wykonywał on prace w szczególnych warunkach zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami to również ten okres podlega zaliczeniu mu do pracy w warunkach szczególnych. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego biorąc pod uwagę fakt, iż wnioskodawca poza sezonem wykonywania prac typowo polowych, pracował jako kierowca ciągnika przede wszystkim w transporcie (przewóz surowców i materiałów budowlanych, nawozów, piasku, węgla), należy przyjąć, iż każdego roku w całym spornym okresie prace te w pełnym wymiarze czasu wykonywał przez okres minimum 5 miesięcy (od października do lutego), co w przeciągu 10 lat (od 27.07.1971r. do 8.04.1981r.) stanowi okres ponad 4 lata. Organ rentowy zaliczył wnioskodawcy do okresu pracy w warunkach szczególnych okres 10 lat, 9 miesięcy i 13 dni. Tym samym wnioskodawcy brakuje tylko okresu 3 lat, 2 miesięcy i 17 dni. Po doliczeniu spornego okresu (a nawet tylko opisanego wyżej okresu pracy w transporcie) do stażu pracy w szczególnych warunkach uznanego przez organ rentowy, wnioskodawca wykazał, że wykonywał pracę w szczególnych warunkach przez łączny czas przekraczający 15 lat. Biorąc pod uwagę, iż wnioskodawca spełnił jednocześnie pozostałe wymagane przepisami rozporządzenia warunki, to jest ukończył 60 lat, jego łączny okres zatrudnienia składkowy i nieskładkowy wyniósł ponad 25 lat i złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym za pośrednictwem organu rentowego na dochody budżetu państwa, należy uznać, że wydana przez organ rentowy decyzja jest błędna, a żądanie wnioskodawcy zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na to, że skarżący złożył wniosek emerytalny z dniem 12 kwietnia 2013 r. spełniając tym samym ostatnią przesłankę, od której zależało nabycie prawa do emerytury, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał P. W.

(1)prawo do emerytury z pierwszym dniem miesiąca, w którym złożył wniosek o emeryturę tj. z dniem 1 kwietnia 2013r. O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik tj. art. 98 k.p.c. zasądzając od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. na rzecz wnioskodawcy kwotę 120 złotych, na podstawie § 2 ust. 1 i 2 w zw. z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 490).