Sygn. akt I 1 C 2167/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lutego 2022 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny: Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2022 r. w G. sprawy z powództwa T. K. przeciwko (...) S.A. V. (...) w W. o zapłatę i ustalenie I. zasądza od pozwanego (...) S.A. V. (...) w W. na rzecz powoda T. K. kwoty: a. 5.000 zł (pięć tysięcy złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 10 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty; b. 610,96 zł (sześćset dziesięć złotych dziewięćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 10 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty; II. w pozostałym zakresie oddala powództwo o zapłatę; III. oddala powództwo o ustalenie; IV. zasądza od powoda T. K. na rzecz pozwanego (...) S.A. V. (...) w W. kwotę 1.564,51 zł (jeden tysiąc pięćset sześćdziesiąt cztery złote pięćdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu; V. nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) S.A. V. (...) w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 932,77 zł (dziewięćset trzydzieści dwa złote siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych; VI. nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni z roszczenia zasądzonego powodowi w punkcie I. lit.
- a)niniejszego wyroku kwotę 1.051,86 zł (jeden tysiąc pięćdziesiąt jeden złotych osiemdziesiąt sześć groszy) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Sygn. akt I 1 C 2167/20 UZASADNIENIE Stan faktyczny W dniu 10 lipca 2017 r. doszło do kolizji pojazdu M. (...) nr rej. (...) (kierowanego przez T. K. ) oraz pojazdu R. (...) kierowanego przez M. K. . Wyłączną winę za spowodowanie wypadku ponosił kierującym pojazdem R. , który był ubezpieczony w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) S.A. V. (...) w W. . O. ści bezsporne Szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi przez poszkodowanego w lipcu 2018 r. (nie później niż 9 lipca 2018 r.). W dniu 7 sierpnia 2018 r. ubezpieczyciel odmówił przyznania zadośćuczynienia za krzywdę, podtrzymując swoje stanowisko w dniu 8 czerwca 2020 r. po rozpoznaniu odwołania. D. ód: potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia szkody, k. 103 sms potwierdzający przyjęcie szkody, k. 108 decyzja C. , k. 47 odwołanie, k. 48 pismo C. , k. 70 Bezpośrednio po wypadku powód zaczął odczuwać ból okolic kręgosłupa w odcinku szyjnym i krzyżowym. Następnie pojawiły się zawroty głowy, zaburzeniu snu i lęki. Poszkodowany był kierowany na wizyty specjalistów (lekarz ortopeda, neurolog), otrzymał zalecenie przyjmowania leków przeciwbólowych. Poszkodowany przechodził zabiegi rehabilitacyjne. D. ód: zeznania powoda, k. 224 verso – 225 Powód w wyniku wypadku doznał skręcenia odcinka szyjnego i lędźwiowego kręgosłupa z następowym zaostrzeniem zespołu bólowego w przebiegu samoistnych (nie związanych z wypadkiem) zmian dyskopatycznych kręgosłupa szyjnego i zwyrodnieniowo-dyskopatycznych odcinka lędźwiowego. Dolegliwości związane z urazem wypadkowym ograniczały się do około 3 tygodni. Nie istnieje ryzyko ujawnienia się nowych (obecnie nieistniejących lub utajonych) skutków medycznych przedmiotowego wypadku. D. ód: opinia biegłego dr W. Ż. , k. 228-232, k. 267-268 Zasadne w kontekście leczenia urazów wynikających z przedmiotowego były dojazdy powoda samochodem o pojemności silnika powyżej 900 cm3 do placówek medycznych i na zabiegi rehabilitacyjne obejmujące łącznie 731 km. D. ód: opinia biegłego dr W. Ż. , k. 228-232 zestawienie dojazdów, k. 10 Ocena dowod ów Opinia biegłego dr W. Ż. (wraz z pisemnym uzupełnieniem, k. 267-268) jest zdaniem Sądu jasna, logiczna i pełna. Przekonująco i logicznie odgranicza dolegliwości kręgosłupa mogące wynikać z urazu i te z nim niezwiązane, ujmuje też problematykę zaostrzenia dolegliwości związaną z urazem wypadkowym w uzasadnionej relacji (30% do 70%) oraz ogranicza wpływ wypadku na zaostrzenie tych dolegliwości do okresu wczesno-urazowego (3 tygodnie od wypadku). Biegły W. Ż. zdaniem Sądu przekonująco wytłumaczył, dlaczego nie podziela poglądu o możliwości wpływu wypadku na ponowne zaostrzenie tych dolegliwości u poszkodowanego w grudniu 2017 r. ( vide k. 268). Biegły zdaniem Sądu słusznie negatywnie odniósł się do próby powiązania skutków wypadku z przedstawionymi rachunkami (paragonami) za zakup leków. W kontekście opinii biegłego W. Ż. zeznania powoda są częściowo niewiarygodne, tj. w takim zakresie w jakim skutkom wypadku przypisują trwałe zaprzestanie przez powoda uprawiania aktywności ruchowej (rower, narty) oraz w zakresie deklarowania przez powoda nadal nieustępujących dolegliwości bólowych. Uznanie przez biegłego celowości dojazdów związanych z diagnostyką i leczeniem skutków wypadku ograniczono do sumy 731 km (pomijając koszty dojazdów do aptek [-187 km], skoro zakupy te uznano za niepowiązane z wypadkiem). Z tym zastrzeżeniem samo zestawienie dojazdów przyczynowo związanych z leczeniem i rehabilitacją zaostrzeń bólowych wywołanych wypadkiem (k. 10) jest w ocenie Sądu wiarygodne i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. W pozostałym zakresie stan faktyczny jest bezsporny lub udowodniony niekwestionowanymi dokumentami prywatnymi. Kwalifikacja prawna Zasada odpowiedzialności pozwanego wynika z art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c. Powód dochodził zadośćuczynienia za krzywdę w kwocie 8.000 zł, co jest zdaniem Sądu kwotą częściowo zawyżoną. Zdaniem Sądu odpowiednie (w rozumieniu art. 445 § 1 k.c. ) zadośćuczynienie za krzywdę winno wynosić 5.000 zł. Niewątpliwym jest fakt powstania w wyniku wypadku zaostrzenia dolegliwości bólowych związanych z samoistnymi chorobami kręgosłupa powoda, co jest normalnym (tj. prawidłowo powiązanym przyczynowo) skutkiem urazu tego typu. Należy powyższe uznać za obiektywnie potwierdzony rozstrój zdrowia poszkodowanego i powstanie po jego stronie cierpień (ból), których bez wypadku by nie doświadczył. Z drugiej strony stwierdza się, że okres nasilenia tych dolegliwości w zakresie będącym skutkiem wypadku nie był długi (zdaniem biegłego W. Ż. : do 3 tygodni z późniejszym stopniowym zmniejszaniem się) i nie doprowadził do ograniczeń w życiu codziennym (poszkodowany nie utracił samodzielności funkcjonowania). Jeżeli chodzi o pozostałe koszty i wypadki poszkodowanego to w obliczu wyników postępowania dowodowego (omówionych już wcześniej) odszkodowanie w ramach art. 444 § 1 k.c. ogranicza się do sumy 610,96 zł stanowiącej iloczyn uznanych przez Sąd sum tras przejazdów związanych z leczeniem i rehabilitacją po wypadku (731
- km)i uśrednionego wskaźnika kosztów tych przejazdów (0,8358 zł za przejechany
- km)zaczerpniętego z parametrów powszechnie stosowanych przy obliczaniu kosztów przejazdów służbowych pracowników na terenie kraju, gdyż jest to wskaźnik zdaniem Sądu odpowiednio zobiektywizowany, a jednocześnie trudno oczekiwać od poszkodowanego bardziej szczegółowego dokumentowania faktycznie poniesionych kosztów np. paliwa, co zresztą i tak nie uwzględnia kosztów zużycia (amortyzacji) środka transportu i kosztów parkowania. W ostateczności należy uznać, że powyższa metoda jest w odniesieniu do powyższego wskaźnika częściowym zastosowaniem art. 322 k.p.c. Z materiału dowodowego wynika, że szkoda została zgłoszona ubezpieczycielowi w okolicach dnia 9 lipca 2018 r. (niemal rok po zdarzeniu), co ma istotne znaczenie dla poprawnego ustalenia momentu wymagalności roszczeń odszkodowawczych w świetle art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych […]. Zdaniem Sądu w świetle powyższego odszkodowanie stało się więc wymagalne 10 sierpnia 2018 r., a nie – jak wskazuje powód – 10 sierpnia 2017 r. Powództwo jest niezasadne w zakresie żądania ustalenia, gdyż biegły W. Ż. nie potwierdził istnienia obawy w zakresie możliwości ujawnienia się w przyszłości nowych skutków somatycznych przedmiotowego wypadku. Nie istnieje więc po stronie powoda interes prawny w ustaleniu w rozumieniu art. 189 k.p.c. W pozostałym zakresie powództwo jaw się jako niezasadne, nieudowodnione. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w punkcie I . sentencji na mocy art. 822 § 1 k.c. w zw. z art. 415 k.c. w zw. z art. 436 § 2 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c. , art. 444 § 1 k.c. , art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych […] oraz art. 481 § 1 i § 2 k.c. W pozostałym zakresie powództwo o zapłatę oddalono na mocy art. 445 § 1 k.c. a contrario i art. 444 § 1 k.c. a contrario – punkt II . sentencji. Powództwo o ustalenie oddalono na mocy art. 189 k.p.c. a contrario – punkt III . sentencji. Koszty O kosztach orzeczono w punkcie IV . sentencji na mocy art. 100 k.p.c. stosując zasadę ich stosunkowego rozdzielenia z uwzględnieniem proporcji wygranej stron. Powód wygrał proces w 47%, pozwany w 53%. Koszty powoda to: 750 zł (opłata sądowa), z czego 47% to: 352,50 zł. Koszty pozwanego to: opłata za czynności adwokackie w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). 53% z sumy kosztów pozwanego to: 1.917,01 zł. Różnica kosztów na korzyść pozwanego to: 1.564,51 zł. Ponadto w punkcie V. i VI. sentencji rozstrzygnięto o nieuiszczonych kosztach sądowych (stanowiących składniki wynagrodzenia biegłego wypłacone tymczasowo ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni: łącznie 1984,63 zł). Uwzględniając proporcje przegranej w niniejszym procesie 47% tej sumy (932,77 zł) obciąża pozwanego, a reszta (1051,86 zł) – powoda, o czym orzeczono na mocy art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.