Sad powszechny, I C 367/21

Sygn. akt I C 367/21 UZASADNIENIE Powód Gmina Miejska C. w pozwie wniesionym w dniu 4 grudnia 2020 r. wnosił o zasądzenie od pozwanego R. K. kwoty 1319,16 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za zajmowany lokal mieszkalny bez tytułu prawnego w okresie od stycznia do października 2018 r. Wnosił ponadto o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Nakazem zapłaty z dnia 14 grudnia 2020 r. wydanym w postępowaniu upominawczym w spawie I Nc 1291/20 Sąd uwzględnił powództwo w całości. Pozwany R. K. w ustawowym terminie złożył sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa. Postanowieniem z dnia 13 września 2021 r. Sąd ustanowił dla pozwanego R. K. pełnomocnika z urzędu w osobie adw. D. A. . W toku procesu strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Lokal mieszkalny nr (...) położony w C. przy ul. (...) wchodzi w skład zasobów mieszkaniowych Gminy Miejskiej C. . Zarząd nieruchomością sprawuje Towarzystwo Budownictwa Mieszkaniowego Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. ( bezsporne ). W lokalu tym na podstawie umowy najmu zamieszkiwała E. K. wraz z synem R. K. . Umowa najmu została wypowiedziana ze skutkiem na dzień 31 maja 2010 r. E. K. zmarła dnia 24 grudnia 2012 r. ( bezsporne ). Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. wydanym w sprawie I C 516/12 Sąd Rejonowy w Ciechanowie nakazał R. K. opróżnienie i opuszczenie lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w C. przy ul. (...) ( bezsporne ). Od śmierci E. K. lokal mieszkalny nr (...) położony w C. przy ul. (...) pozostawał w wyłącznej dyspozycji R. K. do dnia 29 października 2018 r. R. K. zdał protokolarnie przedmiotowy lokal Towarzystwu Budownictwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. . Lokal był opróżniony z rzeczy. Wyposażenie i urządzenia w lokalu uległy zniszczeniu w pożarze, który miał miejsce w 15 sierpnia 2018 r. ( protokół zdawczo – odbiorczy k. 10 ). Pismem z dnia 21 czerwca 2018 r. Towarzystwo Budownictwa (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. wezwało R. K. do zapłaty odszkodowania z tytułu zajmowania lokalu bez tytułu prawnego. Wezwanie odebrał A. K. , brat R. K. , zajmujący lokal mieszkalny nr (...) położony w tym samym budynku, u którego R. K. zamieszkiwał w okresie od czerwca 2017 r. do listopada 2018 r. R. K. w lokalu mieszkalnym nr (...) przebywał sporadycznie ( bezsporne ). Łączna wysokość odszkodowania za zajmowanie przedmiotowego lokalu bez tytułu prawnego za poszczególne miesiące w okresie od 1 stycznia 2018 r. do 29 października 2018 r. wraz z odsetkami wynosi 1319,16 zł ( zestawienie należności k. 8 ). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zebranych w sprawie dokumentów, w tym zestawienia należności ( k. 8 ), wezwania do zapłaty ( k. 9 ), protokołu zdawczo – odbiorczego ( k. 10 ), informacji z systemu NOE SAD ( k. 65 ) oraz zeznań pozwanego R. K. ( k. 70 – 70 v ), mając na uwadze, że okoliczności dotyczące orzeczenia eksmisji pozwanego R. K. nie były sporne. Nie była również kwestią sporną sprawa pożaru, obejmującego lokal mieszkalny nr (...) , pozostający w dyspozycji pozwanego R. K. . Podnoszone przez pozwanego R. K. okoliczności dotyczące braku podstaw obciążenia go odszkodowaniem za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego nie zasługują na uwzględnienie. Niewątpliwie, prawomocnym wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. orzeczono jego eksmisję w przedmiotowego lokalu. W okresie orzeczenia eksmisji, do dnia 23 listopada 2017 r. R. K. przebywał w zakładzie karnym. Następnie tj. od dnia 24 listopada 2017 r. do dnia 29 października 2018 r. dysponował tym lokalem, choć w nim nie zamieszkiwał. Dysponowanie lokalem należy odróżnić od jego zamieszkiwania, które jest pojęciem węższym i wymagającym ze swej istoty osobistego przebywania w lokalu w sposób stały. Lokal ten stanowi centrum życiowe danej osoby, która przebywa tam na stałe w celu snu, odpoczynku, wspólnie spędzanego czasu z rodziną. Dysponowanie lokalem nie wymaga natomiast stałego pobytu. Istotna jest jednak możliwość dostępu do danego lokalu w dowolnie wybranym momencie z wyłączeniem innych osób, czego przejawem jest posiadaniem kluczy do lokalu czy też rzeczy w tym lokalu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszego procesu, wskazać należy, że to pozwany R. K. bez zgody powoda Gminy Miejskiej C. bądź zarządcy nieruchomości Towarzystwa Budownictwa Mieszkaniowego Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. , dysponował po śmierci E. K. , pomimo orzeczonej eksmisji, dostępem do przedmiotowego lokalu i zwrócił go dopiero w dniu 29 października 2018 r. Bez znaczenia zatem pozostaje okoliczność powoływana przez pozwanego R. K. , że wiele czasu zajęło mu uporządkowanie lokalu po śmierci matki, Podkreślić należy, że przez okres prawie jednego roku pozwany nie zwrócił lokalu wynajmującemu i nie uzgodnił z powodem terminu wydania lokalu. W tym kontekście niezrozumiałe są jego twierdzenia, że lokal wskutek pożaru nie nadawał się do zamieszkania, a zatem nie jest zobowiązany do zapłaty za ten lokal. Bezsprzecznie doszło do pożaru obejmującego lokal mieszkalny, ale dopiero w połowie sierpnia 2018 r., a jednak mimo tego pozwany nadal nie wydał lokalu powodowi lub zarządcy. Przyjęcie założenia pozwanego R. K. , że korzystał z lokalu sporadycznie w związku z jego porządkowaniem i powinien tylko w tym zakresie ponosić koszty prowadziłoby do wniosków niemożliwych do przyjęcia, że zobowiązany byłby do zapłaty tylko za poszczególne dni, w których faktycznie przybywał w lokalu, choć w pozostałym czasie lokal i tak był niedostępny dla innych osób, w tym pracowników powoda i zarządcy. Na marginesie, wskazać należy, że lokal nr (...) ma powierzchnię 33 m kw, niezrozumiały jest zatem roczny termin jego porządkowania przez pozwanego, przy uwzględnieniu, że wyposażenie lokalu uległo zniszczeniu w pożarze z sierpnia 2018 r. Sąd zważył, co następuje: W ocenie Sądu, powództwo zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego , osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Odszkodowanie odpowiada wysokości czynszu, jako właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Uznać zatem należy, że pozwany R. K. , w którego dyspozycji pozostawał przedmiotowy lokal mieszkalny zobowiązany jest do zapłaty na rzecz powoda Gminy Miejskiej C. jako właściciela nieruchomości odszkodowania w wysokości odpowiadającej wysokości czynszu za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 29 października 2018 r. Łączna wysokość odszkodowania w tym okresie wynosi 1319,16 zł, w tym odsetki ustawowe za opóźnienie. Wysokość odszkodowania nie była kwestionowana przez pozwanego, a jedynie zasadność obciążenia go obowiązkiem zapłaty odszkodowania. W związku z powyższym Sąd uwzględnił powództwo w całości tj. w kwocie 1319,16 zł ( pkt I wyroku ). Sąd odsetki ustawowe za opóźnienie zasądził od dnia 4 grudnia 2020 r. tj. od dnia wytoczenia powództwa zgodnie z żądaniem pozwu. Wskazać należy, że – jak wynika z treści art. 18 ust. 1 cyt. ustawy – odszkodowanie płatne jest co miesiąc. Ustawa nie określa, jednak konkretnego dnia, w którym powinna nastąpić zapłata odszkodowania, a zatem przyjąć należy, że płatność odszkodowania za dany miesiąc upływa ostatniego dnia miesiąca. O kosztach procesu Sąd orzekł stosownie do art. 98 kpc , obciążając obowiązkiem ich zwrotu pozwanego R. K. na rzecz powoda Gminy Miejskiej C. . Wysokość należnych powodowi kosztów procesu wynosi 370,00 zł, w tym 100,00 zł tytułem opłaty sądowej oraz 270,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wysokość wynagrodzenia Sąd ustalił stosownie do przepisów rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Pozwany R. K. w niniejszym procesie reprezentowany był przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu. Za udział w sprawie pełnomocnikowi przysługiwało wynagrodzenie w kwocie 180,00 zł. Wysokość przyznanego wynagrodzenia Sąd ustalił na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Tym samym w pkt III Sąd przyznał adwokat D. A. za pełnienie obowiązków pełnomocnika z urzędu pozwanego R. K. wynagrodzenie w wysokości 180,00 zł wraz z kwotą stanowiącą równowartość podatku VAT, wyliczonego od w/w sumy. W pkt IV Sąd nakazał przyznane wynagrodzenie wypłacić adwokat D. A. z sum budżetowych, przejmując koszty pełnomocnika z urzędu na rachunek Skarbu Państwa.