Sygn. akt II K 545/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08 kwietnia 2014r. Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Radosław Gluza Protokolant: Agnieszka Chmielowiec przy udziale Prokuratora --- po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 08 kwietnia 2014 r. sprawy P. Z. syna Z. i G. z d. J. urodz. (...) we W. oskarżonego o to, że: w dniu 27 lipca 2013 roku na 74,4 km drogi nr (...) w Ź. gm. M. naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i nieumyślnie spowodował wypadek drogowy, w ten sposób, że jadąc od strony Ś. w kierunku W. jako kierujący samochodem osobowym m-ki M. nr rej. (...) nie zachował należytej ostrożności oraz bezpiecznej odległości od poprzedzającego go pojazdu typu motorower marki B. nr rej. (...) , którym kierował M. K. i wykonując manewr wyprzedzania zjechał na przeciwległy pas ruchu uderzył w lewy bok motoroweru marki B. nr rej. (...) , który wykonywał manewr skrętu w lewo, skutkiem czego pasażer motoroweru J. K. doznał obrażeń ciała w postaci złamania obu kości podudzia lewego oraz urazu głowy, które to naruszyły czynności narządów jego ciała na okres powyżej dni siedmiu, tj. o przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. ; orzeka: I. na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonego P. Z. na okres 2 (dwóch) lat próby; II. na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego P. Z. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku; III. na podstawie art. 43 § 3 k.k. nakłada na oskarżonego P. Z. obowiązek zwrotu prawa jazdy; IV. na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt. 7 k.k. orzeka od oskarżonego P. Z. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 1000 zł (jednego tysiąca złotych); V. na podstawie art. 629 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot wydatków poniesionych przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania w sprawie w wysokości 1050 zł i na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) wymierza mu opłatę w kwocie 60 zł. UZASADNIENIE WYROKU Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego, Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 27 lipca 2013r. M. K. (lat 23) wraz z bratem J. K. (lat 14) pojechali na wycieczkę w Góry S. , motorowerem m-ki B. o nr. rej. (...) . W godzinach popołudniowych mężczyźni udali się w drogę powrotną do swojego miejsca zamieszkania w B. , zatrzymując się trzykrotnie po drodze celem wypoczynku. Dowód: zeznania świadka M. K. , k. 22 – 23, zeznania świadka J. K. , k. 33, zeznania świadka B. K. , k.
- Około godziny 17.00 M. K. prowadził motorower po drodze krajowej nr (...) , zaś J. K. zajmował miejsce na siedzeniu za nim. Obaj mieli założone kaski na głowach. Po wjechaniu do miejscowości Ź. M. K. prowadził swój pojazd z prędkością około 40 km/h. W tym czasie zbliżył się do niego z tyłu samochód osobowy m-ki M. (...) o nr rej. (...) . Pojazdem tym kierował oskarżony P. Z. , który wracał ze Ś. do W. . Dowód: zeznania świadka M. K. , k. 22 – 23, zeznania świadka J. K. , k. 33, wyjaśnienia oskarżonego P. Z. , k.
- Poruszając się przez miejscowość Ź. , M. K. zaczął wyhamowywać swój pojazd, gdyż zamierzał skręcić na skrzyżowaniu w lewo w ulicę (...) i skrótami dojechać do domu. Przed wjazdem na skrzyżowanie M. K. włączył lewy kierunkowskaz i zbliżył się do osi jezdni. W momencie gdy jego motorower zaczął skręcać w lewo, P. Z. zjechał na lewy pas ruchu i rozpoczął jego wyprzedzanie. W rezultacie manewru podjętego przez oskarżonego, prawy bok samochodu m-ki M. uderzył w lewy bok motoroweru prowadzonego przez M. K. . Dowód: zeznania świadka M. K. , k. 22 – 23, zeznania świadka J. K. , k. 33, wyjaśnienia oskarżonego P. Z. , k. 44, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, k. 3 – 5, szkic miejsca wypadku drogowego, k. 19, protokoły oględzin pojazdów, k. 13 – 16, opinia biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnych K. F. , k. 52 –
- W wyniku zderzenia doszło do wywrócenia się jednośladu, którym jechali M. K. i J. K. . P. Z. zatrzymał swój pojazd w odległości około 40 metrów od skrzyżowania i udał się do poszkodowanych. Oskarżony powiedział J. K. , który uskarżał się na ból nogi, aby nie ruszał się z miejsca i zadzwonił po Pogotowie (...) . P. Z. przepraszał mężczyzn za zaistniałe zdarzenie mówiąc M. K. , że nie zauważył kierunkowskazu w jego pojeździe. Dowód: zeznania świadka M. K. , k. 22 – 23, zeznania świadka J. K. , k. 33, wyjaśnienia oskarżonego P. Z. , k. 44, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, k. 3 – 5, szkic miejsca wypadku drogowego, k.
- Manewr wyprzedzania podjęty przez oskarżonego miał miejsce na skrzyżowaniu drogi nr (...) z ulicą (...) w Ź. i został przez niego rozpoczęty w miejscu gdzie na jezdni znajduje się znak poziomy P-4 (linia podwójna ciągła) Dowód: protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, k. 3 – 5, szkic miejsca wypadku drogowego, k. 19, opinia biegłego z zakresu wypadków komunikacyjnych K. F. , k. 52 –
- W czasie zdarzenia panowały dobre warunki drogowe, jezdnia była sucha. Zarówno P. Z. , jak i M. K. byli trzeźwi. Dowód: protokół oględzin miejsca wypadku drogowego, k. 3 – 5, protokoły użycia alkotestu, k.
- W wyniku zaistniałego wypadku J. K. doznał obrażeń ciała w postaci złamania obu kości podudzia lewego, tj. piszczelowej i strzałkowej oraz urazu głowy, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała, na okres dłuższy niż siedem dni. M. K. doznał natomiast stłuczenia głowy, skręcenia kręgosłupa szyjnego i stłuczenia prawego stawu łokciowego, w rezultacie czego doszło u niego od naruszenia czynności narządów ciała na czas nie przekraczający 7 dni. Dowód: opinia sądowo lekarska dot. M. K. , k. 37, opinia sądowo lekarska dot. J. K. , k. 38, karta informacyjna leczenia szpitalnego, k. 24, dokumentacja lekarska J. K. , k. 29 –
- Pokrzywdzony J. K. uzyskał w dniu 20.09.2013r. od zakładu ubezpieczeń w którym pojazd P. Z. posiadał polisę OC, zadośćuczynienie w wysokości 20.000 zł za uszkodzenie ciała i rozstrój zdrowia doznany podczas przedmiotowego wypadku komunikacyjnego Dowód: informacja V. A. z 02.04.2014r., k. 83 –
- Oskarżony P. Z. ma 32 lata, jest kawalerem, nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Oskarżony pracuje jako automatyk w firmie (...) we W. , uzyskując miesięcznie 3.700 zł brutto. Nie był karany sądownie za przestępstwa. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego P. Z. , k. 44, informacja z K. , k.
- Oskarżony P. Z. przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których opisał okoliczności jego popełnienia. Ponadto Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Sąd Rejonowy oparł się na wyjaśnieniach oskarżonego P. Z. , zeznaniach świadków M. K. i J. K. , jak też wymienionych na wstępie uzasadnienia dowodach o charakterze materialnym, co do których prawidłowości i rzetelności nie ma jakichkolwiek zastrzeżeń. Wskazane powyżej dowody w pełni ze sobą korespondowały tworząc spójny i logiczny obraz zdarzenia z dnia 27 lipca 2013r. Sąd uznał, że sprawstwo i wina oskarżonego P. Z. w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 177 § 1 k.k. , nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. Oskarżony umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, podejmując manewr wyprzedzania motoroweru m-ki B. w miejscu niedozwolonym (na skrzyżowaniu) w rezultacie czego spowodował nieumyślnie wypadek, w wyniku którego J. K. doznał obrażeń ciała, skutkujących naruszeniem czynności narządów jego ciała na okres przekraczający 7 dni. Ustalając sprawstwo i winę oskarżonego P. Z. w zakresie zarzucanego mu czynu, Sąd Rejonowy uznał za zasadne zastosowanie wobec niego środka probacyjnego w postaci warunkowego umorzenia postępowania karnego. W ocenie sądu w niniejszym przypadku zachodzą przesłanki zastosowania tej instytucji – określonej w art. 66 k.k. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż nie budziły wątpliwości okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, kwalifikowanego z art. 177 § 1 k.k. , który pozostaje zagrożony karą pozbawienia wolności nie przekraczającą lat
- Czyn jakiego dopuścił się P. Z. , pozostaje społecznie szkodliwym w stopniu wyższym niż znikomy. Niemniej jednak przy uwzględnieniu przesłanek określonych w art. 115 § 2 k.k. stwierdzić należy że nie jest znaczny w rozumieniu art. 66 § 1 k.k. W ten sam sposób sąd ocenił również stopień winy oskarżonego. Wreszcie po stronie oskarżonego występuje pozytywna przesłanka kryminologiczna. Nie był on dotąd karany sądownie za jakiekolwiek przestępstwa, a jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania, będzie przestrzegał porządku prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd Rejonowy na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. i art. 67 k.k. umorzył warunkowo postępowania karne wobec oskarżonego P. Z. , oznaczając okres próby na 2 lata. Sąd uznał, że zastosowanie wskazanego środka probacyjnego w stosunku do oskarżonego będzie wystarczające dla zapobieżenia ponownemu popełnieniu przez niego czynu zabronionego. Nadto wyznaczenie okresu próby na 2 lata, zabezpieczy wychowawcze oddziaływanie wskazanego środka probacyjnego na oskarżonego. Stosując warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego, sąd uznał za zasadne jednoczesne orzeczenie wobec niego dodatkowych środków o charakterze probacyjnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku oraz świadczenia pieniężnego w kwocie 1.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zdaniem sądu wskazane środki znajdują uzasadnienie w charakterze czynu oskarżonego, a w tym m.in. stopniu naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz skutków jakie z niego wyniknęły. W przypadku orzeczonego wobec P. Z. zakazu prowadzenia pojazdów, środek ten pozostaje w ocenie sądu celowy do wychowawczego oddziaływania na oskarżonego, który dopuścił się czynu przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Stosując wskazane środki wobec oskarżonego sąd nie pozostawał związany propozycjami zawartymi we wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania. Nie sprzeciwiał się temu także tryb procedowania na posiedzeniu (zob. uchwała SN z dnia 17.03.2000r., I KZP 2/00, OSNKW 2000, nr 3-4, poz. 22). W tym zakresie wskazać należy, że sąd nie stwierdził przesłanek do orzeczenia na rzecz pokrzywdzonego J. K. nawiązki – o co wnosił prokurator. Nawiązka wskazana w art. 67 § 3 k.k. nie dotyczy bowiem nawiązki, o której mowa w art. 46 § 2 k.k. – orzekanej zamiast obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. W realiach niniejszej sprawy sąd mógł zobowiązać ewentualnie oskarżonego do naprawienia szkody w całości lub części, lecz brak było podstaw do uznania, aby szkoda taka w przypadku pokrzywdzonego J. K. obecnie nadal pozostawała niepokryta. Na podstawie art. 629 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. sąd zasądził od oskarżonego P. Z. na rzecz Skarbu Państwa poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania uzasadnione wydatki obliczone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (Dz.U. 2003 r. nr 108 poz. 1026) Na łączną kwotę zasądzoną od oskarżonego z tego tytułu w wysokości 1050 zł składała się kwota: 50 zł – zapytania do K. , ryczałt za doręczenia w toku postępowania przygotowawczego i sądowego – 40 zł, koszt opinii biegłych – łącznie 960 zł. Natomiast na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. 1973 r. Nr 27 poz. 152 z późn. zm.) sąd wymierzył oskarżonemu opłatę w wysokości 60 zł. Rozstrzygając o kosztach sądowych, sąd miał na uwadze aktualną sytuację materialną oskarżonego, który osiąga stałe dochody, w wysokości umożliwiającej mu pokrycie kosztów sądowych. SSR Radosław Gluza