, jako niemożliwy do przeprowadzenia, gdyż ustalanie okoliczności, które zostały wskazane we wniosku dowodowym, leży poza kompetencją organów policji. Ponadto, Sąd na podstawie art.
, albowiem uznał go za nieprzydatny do wykazania sytuacji majątkowej M. K. , a nadto pozwany wypowiedział się w tym zakresie w odpowiedzi na pozew, załączając dokumentację fotograficzną. Z kolei na podstawie art.
dotyczącą matki powodów, uznając ją za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy, szczególności w sytuacji gdy J. G. podejmuje zatrudnienie. Sąd zważył co następuje : W niniejszej sprawie małoletni powodowie domagali się podwyższenia alimentów na swoją rzecz do kwoty po 1.300 zł miesięcznie na rzecz K. oraz do kwoty po 1.100 zł miesięcznie na rzecz O. . Podstawą zgłoszonego przez powodów żądania jest art. 138 kro , zgodnie z którym w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków - uzasadniającą podwyższenie alimentów - rozumie się istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego lub też zwiększenie się możliwości zarobkowych zobowiązanego do alimentacji, które to przesłanki w myśl art. 135 § 1 kro wyznaczają zakres obowiązku alimentacyjnego. Dla stwierdzenia, czy nastąpiła zmiana stosunków w rozumieniu art. 138 kro , należy brać pod uwagę, czy istniejące warunki i okoliczności - na tle sytuacji ogólnej - mają charakter trwały, dotyczą okoliczności zasadniczych, ilościowo znacznych i wyczerpują te przesłanki, które w istotny sposób wpływają na istnienie czy zakres obowiązku alimentacyjnego. Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, przedmiotowe powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie częściowo. W trakcie sprawy rozwodowej K. miał ukończone 15 lat i uczęszczał do III – ej klasy gimnazjum, a O. miał ukończone 10 lat i chodził do V – ej klasy szkoły podstawowej. Aktualnie zaś K. ma ukończone 17 lat i chodzi do III – ej klasie szkoły zawodowej. Natomiast O. ma ukończone 13 lat i uczęszcza do VIII – ej klasy szkoły podstawowej. Od czasu ustalenia alimentów na rzecz małoletnich w sprawie rozwodowej minęło zatem ( na dzień wydania wyroku w niniejszej sprawie) 2 lata i 8 miesięcy. Zgodnie natomiast ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, różnica wieku dziecka spowodowana upływem czasu od daty orzeczenia określającego wysokość alimentów, sama przez się uzasadnia wzrost potrzeb związanych np. z uczęszczaniem do szkoły, co z kolei pociąga za sobą konieczność ponoszenia zwiększonych wydatków ( orzeczenie SN z dnia 1.06.1965 r. I CZ 135/64, nie publ. ). Małoletni powodowie co prawda są w różnym wieku, a co za tym idzie i na różnym etapie rozwoju, jednak różnica ta (4 lata), ale w przypadku każdego z nich do usprawiedliwionych potrzeb zaliczają się głównie wydatki związane z realizacją obowiązku szkolnego, w tym dojazdami do szkoły, jak również wydatki dotyczące ich codziennego utrzymania tj. wyżywienia, zakupu odzieży i obuwia, środków higienicznych oraz kosmetyków. Ponadto, do usprawiedliwionych potrzeb małoletniego K. należy zaliczyć wydatki związane z dojazdami na praktyki. Określenie wysokości świadczeń alimentacyjnych, uwarunkowanych kosztami utrzymania (wyżywienie, mieszkanie, odzież , leczenie ) i wychowania, w odniesieniu do dzieci (pielęgnacja, opieka, dbałość o fizyczny i intelektualny rozwój) jest domeną ustaleń na podstawie dowodów, ale uwzględniającą także zasady doświadczenia życiowego (Orz. SN z 29.11.1949r. Wa.C 167/49 , NP. 1951 , nr 2 s.52 ). Uwzględniając te zasady, zdaniem Sądu, nie sposób zaaprobować stanowiska matki małoletnich, jakoby miesięczne koszty utrzymania każdego z nich pozostawały na poziomie około 2.000 zł. Pod tym względem Sąd podziela stanowisko pozwanego, iż niektóre wydatki jak np. na wyżywienie, środki czystości zostały przeszacowane. Wspomnieć należy, iż w toku sprawy rozwodowej, J. G. występując z żądaniem alimentów na rzecz synów podnosiła, iż łączny koszt ich utrzymania oscyluje w granicach 2.500 zł – 2.600 zł miesięcznie. Pomimo upływu ponad 2 lat od ustalenia alimentów na rzecz K. i O. nie sposób przyjąć, aby koszty utrzymania każdego z nich wzrosły o 60%, gdyż pozostaje to w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego. Na zmianę wysokości świadczeń alimentacyjnych przysługujących powodom nie wpływa aż tak istotnie wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych, który nastąpił w okresie od ustalenia alimentów w sprawie rozwodowej, albowiem poziom inflacji kształtował się na zdecydowanie niższym poziomie (średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w 2020 r. w stosunku do 2019 r. wyniósł 103,4 tj. oznacza wzrost cen o 3,4%, a w 2021 r. w stosunku do 2020 wyniósł 105,1 , tj. oznacza wzrost cen o 5,1% - vide komunikaty Prezesa GUS). Ponadto nie sposób pominąć, iż wzrost ten siłą rzeczy dotyka także pozwanego. Do usprawiedliwionych potrzeb małoletnich nie można zaliczać udziału w kosztach utrzymania domu w takim rozmiarze jak został wskazany w uzasadnieniu pozwu. W tym aspekcie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23.03.2016 r. ( sygn. I ACa 1755/15, Lex 2031152), zgodnie z którym : „brak podstaw do wliczania do obowiązku alimentacyjnego kosztów mieszkania i jego utrzymania. W kwocie alimentów należy jak już uwzględnić niejako ryczałtowo koszty zużycia wody, prądu, gazu (…), jednak koszt utrzymania i ogrzania mieszkania obciąża rodzica, któremu powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej i zobowiązany jest zapewnić dla siebie takie mieszkanie, które umożliwia pobyt z nim dzieci”. Sąd aprobując powyższe stanowisko uznał za zasadne partycypowanie małoletnich w tych kosztach w kwocie nie większej niż 100 zł miesięcznie. Mając na uwadze upływ czasu, jak i zebrany w sprawie materiał dowodowy należało w konsekwencji stwierdzić, iż koszty utrzymania małoletnich od zakończenia sprawy rozwodowej uległy zwiększeniu, i w ocenie Sądu wynoszą one aktualnie około 1.300 zł – 1.500 zł miesięcznie w przypadku każdego z powodów. Wysokość świadczeń alimentacyjnych jest uzależniona również od możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego. Głównym źródłem utrzymania M. K. zarówno w toku postępowania rozwodowego, jak i obecnie jest działalność gospodarcza. Nadto w chwili orzekania rozwodu pozwany pobierał również świadczenie rentowe w kwocie około 1.000 zł netto miesięcznie. Złożone przez pozwanego w poczet materiału dowodowego zeznanie podatkowe za 2019 r. (k.104-108) pośrednio weryfikuje jego zeznania ze sprawy rozwodowej, z których wynikało że prowadzona przez niego działalność nie przynosiła wówczas żadnych dochodów. Odnotować bowiem należy, iż M. K. w 2019 r. osiągnął przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 1.257.003,62 zł (dochód w kwocie 82.188,51 zł. a uwzględniając świadczenie rentowe dochód wyniósł 93.369,11 zł, co daje miesięcznie kwotę około 7,7 tys. zł) i nie sposób założyć iż dochód ten uzyskał jedynie za okres II półrocza roku 2019. Z kolei w 2020 r. pozwany z działalności gospodarczej osiągnął przychód w kwocie 1.092.579,35 zł, zaś dochód w kwocie 71.917,96 zł. , a zatem niższy niż w roku 2019. W świetle powyższego, zasadnym jest założenie, iż w 2021 r. pozwany osiągnął przychód i dochód na co najmniej na analogicznym poziomie jak w roku 2020, a zatem iż wynosi on miesięcznie około 6 tys. zł. M. K. podnosił, iż w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą ponosi różne koszty m.in. z tytułu umów leasingowych. Dokonując analizy przedłożonych umów leasingowych należy stwierdzić, iż zostały one w większości zawarte jeszcze w okresie gdy strony pozostawały w związku małżeńskim, w związku z czym pod tym względem sytuacja pozwanego w zakresie prowadzonej działalności nie uległa istotnej zmianie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie cytowanych przepisów, orzeczono jak w pkt I i II wyroku. Dokonana podwyżka alimentów do kwoty po 1.700 zł miesięcznie ( a zatem wzrost alimentów o łączną kwotę 700 zł miesięcznie), w ocenie Sądu, pozostaje adekwatna z jednej strony do aktualnych usprawiedliwionych potrzeb małoletnich powodów, a z drugiej strony do możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanego. Uwzględnienie powództwa w większym zakresie Sąd uznał za niezasadne również z tego względu, iż matka powodów także winna partycypować w kosztach utrzymania synów. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, obowiązek alimentacyjny obciąża bowiem każdego z rodziców odpowiednio do posiadanych przez nich możliwości zarobkowych. Sytuacja zarobkowa matki małoletnich uległa poprawie, skoro w toku sprawy rozwodowej pobierała ona zasiłek chorobowy w kwocie około 1.500 zł netto miesięcznie, natomiast aktualnie uzyskuje powróciła do pracy. Nie można też tracić z pola widzenia, iż J. G. w ramach podziału majątku otrzymała od pozwanego spłatę w kwocie 200.000 zł oraz stała się wyłączną właścicielką środków pieniężnych ulokowanych na lokacie i zgromadzonych na rachunku prowadzonym przez (...) Bank (...) S.A. na jej nazwisko. Sąd w pkt III wyroku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 kpc nakazał ściągnąć od pozwanego kwotę 500 zł tytułem częściowego zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych, na które złożyła się połowa opłaty od pozwu, wynosząca w niniejszej sprawie 1.000 zł, a powództwo zostało uwzględnione w połowie. Z tego też względu w pkt IV wyroku Sąd zniósł koszty z tytułu zastępstwa adwokackiego. Rygor natychmiastowej wykonalności orzeczono zgodnie z art. 333 § 1 pkt 1 kpc . Sędzia Agnieszka Pietruszka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.