Sygnatura akt I C 219/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2022 r. Sąd Rejonowy w K. I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Marek Dziwiński Protokolant: Magdalena Mastej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2022 r. w K. sprawy z powództwa K. K. , Ł. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuraturze Rejonowej w K. , Skarbowi Państwa - Komendzie Miejskiej Policji w J. o zapłatę I zasądza od strony pozwanej Skarbu Państwa – Prokuratury Rejonowej w K. na rzecz powódki K. K. kwotę 5.500,00 zł (słownie złotych: pięć tysięcy pięćset 0/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15.02.2019 r. do dnia zapłaty; II dalej idące powództwo K. K. oddala; III zasądza od strony pozwanej Skarbu Państwa – Prokuratury Rejonowej w K. na rzecz powódki K. K. kwotę 464,35 zł tytułem zwrotu kosztów procesu; IV zasądza od powódki K. K. na rzecz strony pozwanej Skarbu Państwa – Komendy Miejskiej Policji w J. kwotę 900,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu; V zasądza od strony pozwanej Skarbu Państwa – Prokuratury Rejonowej w K. na rzecz powoda Ł. K. kwotę 4.500,00 zł (słownie złotych: cztery tysiące pięćset 0/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15.02.2019 r. do dnia zapłaty; VI dalej idące powództwo Ł. K. oddala; VII zasądza od strony pozwanej Skarbu Państwa – Prokuratury Rejonowej w K. na rzecz powoda Ł. K. kwotę 52,65 zł tytułem zwrotu kosztów procesu; VIII zasądza od powoda Ł. K. na rzecz strony pozwanej Skarbu Państwa – Komendy Miejskiej Policji w J. kwotę 1.800,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 219/21 UZASADNIENIE Powódka K. K. wniosła o:
- zasądzenie solidarnie od stron pozwanych Skarbu Państwa – Prokuratury Rejonowej w K. oraz Skarbu Państwa – Komendy Miejskiej Policji w J. kwoty 4 500,00 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15.02.2019 r. do dnia zapłaty,
- zasądzenie od strony pozwanej Skarbu Państwa – Prokuratury Rejonowej w K. kwoty 5 500,00 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15.02.2019 r. do dnia zapłaty. Powód Ł. K. wniósł o:
- zasądzenie solidarnie od stron pozwanych Skarbu Państwa – Prokuratury Rejonowej w K. oraz Skarbu Państwa – Komendy Miejskiej Policji w J. kwoty 5 500,00 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15.02.2019 r. do dnia zapłaty,
- zasądzenie od strony pozwanej Skarbu Państwa – Prokuratury Rejonowej w K. kwoty 4 500,00 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 15.02.2019 r. do dnia zapłaty. Uzasadniając swoje żądania powodowie podali, że w dniu 14 sierpnia 2014 roku funkcjonariusze Policji zatrzymali stanowiące własność powodów pojazdy marki S. (...) o nr. rej. (...) oraz A. (...) o nr. rej. (...) w związku z dochodzeniem w sprawie o czyn z art. 291 § 1 k.k. Powodowie podnieśli, że pojazdy te zostały im zwrócone dopiero w 2019 roku; w wyniku długotrwałego i bezprawnego przetrzymywania pojazdów doszło do ich zniszczenia. Na roszczenie powódki K. K. składa się kwota 4 500 zł jako część odszkodowania za zniszczenie pojazdu oraz kwota 5 500 zł stanowiąca część odszkodowania za brak możliwości korzystania z pojazdu (1 500 zł) oraz utraty wartości handlowej pojazdu (4 000 zł). Na roszczenie powoda Ł. K. składa się kwota 5 500 zł jako część odszkodowania za zniszczenie pojazdu oraz kwota 4 500 zł stanowiąca część odszkodowania za brak możliwości korzystania z pojazdu (2 500 zł) oraz utraty wartości handlowej pojazdu (2 000 zł). W odpowiedzi na pozew strona pozwana Skarb Państwa – Prokuratura Rejonowa w K. wniosła o oddalenie powództw w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew strona pozwana Skarb Państwa – Prokuratura Rejonowa w K. przyznała, że nadzorowała prowadzone przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w K. postępowanie karne, w toku którego zatrzymano pojazdy powodów wobec podejrzenia, że pochodzą one z kradzieży, a następnie przechowywano te pojazdy na parkingu policyjnym. Strona pozwana wyjaśniła, że w toku dochodzenia ustalono, że oba pojazdy zostały skradzione – pojazd marki S. (...) o nr. rej. (...) na terenie W. , zaś pojazd marki A. (...) o nr. rej. (...) – w Niemczech. Strona pozwana wskazała, że prawidłowo wykonywała swoje czynności procesowe. W odpowiedzi na pozew strona pozwana Skarb Państwa – Komenda Miejska Policji w J. wniosła o oddalenie powództwa K. K. i Ł. K. w całości oraz o zasądzenie od powodów kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew strona pozwana Skarb Państwa – Komenda Miejska Policji w J. przyznała, że faktycznie przechowywała przedmiotowe pojazdy na parkingu. Strona pozwana wskazała, że nie była dysponentem tych pojazdów – zostały one zatrzymane i zabezpieczone jako dowody rzeczowe na potrzeby postępowania karnego, a Komenda Miejska Policji w J. nie miała żadnego uprawnienia do decydowania o tych pojazdach. Strona pozwana zakwestionowała wysokość szkody, jak również to, że szkoda wynikała z braku odpowiedniej dbałości o pojazdy podczas przechowywania. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 12 sierpnia 2011 roku Ł. K. kupił w Niemczech samochód marki S. (...) za 7 000 euro, a następnie darował go swojej siostrze K. K. . W dniu 24 lutego 2012 roku K. K. kupiła w Niemczech samochód marki A. (...) za 14 300 euro, a następnie darowała go bratu Ł. K. . Dowody: dokumenty z akt PR 1 Ds.680.2016: umowa kupna z tłumaczeniem k. 24-25, dokumenty foliówka - k.
- W dniu 14 sierpnia 2014 roku funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w K. zatrzymali u K. K. samochód osobowy marki S. (...) o nr. rej. (...) oraz u Ł. K. - samochód osobowy A. (...) o nr. rej. (...) w związku z podejrzeniem, że zostały one skradzione. W tym samym dniu oba pojazdy zostały złożone na parkingu depozytowym Komendy Miejskiej Policji w J. . Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2014 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. zatwierdził zatrzymanie ww. pojazdów. W dniu 11 września 2014 roku uznano oba pojazdy za dowody rzeczowe i postanowiono je w dalszym ciągu przechowywać na parkingu depozytowym Policji w J. . Dowody: dokumenty z akt PR 1 Ds.680.2016: protokół przeszukania k. 9-10, protokoły zatrzymania rzeczy k. 11-12,14-15 spisy i opisy rzeczy k. 13, 16, protokoły oględzin wraz z załącznikami k. 46-63, postanowienie o wszczęciu dochodzenia k. 69, postanowienie o zatwierdzeniu zatrzymania rzeczy k.71-72, postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych k. 73, wykaz dowodów rzeczowych k. 74-
- Postanowieniem z dnia 11 września 2014 roku dopuszczono dowód z opinii biegłego z zakresu identyfikacji i kompletacji pojazdów. W dniu 23 września 2014 roku K. K. i Ł. K. , reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli zażalenia w przedmiocie dowodów rzeczowych. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 roku utrzymał w mocy decyzję co do dowodów rzeczowych, uzasadniając je tym, że istnieje podejrzenie, iż przedmiotowe pojazdy lub ich elementy pochodzą z czynu zabronionego. W dniu 29 grudnia 2014 roku biegły wydał opinie, z których wynikało, że w pojeździe marki S. (...) numer nadwozia razem z kawałkiem karoserii został przełożony z innego pojazdu i wspawany w miejsce usuniętego oznaczenia pierwotnego, z kolei w pojeździe marki A. (...) ujawniono, że blok silnika pochodził z innego pojazdu. Z przeprowadzonej kontroli wynikało, że pojazd marki S. (...) został skradziony K. D. w okresie 7-8 marca 2011 r. we W. , natomiast silnik zamontowany w samochodzie marki A. (...) pochodził ze skradzionego na terenie Niemiec innego pojazdu, zarejestrowanego w czerwcu 2011 roku przez R. A. na ternie Wielkiej Brytanii. Dowody: dokumenty z akt PR 1 Ds.680.2016: notatka urzędowa k. 2-3, postanowienia o dopuszczeniu dowodu k. 80-81, zażalenia k. 93-101, postanowienie SR Jelenia Góra z uzasadnieniem k. 129-131, opinie z zakresu identyfikacji pojazdów k. 140-
- W ramach zagranicznej pomocy prawnej zwrócono się do Wielkiej Brytanii oraz Niemiec o przesłuchanie świadków i uzyskanie dokumentacji związanej z przedmiotowymi pojazdami. Postanowieniem z dnia 25 marca 2015 roku zawieszono postępowanie. Dowody: dokumenty z akt PR 1 Ds.680.2016: wniosek k. 191-193, uzupełnienie wniosku k. 195-197, postanowienia o żądaniu wydania rzeczy k. 198-200, postanowienie o zawieszeniu postępowania k. 202-
- Pismem z 8 czerwca 2015 roku pełnomocnik K. K. i Ł. K. zwracał się do Prokuratury o wydanie pojazdów i wskazanie podstaw trwania zatrzymania. W odpowiedzi Prokuratura poinformowała, że postępowanie jest zawieszone z powodu konieczności uzyskania informacji między innymi dotyczących właścicieli pojazdów. Pismem z dnia 8 grudnia 2015 roku pełnomocnik K. K. i Ł. K. zwrócił się z zapytaniem o poczynione ustalenia. Pismem z dnia 7 stycznia 2016 roku Prokuratura poinformowała o dalszym trwaniu czynności. Dowody: dokumenty z akt PR 1 Ds.680.2016: pisma stron k. 279-281, 339-
- W dniu 30 grudnia 2016 roku umorzono postępowanie wobec stwierdzenia, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynów zabronionych. Dowód: dokumenty z akt PR 1 Ds.680.2016: postanowienia o umorzeniu k. 373-
- W dniu 27 kwietnia 2017 r. prokurator wydał postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych. Orzekł, że samochód marki A. (...) należy dalej przechowywać na parkingu depozytowym Policji w J. , natomiast samochód marki S. (...) , po uprawomocnieniu się postanowienia, należy przekazać (...) S.A. z siedzibą w W. , które wypłaciło odszkodowanie za skradziony we W. pojazd. W wyniku złożonych przez K. K. i Ł. K. zażaleń ww. postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych zostało przez Sąd Rejonowy w K. w dniu 9 marca 2018 r. uchylone. Dowód: dokumenty z akt PR 1 Ds.680.2016: postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych k. 378-379, zażalenia 395-403, postanowienie sądu k. 413-
- W dniu 20 kwietnia 2018 roku Prokurator Rejonowy w K. postanowił złożyć przedmiotowe pojazdy – jako dowody rzeczowe – do depozytu sądowego. Pismem z 21 maja 2018 r. pełnomocnik powodów zwrócił się do Prokuratury o informację jakie podmioty zgłosiły pretensję do własności przedmiotowych pojazdów. W odpowiedzi na wniosek Prokuratura poinformowała pełnomocnika powodów, że do pojazdu S. roszczenie zgłosił (...) S.A. , zaś w stosunku do pojazdu A. – (...) Towarzystwo (...) . W dniu 31 sierpnia 2018 r. pełnomocnik powodów złożył w Prokuraturze dokumenty, z których wynikało, że (...) S.A. oraz Towarzystwo (...) nie roszczą sobie praw do przedmiotowych pojazdów ani ich części. W dniu 11 lutego 2019 r. Prokurator Rejonowy w K. zmienił postanowienie z dnia 20 kwietnia 2018 roku w przedmiocie dowodów rzeczowych w ten sposób, że pojazd marki S. nakazał zwrócić K. K. . K. K. odebrała ten pojazd w dniu 25 marca 2019 roku. W dniu 25 czerwca 2019 roku Prokurator Rejonowy w K. zmienił postanowienie z dnia 20 kwietnia 2018 roku w przedmiocie dowodów rzeczowych w ten sposób, że pojazd marki A. (...) nakazał zwrócić Ł. K. . Ł. K. odebrał pojazd marki A. (...) w dniu 1 sierpnia 2019 roku. Dowód: dokumenty z akt PR 1 Ds.680.2016: postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych k. 424-425, 463, 487 wniosek k. 436, pismo prokuratury k. 439, pisma k. 440-442., potwierdzenie odbioru rzeczy k. 473,
- Pismem, nadanym w dniu 8.02.2019 r., powodowie wezwali Skarb Państwa – Prokuraturę Rejonową w K. do zapłaty odszkodowania. Dowody: wezwanie do zapłaty z dowodem nadania k. 58-
- Ł. K. , po odebraniu pojazdu A. (...) z parkingu policyjnego, oddał auto do rzeczoznawcy w celu oceny jego stanu technicznego, a następnie sprzedał pojazd. W czasie, gdy nie miał swojego pojazdu wziął w leasing inny samochód. Za leasing płacił około 2 000 zł miesięcznie. Dowód: zeznania powoda z dnia 6.05.2022 r. e-protokół rozprawy od 00:18:59 do 01:08:
- K. K. dojeżdżała swoim S. do Czech. Gdy zatrzymano jej pojazd kupiła z ojcem na raty S. . Dowód: zeznania powódki z dnia 6.05.2022 r. e-protokół rozprawy od 00:18:59 do 01:08:
- Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny został ustalony niemal wyłącznie w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w K. pod sygn. PR 1Ds.680/
- W tym miejscu należy wskazać, że autentyczność zebranych tam dokumentów nie była kwestionowana, a nadto nie budziła wątpliwości. Stan faktyczny uzupełniająco (w zakresie konieczności nabycia przez powodów substytutów zatrzymanych pojazdów) został ustalony na podstawie zeznań powodów. Podnieść trzeba, że stan faktyczny w zasadzie nie był sporny – spór w zasadzie dotyczył kwestii prawnych. Podstawa prawna roszczenia powodów w zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa w niniejszej sprawie znajdowała oparcie w treści przepisu art. 417 § 1 k.c. , który stanowi, że za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że na początkowym etapie postępowania przygotowawczego prawidłowo przeprowadzano czynności procesowe. Zebrane w sprawie dowody uzasadniały bowiem przypuszczenie, że należące do powodów pojazdy lub zamontowane w nich części mogą pochodzić z czynu zabronionego. Kwestia ta została w toku postępowania poddana sądowej ocenie i też Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 15 grudnia 2014 roku utrzymał w mocy decyzję co do dowodów rzeczowych podzielając pogląd Prokuratury, że istnieją wątpliwości czy zatrzymane od powodów pojazdy nie pochodzą z przestępstwa. W tym miejscu należy w ślad za Sądem Apelacyjnym w Krakowie podnieść, że obywatele muszą w interesie ochrony dobra wspólnego, jakim jest bezpieczeństwo publiczne, ponosić ryzyko związane z legalnym wdrożeniem postępowania karnego. Jeżeli więc zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, wszczęcie śledztwa lub dochodzenia jest działaniem zgodnym z prawem. Zatrzymanie przez prokuraturę auta na skutek podejrzeń co do jego legalnego pochodzenia, może rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa wobec właściciela pojazdu jedynie w przypadku, gdy zostanie wykazane, że zatrzymanie było nieuzasadnione ( zob. wyr. SA (...) z 24.3.2016 r., I ACa 1769/15, LEX ). O bezprawności działania strony pozwanej – Skarbu Państwa – Prokuratury Rejonowej w K. w niniejszej sprawie mamy do czynienia począwszy od 30 grudnia 2016 roku to jest od dnia wydania postanowienia o umorzeniu dochodzenia. Zgodnie z przepisem art. 230 § 2 k.p.k. należy zwrócić osobie uprawnionej zatrzymane rzeczy niezwłocznie po stwierdzeniu ich zbędności dla postępowania karnego. Jeżeli wyniknie spór co do własności rzeczy, a nie ma dostatecznych danych do niezwłocznego rozstrzygnięcia, odsyła się osoby zainteresowane na drogę procesu cywilnego. Dowody rzeczowe wiążą się ściśle z bytem postępowania karnego, a skoro postępowanie to umorzono, a istniał spór co do własności pojazdów, Prokurator winien odesłać osoby zainteresowane na drogę procesu cywilnego, a tego nie uczynił. Należy zaznaczyć, że Sąd Rejonowy w K. uznał, że zażalenia powodów na postanowienie Prokuratury Rejonowej w K. w przedmiocie dowodów rzeczowych były oczywiście zasadne (por. k. 413-414 akt PR 1 Ds.680.2016). Prokuratura Rejonowa w K. po wydaniu tego orzeczenia zdecydowała się następnie złożyć sporne pojazdy do depozytu sądowego. W tym miejscu należy wskazać, że na gruncie prawa cywilnego powodowie nabyli odpowiednio własność części zamontowanych w pojeździe marki A. w dniu 7.01.2013 r., zaś własność samochodu marki S. - w dniu 8.03.2014 r. Pojazd S. (...) został skradziony K. D. w okresie 8 marca 2011 r. we W. , natomiast silnik zamontowany w samochodzie marki A. (...) pochodził ze skradzionego w dniu 7 stycznia 2010 r. innego pojazdu. Zgodnie z przepisem art. 169 § 1 k.c. jeżeli osoba nieuprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność z chwilą objęcia rzeczy w posiadanie, chyba że działa w złej wierze. Jednakże gdy rzecz zgubiona, skradziona lub w inny sposób utracona przez właściciela zostaje zbyta przed upływem lat trzech od chwili jej zgubienia, skradzenia lub utraty, nabywca może uzyskać własność dopiero z upływem powyższego trzyletniego terminu. Ograniczenie to nie dotyczy pieniędzy i dokumentów na okaziciela ani rzeczy nabytych na urzędowej licytacji publicznej lub w toku postępowania egzekucyjnego ( § 2 art. 169 k.c. ). Dobra wiara powodów co do nabycia własności spornych pojazdów – przynajmniej od czasu umorzenia postępowania – nie mogła budzić wątpliwości. Opłacili oni należne podatki i cła, dokonali czynności rejestracyjnych. Jak zaznaczył Sąd Najwyższy „choć fakt przerobienia numerów identyfikacyjnych może stwarzać domniemanie, że samochód został skradziony i może stanowić własność osoby trzeciej, a więc być obciążony wadą prawną, to jeśli z okoliczności faktycznych wynika, że został on następnie nabyty w warunkach, które w myśl wyżej wskazanych przepisów uzasadniałyby ocenę, że nabywca uzyskał jego własność, brak podstaw do przyjęcia istnienia wady prawnej pojazdu. Na podstawie przepisu art. 169 k.c. nabywca w dobrej wierze uzyskuje własność choćby rzecz była skradziona” ( wyrok SN z 19.09.2002 r., V CKN 1136/00 – LEX nr 56063 ). Prokuratura Rejonowa w K. umarzając postępowanie powinna, kierując się wskazaniami art. 169 k.c. uznać, że własność spornych pojazdów i tak przeszła na K. K. i Ł. K. i orzec o zwrocie tych pojazdów, jako dowodów rzeczowych, na ich rzecz. Dlatego też od dnia 30 grudnia 2016 roku tj. od chwili umorzenia postępowania karnego działanie Prokuratury Rejonowej w K. było bezprawne. Do tego natomiast czasu nie można było wykluczyć tego, że powodowie byli współsprawcami czynów zabronionych, których przedmiotami były pojazdy S. i A. , jednakże od daty umorzenia postepowania, należało w pełni mieć na względzie konsekwencje wynikające z art. 169 k.c. Oczywiście, na poszczególne czynności procesowe Prokuratury Rejonowej trzeba patrzeć nie z obecnej perspektywy, lecz z czasu kiedy określone działania w ramach postępowania karnego były podejmowane, niemniej data umorzenia postępowania karnego, musiała oznaczać, że powodowie nie mogą być traktowani jako nabywcy przedmiotowych samochodów w złej wierze. Odpowiedzialność odszkodowawcza Skarbu Państwa nie jest powiązana z zachowaniem konkretnego funkcjonariusza państwowego, lecz opiera się wyłącznie na przesłance bezprawności ( zob. szerzej w: Ciszewski Jerzy /red./, Nazaruk Piotr /red./, Kodeks cywilny. Komentarz do Artykułu 417 Kodeksu Cywilnego, Opublikowano: LEX/el. 2022 ). Zachowanie niezgodne z prawem to zachowanie sprzeczne z porządkiem prawnym, polegające na sprzeczności miedzy zakresem kompetencji organu, sposobem jego postępowania i treścią rozstrzygnięcia wynikającym z wzorca ustawowego, a jego działaniem rzeczywistym. Jak zauważył Sąd Najwyższy „przesłanka niezgodności z prawem musi być rozumiana w sposób właściwy dla prawa cywilnego, tj. jako sprzeczność działania lub zaniechania z porządkiem prawnym sensu largo , co wyklucza możliwość jakiejkolwiek dyferencji skali czy stopnia bezprawności zachowania. Bezprawność działania oznacza naruszenie przez władze publiczna przepisów prawa, ale jedynie takie naruszenie, które stanowiło warunek konieczny do powstania szkody i którego normalnym następstwem w danych okolicznościach jest powstanie szkody” ( wyrok SN z 19.04.2012r., IV CSK 406/11, LEX nr 1169347 ). W tych warunkach uznano, że Skarb Państwa, co do zasady, na podstawie przepisu art. 417 § 1 k.c. , ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną powodom za niezgodne z prawem działanie – nie zwrócenie powodom pojazdów marki S. (...) o nr. rej. (...) oraz A. (...) o nr. rej. (...) w dniu 30 grudnia 2016 roku. Powodowie domagali się zapłaty odszkodowania za zniszczenie pojazdu, brak możliwości korzystania z pojazdu oraz utraty wartości handlowej pojazdu. W ocenie sądu pierwsze z tych roszczeń nie zasługiwało na uwzględnienie. Powodowie nie wykazali bowiem rozmiarów szkody, ani tego, że to na skutek nadmiernie wydłużonego przechowywania pojazdów doszło do ich zniszczenia. Pojazdy zostały zatrzymane w dniu 14 sierpnia 2014 roku, powinny zostać zwrócone powodom w dniu 30 grudnia 2016 roku, zaś faktycznie zostały zwrócone 25 marca 2019 roku ( S. ) oraz 1 sierpnia 2019 roku ( A. ). Trzeba zauważyć, że nie da się jednoznacznie określić w jakim czasie powstały przypisywane przez powodów uszkodzenia, to jest kiedy zepsuciu uległ akumulator, opony, skorodowały elementy zawieszenia i układu hamulcowego. Sam upływ czasu niewątpliwie doprowadził do uszkodzenia tych części, natomiast nie sposób określić w jakim stopniu części te uległy zepsuciu do 30 grudnia 2016 roku, a w jakim po tej dacie. Z tych powodów oddalono wniosek powodów o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ds. motoryzacji na okoliczność wskazaną w pkt. 3b pozwu. Niemożliwe byłoby określenie tych okoliczności, a co za tym idzie opinia biegłego w tym zakresie byłaby nieprzydatna. Należy również zaznaczyć, że części, które powodowie wskazywali w kosztorysach jako zniszczone– w ramach normalnego użytkowania pojazdów – i tak podlegałyby okresowej wymianie, naprawie czy też konserwacji. Jak wskazał Sąd Okręgowy w Krakowie „okoliczność, że po okresie przechowywania zachodziła potrzeba wymiany elementów takich jak ogumienie, akumulator, tarcze hamulcowe oraz płynów eksploatacyjnych, w szczególności olejów, nie może obciążać strony pozwanej, albowiem w wypadku użytkowania tego pojazdu przez powoda te elementy i substancje również uległyby zużyciu i wymagałby wymiany” ( zob. wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 23 września 2015 r., I C 1891/14, LEX ). Po trzecie wreszcie, powodowie nie wykazali, aby faktycznie ponieśli koszty naprawy pojazdów po ich odbiorze z parkingu policyjnego. Z tych wszystkich względów oddalono powództwa w zakresie odszkodowania za zniszczenie pojazdów. W drugim rzędzie powodowie domagali się odszkodowania za brak możliwości korzystania z pojazdu. Powódka żądała z tego tytułu kwoty 1 500 zł, zaś powód – 2 500 zł. Należy wskazać, że powodowie w pozwie błędnie powiązali szkodę za brak możliwości korzystania z pojazdu ze średnim czynszem najmu auta zastępczego na rynku lokalnym. Jak wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego utrata możliwości korzystania z rzeczy nie jest szkodą majątkową, a taki charakter mogą mieć co najwyżej celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu zapewnienia sobie możliwości korzystania z rzeczy zastępczej ( uchwała SN z 17.11.2011 r. III CZP 5/11, OSNC 2012nr 3 poz. 28, uchwała SN z 22.11.2013r., III CZP 76/13, uchwała z 24.08.2017 r., III CZP 20/17, OSNC 2018,nr 6, poz. 56 ). Powód Ł. K. na rozprawie wskazał, że musiał wyleasingować inne auto i poniósł z tego tytułu konkretne koszty. To samo tyczy się powódki K. K. , które kupiła wraz z ojcem nową S. . Powodowie w czasie bezprawnego przetrzymywania ich pojazdów ponieśli koszty leasingu i zakupu substytutów zatrzymanych rzeczy. Niewątpliwie poniesione przez nich koszty przewyższały żądania pozwu w kwotach odpowiednio 1 500 zł i 2 500 zł. Należało zatem zasądzić na ich rzecz odszkodowanie z tego tytułu. W tym miejscu trzeba zauważyć, że powodowie błędnie skierowali część swych roszczeń przeciwko Komendzie Miejskiej Policji w J. . Działanie tej instytucji nie było bezprawne na żadnym etapie postępowania. Komenda została bowiem zobowiązana przez organ nadzorujący postępowanie (Prokuraturę Rejonową w K. ) do podjęcia konkretnych czynności. Trzecią składową pozwu było odszkodowanie za utratę wartości handlowej pojazdów. Jak wcześniej wspomniano pojazdy powinny zostać zwrócone powodom w dniu 30 grudnia 2016 roku, zaś faktycznie zostały zwrócone 25 marca 2019 roku ( S. ) oraz 1 sierpnia 2019 roku ( A. ). Odnośnie pojazdu S. jego bezprawne przetrzymywanie trwało około 2 lat i 3 miesięcy, zaś pojazdu A. (...) lat i 7 miesięcy. Gdyby zwrócono powodom pojazd w stosownym czasie mogliby oni sprzedać pojazdy po wyższej cenie. Wysokość szkody z tytułu utraty wartości handlowej pojazdów jest niewątpliwa, gdyż przez ponad 2 lata pojazdy należące do powodów z pewnością straciły na wartości odpowiednio 4 000 zł i 2 000 zł. Mając na uwadze powyższe zasądzono od strony pozwanej Skarbu Państwa – Prokuratury Rejonowej w K. na rzecz powódki K. K. kwotę 5 500 zł z tytułu braku możliwości korzystania z pojazdu oraz utraty wartości handlowej pojazdu, zaś powodowi Ł. K. – kwotę 4 500 zł z tego tytułu. Powództwa o odszkodowania za zniszczenie pojazdu zostały oddalone. O odsetkach orzeczono zgodnie z żądaniem powodów. Wymagalność roszczeń istniała w dniu 14.02.2019 r. wskutek skierowania wezwania do zapłaty. Stosowne rozbryzgnięcia zawierają się w pkt. I-II, V-VI sentencji wyroku. O kosztach procesów wytoczonych przez powodów przeciwko Skarbowi Państwa – Prokuraturze Rejonowej w K. orzeczono na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. , który stanowi, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powódka wygrała sprawę w 55 %, powód – w 45%, a przegrali odpowiednio w 45 i 55 %. Odwrotne proporcje dotyczą strony pozwanej. Do kosztów procesu powodów należały koszty zastępstwa prawnego w kwocie po 1 800 zł, opłaty od pozwów w kwotach po 500 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictw po 17zł, łącznie – po 2 317 zł. Do kosztów strony pozwanej należało zaliczyć koszty zastępstwa prawnego w kwocie 1 800 zł. Po stosunkowym rozdzieleniu (1274,35 zł – 810 zł oraz 1 042,65 zł – 990 zł) należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powodów odpowiednio kwotę 464,35 zł (dla K. K. ) i 52,65 zł (dla Ł. K. ) tytułem zwrotu kosztów procesu. O kosztach procesu wytoczonych przez powodów przeciwko Skarbowi Państwa – Komendzie Miejskiej Policji w J. orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. , zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do kosztów procesu strony pozwanej należały: 900,00 zł – wynagrodzenie radcy prawnego w sprawie wytoczonej przez powódkę oraz 1 800 zł wynagrodzenie radcy prawnego w sprawie wytoczonej przez powoda.