Sad powszechny, VI Ka 830/21

(1)☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie jest zasadny. Wymaga podkreślenia, że ustalenia co do świadomości sprawcy oraz zamiaru, z jakim podejmował określone działania to sfera faktów, a nie prawa materialnego, Jednocześnie należy zauważyć, że skarżący nie wykazał, na czym miałaby polegać błędna wykładnia art. 115 § 21 k.k. , lecz w swoim wywodzie jedynie skupił się na stwierdzeniu, iż sąd nie wziął pod uwagę wyjaśnień oskarżonego, które to w przypadku ich uwzględnienia przez sąd I instancji miałyby uzasadniać jego działanie z powodu innego niż błahy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zarzut obrazy prawa materialnego można podnieść wówczas, gdy nie kwestionuje się ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zastosowania owych przepisów. Obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. W niniejszym postępowaniu kwestionowanie owych ustaleń w apelacji nie jest prawne dopuszczalne. Sąd Okręgowy dostrzega jednak potrzebę poczynienia uwag na temat obowiązującej wykładni przywołanego przez skarżącego art. 115 § 21 k.k. z uwagi na to, że Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wydanego wyroku nie odniósł się do kwestii wskazanej w zarzucie apelacji, a którą oskarżony P. M. podnosił w swych wyjaśnieniach. Występkiem o charakterze chuligańskim jest czyn umyślny, wymierzony przeciwko wymienionym w przepisie rodzajowym dobrom prawnym, spełniający jednocześnie trzy warunki. Sprawca ma działać publicznie, bez powodu lub z oczywiście błahego powodu oraz okazywać przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. W poprzednio obowiązującym Kodeksie karnym z 1969 r. , odnośnie znamienia błahego powodu, przepis używał sformułowania: „(…) w rozumieniu powszechnym bez powodu lub z oczywiście błahego powodu (…)”. Sąd Najwyższy już w wyroku z 7 maja 1974 r., sygn. Rw 236/74, wyjaśnił, że o uznaniu konkretnego czynu za mający charakter chuligański decydują wszystkie, jednocześnie występujące, okoliczności podmiotowo-przedmiotowe, a nie wystąpienie choćby tylko jednej z nich. Znamię określone słowami „bez powodu albo z oczywiście błahego powodu” doktryna prawa uznaje za przedmiotowo-podmiotowe, co oznacza, iż prawidłowa ocena zarzucanego zachowania przestępnego musi uwzględniać argumenty obiektywne i nie zmienia tego wymogu zmiana brzmienia przepisu w obecnie obowiązującym Kodeksie karnym . Kwestii istnienia i wagi "powodu" nie należy oceniać, biorąc za wyznacznik punkt widzenia sprawcy z czasu jego inkryminowanego zachowania się. Gdyby tak miało być, zbędny byłby w komentowanym przepisie zwrot "bez powodu", skoro z subiektywnego punktu widzenia sprawcy każde jego zachowanie zawsze ma jakiś powód (przyczynę). (za: red. W. Wróbel, A. Zoll, „Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Kom. do art. 53-116, wyd. V”). Podkreślenia wymaga, że znamię „bez powodu” jako przesłankę chuligańskiego charakteru przestępstwa należy ocenia obiektywnie, a nie z subiektywnego punktu widzenia oskarżonego. Gdyby nawet udowodniono lub choćby uprawdopodobniono fakty, które powołano w treści apelacji, a dotyczące domniemanego pobicia małoletniego bratanka, to nie sposób uznać ich za racjonalne uzasadnienie motywu działania P. M. . Mógł on w takiej sytuacji skorzystać z przewidzianych prawem sposobów ukarania sprawców pobicia wskazanych w wyjaśnieniach małoletnich, a nie wykorzystywać zaistniałą przyczynę jako pretekst do swego agresywnego zachowania wobec pokrzywdzonych w sprawie niniejszej. Niezależnie od subiektywnego przekonania oskarżonego ustalona w sprawie niniejszej forma samowolnego wymierzania indywidualnie pojmowanej „sprawiedliwości” nie może być akceptowana i tym samym stanowić powodu do przyjęcia, że oskarżony miał powód do pobicia wraz z K. S.

(2)A. K. . Tym bardziej, że przedmiotowe zdarzenie nie było sytuacją, która jak stwierdza obrońca, „wymknęło się spod kontroli”, lecz zachowaniem popełnionym umyślnie, publicznie i z okazaniem rażącego lekceważenia porządku prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do kwestionowania tego, że oskarżony z punktu widzenia prawnokarnego działał bez powodu popełniając przypisany mu czyn z art. 158 § 1 k.k. Przestępstwa udziału w pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia uszczerbku na zdrowiu, stypizowanego w art. 158 § 1 k.k. , dopuszcza się każdy, kto w jakikolwiek sposób bierze udział w bójce lub pobiciu, niezależnie od tego, czy jego osobisty udział wykazuje cechy działania niebezpiecznego dla życia człowieka lub jego zdrowia. Do przyjęcia udziału w bójce lub pobiciu nie jest konieczne, aby konkretna osoba zadała innej osobie (innemu uczestnikowi bójki lub napadniętemu przy pobiciu) cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp. Do przyjęcia uczestnictwa w bójce lub pobiciu wystarczy świadome połączenie działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie ludzi. Wobec tego tłumaczenie polegające na stwierdzeniu, że oskarżony nawet nie dotknął pokrzywdzonego A. K. , pozostaje bez znaczenia dla przypisania oskarżonemu udziału w pobiciu wobec udowodnionego i przyznanego również przez samego oskarżonego wspólnego działania wraz z drugim oskarżonym. 3.

1. Wniosek ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny o zmianę zaskarżonego wyroku oraz wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wniosek nie jest zasadny z powodu nieuwzględnienia zarzutu apelacyjnego.
2. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
3. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
4. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
5. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
6. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku - II Wydział Karny z 29 kwietnia 2021 roku, sygn. akt II K 40/18 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Stosownie do brzmienia art. 433 k.p.k. , sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu – również w granicach podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1, art. 440 i art. 455 k.p.k. Z uwagi na niezasadność zarzutu i wniosku apelacji, jak również niewystąpienie w niniejszej sprawie przyczyn obligujących do przeprowadzenia kontroli odwoławczej poza granicami zaskarżenia oraz zarzutów apelacji, wyrok sądu I instancji zasługiwał na utrzymanie w mocy. 1.
7. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
8. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
10. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
11. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
12. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
13. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
14. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
15. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
16. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
17. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 624 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. O wynagrodzeniu obrońcy rozstrzygnięto na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, kwotę 420 zł podwyższając na podstawie § 4 wskazanego rozporządzenia o kwotę podatku od towarów i usług.
18. PODPIS 1.
19. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z 29 IV 2021 r. sygn.. II K 40/18 0.1.1.3.
20. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
21. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☒ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
22. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana