Sygn. akt IV Ka 748/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2022 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski Protokolant stażysta Dominika Robacka przy udziale Zbigniewa Gęsińskiego - prokuratora Prokuratury Rejonowej w Inowrocławiu po rozpoznaniu dnia 23 września 2022 r. sprawy P. S.
(1)s. Z. i K. ur. (...) w I. oskarżonego z art. 158 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 27 czerwca 2022 r. sygn. akt II K 578/21
- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
- wymierza oskarżonemu opłatę w wysokości 120,00 (sto dwadzieścia) złotych za II instancję i obciąża go wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 748/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
- CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
- Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Inowrocławiu i z dnia 27.06.2022 r., sygn. II K 578/21 1.
- Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
- Granice zaskarżenia 1.3.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
- Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
- USTALENIE FAKTÓW W ZWIĄZKU Z DOWODAMI PRZEPROWADZONYMI PRZEZ SĄD ODWOŁAWCZY 2.
- Ustalenie faktów 2.1.
- Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.
- Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.
- Ocena dowodów 2.2.
- Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.
- Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW I WNIOSKÓW Lp. Zarzut
- 1.Obrazy przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść wyroku a mianowicie art.410 kpk i art. 7 kpk przez dokonanie dowolnej oceny dowodów: a. zeznań pokrzywdzonego R. K. złożonych w postępowaniu przygotowawczym 12 maja 2020 roku i na rozprawie w zakresie wskazania osk. P. S. jako sprawcy pobicia, które są sprzeczne z zeznaniami złożonymi zaraz po zdarzeniu 13 lutego 2019 roku , co doprowadziło do skazania oskarżonego, b. uznanie za niewiarygodne zeznań K. R. , M. S. które były zbieżne z zeznaniami pokrzywdzonego i K. O. , które Sąd uznał za wiarygodne, a także nie wzięcie pod uwagę konfliktu między M. S. , K. R. a pokrzywdzonym, co doprowadziło do wydania wyroku skazującego, c. uznanie za wiarygodne zeznań G. D. i oparcie skazania wyłącznie na pomówieniach , gdyż istnieje prawdopodobieństwo , że pokrzywdzony z prowadzącym postępowanie się znają prywatnie, z uwagi na istniejący między M. S. konflikt mieli interes obciążania P. S. , co doprowadziło do wydania wyroku skazującego, d. art. 173 § 1 k.p.k. , przez uznanie za prawidłowe przez organa ścigania okazania celem rozpoznania oskarżonego , które zawierało jednoznaczne sugestie co do sprawcy czynu, co spowodowało że P. S. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa, e. art. 201 kpk przez zaniechanie uzupełniającego przesłuchania biegłego J. Ż. w celu wyjaśnienia wątpliwości wynikających z opinii w zakresie powstałego uszczerbku na zdrowiu oraz narażenia na uszczerbek przekraczający 7 dni , co spowodowało że P. S. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 158 § 1 kk , f. art. 167 kpk przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka rzekomo istniejącego informatora o którym wspomniał G. D. i oparcia skazania wyłącznie na pomówieniach nie mających poparcia w zebranych dowodach, co doprowadziło do skazania oskarżonego,
- błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez nieustalenie , jakie istniało prawdopodobieństwo narażenia pokrzywdzonego na wystąpienie skutku opisanego w art. 157 § 1 kk , gdyż opinia biegłego nie wskazuje kategorycznie , że do takiego narażenia doszło, co spowodowało uznanie, że zarzucany czyn oskarżonemu wyczerpuje znamiona przestępstwa pobicia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Ad. 1-
- Zarzuty niezasadne . Zgodnie z utrwalonym od lat poglądem, wyrażanym tak w doktrynie jak też w judykaturze, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd meriti w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana, wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom art. 7 k.p.k. , pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Skarżący, wyrażając własną odmienną oceną dowodów i wyprowadzając własne wnioski w tym zakresie nie wykazał w wiarygodny i przekonywający sposób, aby ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti nosiła cechy dowolności (wykraczając tym samym poza granice ocen swobodnych zakreślone dyrektywami art. 7 k.p.k. ).Tego rodzaju uchybień jakie obrońca podnosił w związku z oceną czynu zarzucanego oskarżonemu, aby rodziły one wątpliwości co do merytorycznej trafności zaskarżonego wyroku w tym zakresie, Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie jednak nie stwierdził. Rzecz w tym, że dla skuteczności zarzutu tego rodzaju (ukierunkowanego na kwestionowanie oceny dowodów) nie wystarczy wysłowienie własnego stanowiska, odmiennego od ustaleń Sądu meriti. Konieczne jest natomiast wykazanie w oparciu o dowody i ich wnikliwą ocenę, że ustalenia te są błędne, wskazanie możliwych przyczyn powstałych błędów i wszechstronne uargumentowanie własnego odmiennego stanowiska. Sąd Okręgowy stwierdził, że obrońca tego rodzaju argumentacji i na takim poziomie jej przekonywalności, nie przedstawił. Wbrew jego twierdzeniom, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala w pełni na podzielenie przekonania Sądu meriti o tym, iż oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona zarzucanego mu czynu. Niedostatecznie pogłębiona argumentacja skarżącego całkowicie traci swą przekonywalność w konfrontacji ze zgromadzonymi w sprawie dowodami w postaci wiarygodnych zeznań świadków ( zwłaszcza pokrzywdzonego) , których łączna synteza w pełni oddaje całokształt okoliczności zdarzeń będących przedmiotem oceny i która bez wątpienia pozwalała Sądowi pierwszej instancji na przyjęcie prawidłowych ustaleń w zakresie, które włączone zostały do podstawy faktycznej zaskarżonego wyroku. Apelacja obrońcy nie dostarcza dostatecznych argumentów mogących przemawiać za zasadnością jej uwzględnienia, a co za tym idzie, uzasadniać możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, ów środek odwoławczy zawiera jedynie odmienną, jednostronną ocenę materiału dowodowego, a podniesione w nim argumenty mają charakter stricte polemiczny a w szczególności abstrahują od treści zebranych dowodów. Analiza treści sformułowanego przez skarżącego zarzutu oraz jego uzasadnienia prowadzi do wniosku, że skarżący błędnego rozstrzygnięcia sądu upatruje przede wszystkim w nieuprawnionym - jego zdaniem – oparciu wyroku na zeznaniach pokrzywdzonego R. K. . Tymczasem Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w tej części rozważył szczegółowo i wszechstronnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zeznania wszystkich świadków oraz wyjaśnienia oskarżonego. Wskazał którym i dlaczego dał wiarę oraz którym zeznaniom i wyjaśnieniom nie dał wiary, przedstawiając motywy swoich ocen. Zdaniem Sądu Okręgowego ocena dowodów poczyniona przez sąd I instancji jest bezstronna, pełna i wolna od błędów faktycznych czy logicznych oraz zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, natomiast próby jej podważenia przez skarżącego są niczym innym jak zwykłą polemiką ze swobodną oceną dowodów. Niezasadnie powołuje się też obrońca na naruszenie przez Sąd I instancji art.410 kpk . Zgodnie z tym przepisem podstawę wyroku stanowić może tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Oznacza to, że sąd wydając wyrok nie może opierać się na tym co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które tezę aktu oskarżenia potwierdzają, jak i tych, które ją podważają. O naruszeniu tego przepisu może być zatem mowa jedynie wtedy, gdy sąd orzekający pominie jakąś okoliczność ujawnioną w toku rozprawy lub oprze ustalenia faktyczne na okoliczności w toku rozprawy nie ujawnionej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 1997r, IV KKN 103/96 Prok. i Pr. 1997/10/12 ). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku ,przedmiotem rozważań Sądu I instancji były wszystkie dowody przeprowadzone i ujawnione w toku przewodu sądowego, oceniane z taką samą i starannością. Skoro więc Sąd I instancji oparł swe rozstrzygnięcie na analizie całokształtu ujawnionych okoliczności i przeprowadzonych dowodów nie można skutecznie stawiać mu zarzutu naruszenia art.410 kpk . Dokonanie zaś takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie nie stanowi naruszenia art.410 kpk , co jednoznacznie stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 19 czerwca 2002r V KKN 34/01 (vide: Lex 53912; por. też R.A. Stefański, Komentarz do art.410 kodeksu postępowania karnego). Zasada określona w art.410 kpk obowiązuje także strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą opierać go na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co może prowadzić do innych wniosków ( por. wyroki Sądu Najwyższego z 30 lipca 1979r, III KR 196/79 OSNPG 1980/3/43 i z 5 listopada 1997r V KKN 62/97 Prok. i Pr. 1998/2/13). Tymczasem skarżący zupełnie pomija w swoim środku odwoławczym wszystkie te dowody, które nie odpowiadają interesom procesowym oskarżonego, jak zeznania pokrzywdzonego, eksponując okoliczności nie mające żadnego oparcia w dowodach w sprawie ( np. rzekoma znajomość R. K. z G. D. ) o czym w dalszej części uzasadnienia. Sąd odwoławczy nie podziela twierdzeń apelującego, jakoby świadek R. K. miał interes w tym, aby w sposób, który nie odpowiada prawdzie, przedstawić stan faktyczny. Oceniając zeznania tego świadka , trzeba podkreślić brak jakiejkolwiek tendencyjności czy złośliwości w jego relacjach. Chcąc zatem zdyskwalifikować ten dowód, należałoby przyjąć, że w toku całego postępowania świadczył w złej wierze, że zdecydował się fałszywie oskarżać – to znaczy umyślnie i nieprawdziwie - niewinnego człowieka. Brakuje jednak jakichkolwiek danych, które czyniłyby tę czysto teoretyczną tezę choćby w niewielkim stopniu prawdopodobną. Podkreślić należy, że pokrzywdzony na okazanych zdjęciach rozpoznał oskarżonego na „500 procent” a podczas konfrontacji z oskarżonym „ na 100 procent”. Nadto merytoryczna ocena dowodów w myśl obowiązujących przepisów procesu karnego, należy do sądu orzekającego, który zachowuje bezpośredni kontakt z przesłuchiwanymi osobami. Lektura protokołów przesłuchania zawierających zazwyczaj treść wystylizowaną przez protokolant , z istoty rzeczy pełną ocenę ogranicza. Spostrzeżenia i wrażenia wynikające z bezpośredniego kontaktu z osobą przesłuchiwaną, umożliwiające ocenę poziomu intelektualnego przesłuchiwanej osoby, jej stanu emocjonalnego w czasie wypowiadania się, a także jej zachowania się i sposobu formułowania wypowiedzi, nie są obojętne dla kształtowania poglądu o wiarygodności przedstawionej relacji. Finalnie nie ma podstaw do kwestionowania zeznań pokrzywdzonego. Co do pozostałych kwestii zawartych w apelacji: - fakt, że pokrzywdzony wskazał oskarżonego jako sprawcę dopiero po kilkunastu miesiącach nie wskazuje na jego interesowność i chęć jego bezpodstawnego obciążenia; gdyby chciał go bezzasadnie obciążyć, nic nie stało na przeszkodzie wskazać go zaraz po zdarzeniu, skoro rzekomy konflikt rodzinny już wtedy istniał; tymczasem wskazał go po skojarzeniu na fotografii na profilu społecznościowym i następnie formalnie podczas okazania wizerunku; - z powyższego powodu bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia było istnienie konfliktu między M. S. i K. R. a pokrzywdzonym, co w ocenie obrońcy miało wpływ na treść ich zeznań; - nie ma żadnego dowodu ( ani nawet śladu dowodu), „który wskazywałby na prawdopodobieństwo , że pokrzywdzony z prowadzącym postępowanie się znają prywatnie a w konsekwencji z uwagi na istniejący między M. S. konflikt mieli interes obciążania P. S. ”; po pierwsze dowodem na powyższe ma być wg obrońcy fakt że „ są w podobnym wieku i pochodzą z tej samej niewielkiej miejscowości” co samo w sobie niewiele znaczy a nadto nawet gdyby tak było obrońca poza gołosłowną supozycją, nie wskazał żadnego realnego powodu, dla którego mieliby obciążać niewinnego człowieka; - podnoszenie przez obrońcę argumentu, że „oskarżony skazany został wyłącznie na podstawie „pomówień” R. K. nie mających poparcia w zebranych dowodach”, dowodzi niezrozumienia tej instytucji; w znaczeniu procesowym bowiem obciążające zeznania świadka ( pokrzywdzonego ) nie są „ pomówieniem”; jest natomiast oczywistością, że jak w realiach niniejszej sprawy, gdy pobicie miało miejsce w ustronnym miejscu, nie było osób postronnych, to zeznania pokrzywdzonego są kluczowym, wręcz jedynym dowodem winy sprawcy i od jego oceny zależy treść rozstrzygnięcia; - nie jest zasadny zarzut „nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka rzekomo istniejącego informatora, o którym wspomniał G. D. oraz uzupełniająco biegłego J. Ż. ”; po pierwsze oskarżony biorąc udział w rozprawach przed Sądem Rejonowym nie dostrzegł takiej potrzeby, nie wnioskował o przeprowadzenie tych dowodów i trudno obecnie uznać za zasadny zarzut obrońcy o zaniechaniu z urzędu przez sąd przeprowadzenia tych dowodów, skoro takiej potrzeby nie widział wcześniej. Tym niemniej stwierdzić należy, że wprawdzie sąd orzekający ma obowiązek dochodzenia do prawdy obiektywnej również w sytuacji, gdy strony nie wnioskują o przeprowadzenie nowych dowodów, ale dopiero wówczas, gdy dokonując oceny dowodów, uzna, że materiał dowodowy jest niepełny i nasuwa wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy, więc powinien być uzupełniony. Sąd I instancji uznał, że materiał dowodowy w tym konkretnym zakresie jest pełen a „Sąd zobowiązany jest do przeprowadzania z urzędu dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Innymi słowy w jakim jest to niezbędne dla prawidłowego wyrokowania” (wyrok SN 2003-05-28 OSNwSK 2003/1/1136). Tymczasem zasadnicze wątpliwości budzi przydatność dowodu w postaci zeznań „informatora o którym wspomniał G. D. ” dla rozstrzygnięcia, gdyż kto i w jaki sposób wstępnie wytypował oskarżonego jako sprawcę pobicia R. K. jest wtórny wobec jednoznacznych zeznań oskarżonego, który też na okazanych zdjęciach rozpoznał oskarżonego na „500 procent” a podczas konfrontacji z nim „ na 100 procent”; z kolei nie budzi żadnych wątpliwości przyjęta przez sąd kwalifikacja prawna czynu oskarżonego; w tej materii w pełni przekonuje argumentacja Sądu zawarta na stronie 3 uzasadnienia i Sąd Okręgowy na nią się powołuje; w odpowiedzi zaś na argumentację obrońcy stwierdzić należy, że opinia biegłego jest jednoznaczna a jej uzasadnienie wprost wskazuje powody dla których biegły uznał, że w niniejszej sprawie pokrzywdzony narażony był na wystąpienie następstw z art. 156 § 1 kk i art. 157 § 1 kk ; nadto tylko na marginesie należy zauważyć, że w praktyce zawsze gdy silni i młodzi mężczyźni biją pięściami w twarz innego człowieka a zwłaszcza gdy kopią go w twarz oczywistością jest owo narażenie, o którym mowa w art. 158 § 1 kk ; - nie jest zasadne twierdzenie obrońcy jakoby „okazanie wizerunku zawierało jednoznaczne sugestie co do sprawcy czynu” skoro wszystkie osoby okazywane były młode ( ok 20-30 lat), wbrew zarzutowi ogolone ( choć oskarżony mimo to miał ciemniejszy odcień skóry twarzy), wszyscy mieli podobne koszulki, choć w innych kolorach ( powyższe jest praktycznie bez znaczenia w sytuacji okazania wizerunku a nie całych postaci, gdzie strój widoczny jest tylko we fragmencie). Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Brak jest podstaw do skutecznego postawienia Sądowi zarzutu obrazy wskazanych przepisów postępowania; ocena zebranych w sprawie dowodów, a więc wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków oraz zebranych dokumentów dokonana została przez Sąd Rejonowy z należytą starannością i wnikliwością , nie zawiera błędów natury logicznej, jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego; prawidłowe są ustalenia faktyczne w sprawie; w konsekwencji wniosek o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu jest niezasadny. Z kolei wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania jest sprzeczny z treścią art. 437 § 2 k.p.k. Nie zachodzą też przesłanki wskazane w art. 439 § 1 k.p.k. , oraz art. 454 k.p.k.
- OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
- Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
- Przedmiot utrzymania w mocy Orzeczenie o winie i karze. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Apelacja polemiczna; brak jest podstaw do postawienia Sądowi meriti zarzutu dokonania obrazy przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść wyroku oraz dokonania błędnych ustaleń faktycznych; nie ma żadnych podstaw do przyjęcia iż sąd naruszył przepisy prawa procesowego a ustalenia faktyczne są błędne; w konsekwencji uznać należy, iż rozstrzygnięcie uznające taki jak ustalony w wyroku przebieg zdarzeń, zasługuje na pełną akceptację. Nie ma też żadnych podstaw do uznania wymierzonej oskarżonemu kary za rażąco niewspółmiernie surową a w konsekwencji do orzeczenia kary w niższym wymiarze. 5.
- Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
- Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany . 5.
- Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
- Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
- Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
- Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.
- Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.
- Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
- KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
- O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśli art.636§1 k.p.k. Skoro to oskarżony spowodował postępowanie odwoławcze, to wobec nieuwzględnienia środka odwoławczego jego obrońcy, to on ponosi jego koszty. Opłatę wymierzono w oparciu o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r.o opłatach w sprawach karnych .
- PODPIS