2 k.p.c. . Należy przy tym zauważyć, że umorzenie postępowania na podstawie art.
(w jego ówczesnym brzmieniu) nie prowadziło do zniwelowania skutków, jakie związane są z wytoczeniem powództwa, w tym w szczególności nie niwelowało skutku w postaci przerwania biegu przedawnienia. W uchwale z dnia 21 listopada 2013 r., w sprawie o sygn. akt III CZP 66/13 Sąd Najwyższy uznał, iż wytoczenie powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym zakończonym umorzeniem postępowania na podstawie art.
przerywa bieg terminu przedawnienia. W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy wskazał na szereg argumentów, które przemawiały za takim właśnie stanowiskiem. W pierwszej kolejności Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, iż jakkolwiek w trzech wskazanych w Kodeksie postępowania cywilnego sytuacjach ( art. 130 § 2 – zwrot pozwu, art. 182 § 2 – umorzenie postępowania w okolicznościach tam wskazanych oraz art. 203 § 2 – cofnięcie pozwu) prawodawca wyraźnie wskazał, iż w przypadku zwrotu pozwu, umorzenia postępowania po jego uprzednim zawieszeniu, czy też cofnięcia pozwu, wniesiony pozew nie wywołuje skutków, które ustawa wiąże z jego wniesieniem (czyli w szczególności nie prowadzi do przerwania biegu przedawnienia roszczenia), jednakże w przypadku umorzenia postępowania z przyczyn wskazanych w art.
k.p.c. zrezygnował z wprowadzenia takiego rozwiązania. Sąd Najwyższy w dalszej kolejności zwrócił uwagę, iż przy umorzeniu wskazanym w art.
k.p.c. do umorzenia postępowania dochodzi wbrew wyrażonej przez powoda woli – bez oświadczenia powoda o niepopieraniu pozwu, ale już po nadaniu sprawie biegu – albo sąd podjął czynność, o której mowa w art. 505 33 § 1 k.p.c. (w przypadku braku podstaw do wydania nakazu zapłaty), albo sąd wydał nakaz zapłaty – który został z urzędu uchylony ( art. 505 34 k.p.c. ), albo utracił moc wskutek wniesienia od niego w sposób skuteczny sprzeciwu ( art. 505 36 k.p.c. ). Co więcej – w dwóch ostatnich sytuacjach doszło już wszakże do dokonania przez sąd pewnej oceny zgłoszonego roszczenia, przynajmniej na płaszczyźnie wyznaczonej przez art. 499 § 1 k.p.c. (w zw. z art. 505 28 k.p.c. ). Sytuacja jest zatem odmienna zarówno od zwrotu pozwu (brak nadania biegu sprawie), jak również od umorzenia postępowania wskutek cofnięcia pozwu (w takiej sytuacji do umorzenia dochodzi właśnie w związku z wyrażeniem przez powoda stosownej woli). Te odmienności tym bardziej wskazują na brak możliwości stosowania w drodze analogii uregulowań wskazanych czy to w art. 130 § 2 , czy też w art. 203 § 2 k.p.c. . Wreszcie Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, iż uregulowania niwelujące skutek wytoczenia powództwa mają charakter wyjątkowy i jako takie nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Tym samym nie można takiego wyjątku od zasady wyrażonej w art. 123 § 1 k.p.c. formułować w drodze zabiegów interpretacyjnych, a skoro w art.
k.p.c. ustawodawca nie przewidział kolejnego wyjątku, to nie można go tworzyć w ramach zabiegów interpretacyjnych opartych na wykładni funkcjonalnej, pozostających w opozycji do wykładni językowej i systemowej tego uregulowania. Sąd Okręgowy w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższy pogląd w pełni akceptuje. Sąd Rejonowy rozpoznając sprawę w ogóle nie odniósł się do kwestii związanych z postępowaniem w sprawie XVIII 1 Nc 6319/19 Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi ani też nie ocenił ewentualnych skutków tegoż postępowania dla biegu przedawnienia roszczenia powoda. Wobec powyższego Sąd Okręgowy działając na podstawie przepisu art. 386 § 4 k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę celem ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego Sądowi I instancji. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd Rejonowy oceni wpływ postępowania w sprawie XVIII 1 Nc 6319/19 Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi na bieg terminu przedawnienia roszczenia powoda, a w razie dojścia do wniosku, że roszczenie to przedawnionym nie jest, dokona oceny jego merytorycznej zasadności.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.