Sad powszechny, II Cz 624/14

Sygnatura akt II Cz 624/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Jerzy Dydo po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku L. N. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 05 maja 2014 r., sygn. akt I Co 1186/14 postanawia : zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zwolnić w całości wnioskodawcę od kosztów sądowych w sprawie z jego powództwa przeciwko G. M. o zapłatę, a dalej idące zażalenie oddalić. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd oddalił wniosek L. N. o ustanowienie pomocy prawnej z urzędu oraz zwolnienie go od kosztów sądowych. Powołując się na przepisy art. 117 § 2 k.p.c. oraz art. 102 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd uznał oba wnioski za bezzasadne. Podał, że wnioskodawca liczył się z wytoczeniem powództwa przeciwko G. M. od co najmniej 2011 r., a zatem powinien podjąć starania celem zabezpieczenia środków na koszty związane z ewentualnym postępowaniem sądowym. Wnioskodawca w złożonym zażaleniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia polegający na przyjęciu, iż miał możliwość przygotowania się do konieczności wytoczenia powództwa i zgromadzenia środków pieniężnych na pokrycie kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy prowadzi do odmiennego wniosku. Wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienie złożonych wniosków. Sąd Okręgowy uznał wniosek za częściowo uzasadniony. Jak wynika ze złożonych oświadczeń wnioskodawca uzyskuje dochód w wysokości ok. 1.303,00 zł. Ponosi koszty związane z bieżącym utrzymaniem, ponadto przeciwko niemu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na kwotę 72.900,55 zł. Nie można zatem podzielić stanowiska Sądu Rejonowego, jakoby wnioskodawca miał możliwość poczynienia jakichkolwiek oszczędności na koszty związane z planowanym powództwem. Wnioskodawca zamierza dochodzić zwrotu kwot, które otrzymał w ramach umów kredytowych, a które w rzeczywistości przekazał G. M. . Podał, że wartość przedmiotu sporu takiego postępowania wynosić będzie 65.960,48 zł. Wobec tego opłata sądowa od pozwu to suma 3.298,00 zł. Trudno przyjąć, że wnioskodawca miałby realną możliwość zgromadzenia takich oszczędności, w sytuacji gdy oczywistym jest konieczność ponoszenia kosztów związanych z codziennym utrzymaniem. Stąd też odmowa zwolnienia go do kosztów sądowych planowanego powództwa prowadziłaby w rzeczywistości do pozbawienia strony prawa do sądu. Wobec tego Sąd II instancji uznał, że skarżący zasługuje na skorzystanie z instytucji prawa ubogich o jakiej mowa w art. 102 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i z tego powodu zmienił zaskarżone postanowienie we wskazanej części na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. W pozostałym zakresie wniosek jest jednak bezzasadny. L. N. domagał się również ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Choć uzyskał zwolnienie do kosztów sadowych, to jednak orzeczenie to a priori nie uzasadnia uwzględnienia drugiego z żądań. Zgodnie bowiem z art. 177 § 5 k.p.c. sąd uwzględni wniosek, jeżeli udział adwokata lub radcy prawnego w sprawie uzna za potrzebny. W ocenie Sądu Okręgowego wnioskodawca w sposób jasny i logiczny przedstawia swoje wnioski, podał zwięźle stan faktyczny powództwa z którym zamierza wystąpić, w terminie złożył zażalenie na orzeczenie Sądu I instancji, stad przyjąć trzeba, że nie jest osobą nieporadną, która wymagałaby wsparcia zawodowego pełnomocnika. Ponadto w toku postępowania sąd w razie uzasadnionej potrzeby będzie udzielał powodowi niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych. Z tego względu Sąd II instancji oddalił dalej idące zażalenie na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.