Sad powszechny, IV Ka 211/22

(1)apelacji obrońcy oskarżonego M. T. dotyczył obrazy przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść skarżonego wyroku tj.:

1. a)art. 170§1 pkt 5 kpk poprzez jego niewłaściwe zastosowanie odnośnie wniosku obrony o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ds. ruchu drogowego , a contrario art. 167 w zw. z art. 201 kpk poprzez ich niezastosowanie i finalnie oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ds. ruchu drogowego,
2. b)art. 405 §2 kpk poprzez jego niezastosowanie w stosunku do akt szkodowych znajdujących się na płycie CD zakładu ubezpieczeń oraz niezastosowanie art. 410 kpk poprzez jego niezastosowanie i oparcie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wyroku bez uwzględnienia okoliczności wynikających z treści akt szkodowych , w szczególności oświadczeń drugiego uczestnika wypadku- pokrzywdzonego M. (...) w zakresie przyczyn wypadku i jego przebiegu. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut pierwszy apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej oddalenia wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ds. ruchu drogowego. Sąd I instancji oddalając ten wniosek dowodowy na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2021 roku (k-424) wskazał, że uznaje opinię sporządzoną przez biegłego sądowego S. S. za jasną, logiczną, wyczerpująco wyargumentowaną i opartą na materiale dowodowym zebranym w sprawie i oględzinach miejsca zdarzenia. Ponowny wniosek obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ds. ruchu drogowego sąd I instancji oddalił na podstawie art. 170§1 pkt 5 kpk na rozprawie w dniu 01 grudnia 2021 roku uznając, że wniosek ten w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania w niniejszej sprawie. Sąd okręgowy oddalił wnioski dowodowe oskarżonego i jego obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ds. ruchu lądowego lub instytutu, zawarte we wniesionych apelacjach, gdyż w ocenie sądu okręgowego nie zachodziły przesłanki z art. 201 kpk do ich uwzględnienia. Z treści opinii pisemnej wydanej przez biegłego sądowego z dziedziny mechaniki i techniki samochodowej, rekonstrukcji wypadków drogowych S. S. wynika, że podczas wypadku do kontaktu kolizyjnego pomiędzy samochodem marki R. kierowanym przez M. Z. , a samochodem marki A. kierowanym przez oskarżonego M. T. doszło w zakresie błotnika przedniego prawego, zderzaka przedniego i tarczy koła przedniego prawego pojazdu A. z drzwiami boku lewego pojazdu R. . Biegły przekonująco uzasadnił swoje stanowisko w oparciu o przeprowadzone oględziny obu pojazdów i stwierdzone na nich uszkodzenia oraz ślady potwierdzające taki ich kontakt. Ponadto odniósł się do materiału w postaci zdjęć wykonanych na miejscu zdarzenia i graficznie przedstawił położenie podczas kontaktu kolizyjnego obu pojazdów względem siebie. ( k195-196 akt- k-41-42 wydanej opinii ). Ta część opinii biegłego sądowego nie została zakwestionowana przez obrońcę oskarżonego. Ustalenie w jakim położeniu oba samochody miały kontakt kolizyjny jest istotne z punktu widzenia oceny zeznań świadka M. Z. . Podnieść należy, że pokrzywdzony składając zeznania w postępowaniu przygotowawczym w dniu 25 lipca 2019 roku stwierdził ,,Ja jechałem przy prawej krawędzi a kierujący samochodem A. (...) wyprzedził mnie w bliskiej odległości, następnie gdy mnie wyprzedził to i zjechał na prawy pas, to przyhamował gwałtownie. Ja byłem tuż za nim i nie mogłem uniknąć zderzenia. Uderzyłem w jego tył." Tego rodzaju wersję przebiegu zaistniałego wypadku drogowego można wykluczyć z uwagi na analizę powstałych uszkodzeń samochodów i śladów z kontaktu kolizyjnego ujawnionych w obu pojazdach. Treść opinii wydanej przez biegłego sądowego, w której precyzyjnie wskazał na usytuowanie kolizyjne obu pojazdów nie budzi wątpliwości. Istotna jest ocena pozostałych zeznań pokrzywdzonego złożonych na rozprawach przed sądem I instancji w dniach 11 września 2020 roku i 17 marca 2021 roku. Dopiero na rozprawie w dniu 17 marca 2021 roku świadek M. Z. podał, że został uderzony przez samochód kierowany przez M. T. z lewej strony ( najpierw zeznał, że z prawej strony od kierowcy). Jest rzeczą oczywistą , że świadek ten nie pamięta jaka była przyczyna zaistniałego wypadku drogowego, ale we wszystkich złożonych zeznaniach nigdzie nie podał, że zajechał drogę swoim samochodem oskarżonemu kierującemu wówczas samochodem marki A. . Ponadto wiedział, że jechał z prędkością 90 km/h. Sąd okręgowy podziela wnioski zawarte w opinii pisemnej sądowo-psychologicznej sporządzonej przez biegłą sądową w dziedzinie psychologii klinicznej M. P. , z której wynika, że do zeznań świadka M. Z. należy podchodzić ze szczególną ostrożnością i z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem sądu okręgowego zeznania świadka złożone podczas rozprawy w dniu 17 marca 2021 roku, w których ostatecznie prawidłowo podał miejsce uderzenia w swój samochód przez oskarżonego kierowanym samochodem marki A. , są zeznaniami, które w tej części nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych, gdyż świadek nie pamięta jak doszło do wypadku, a podana przez niego wersja kontaktu kolizyjnego obu pojazdów jest kolejną wersją, którą podaje. Jednak jego zeznania w których konsekwentnie twierdzi, że jechał prowadzonym przez siebie samochodem z prędkością 90 km/h swoim pasem ruchu ( nie zajechał drogi wyprzedzającemu go pojazdowi) są zdaniem sądu okręgowego wiarygodne. Świadek ten nawet próbował wziąć współwinę za spowodowany wypadek ,,na siebie" stwierdzając, że uderzył w tył samochodu kierowanego przez oskarżonego. Tym bardziej miał możliwość zeznać, że zajechał prowadzonym przez siebie samochodem drogę oskarżonemu przed zaistniałym wypadkiem, ale M. Z. nigdzie takiej wersji nie przedstawił. W przedmiotowej sprawie tylko oskarżony i pokrzywdzony byli ,, naocznymi świadkami zaistniałego zdarzenia i uczestniczyli w nim", stąd dla ustalenia przebiegu zaistniałego zdarzenia ważna jest ocena nie tylko wyjaśnień oskarżonego, ale i zeznań pokrzywdzonego M. Z. . W tym miejscu podnieść należy, że z opinii biegłego sądowego S. S. wynika jednoznacznie, iż rzeczowy materiał dowodowy nie pozwala na określenie, miejsca kontaktu kolizyjnego pomiędzy pojazdami względem długości i szerokości drogi, a tym samym wskazania, który z kierujących pojazdami przekroczył oś jezdni i doprowadził do zaistniałego zdarzenia. Rzeczowy materiał dowodowy nie potwierdza , aby kierujący pojazdem R. (...) M. Z. jako pierwszy zjechał na pobocze tracąc panowanie nad pojazdem, a tym samym doprowadził do zaistniałego wypadku drogowego. Ślady ujawnione na miejscu wypadku potwierdzają , że pojazd A. (kierowany przez oskarżonego) jako pierwszy zjechał na lewe pobocze, a następnie na jezdnię i do rowu po prawej stronie poruszając się w sposób niekontrolowany ruchem płaskim. Pozostaje zatem ustalenie (co podnosi obrońca oskarżonego) dlaczego M. T. zjechał podczas wyprzedzania samochodu kierowanego przez M. Z. na lewe pobocze drogi. W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie konieczna jest ocena całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Bezsporne jest w sprawie, iż obaj kierujący samochodami w chwili zdarzenia byli w stanie nietrzeźwości. Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego droga, na której doszło do zaistniałego zdarzenia nie jest drogą na tyle szeroką, że pozwala na bezpieczne wykonanie manewru wyprzedzania kierowcy znajdującemu się w stanie nietrzeźwości. Ma ona szerokość 4,8 metra i teoretycznie oba pojazdy mogły podczas wyprzedzania jechać swoimi pasami ruchu, bez zjeżdżania na pobocza drogi. W realiach przedmiotowej sprawy podjęty manewr wyprzedzania przez M. T. samochodu kierowanego przez pokrzywdzonego był manewrem niebezpiecznym. Sąd okręgowy podziela wnioski wynikające z opinii pisemnej i ustnej uzupełniającej wydanej na rozprawie w dniu 17 czerwca 2021 roku przed sądem I instancji przez biegłego sądowego S. S. . Biegły odniósł się do nieosobowego materiału dowodowego z miejsca zdarzenia w postaci szkicu oraz dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy na płycie CD ( k- 122 - przepięta z k-40 przez sąd I instancji) Wskazał, że przy prędkości 95 km/h z jaką podczas wyprzedzania samochodu kierowanego przez pokrzywdzonego jechał oskarżony, potrzebowałby na wykonanie tego manewru odcinka drogi o długości około 750 metrów, który pokonałby w czasie 28 sekund. W tym miejscu podnieść należy, że z zeznań świadka K. S.

(1)- funkcjonariusza Policji, który był na miejscu wypadku w dniu zdarzenia wynika, że powziął wątpliwości, gdy K. S.

(2)przyznała się do kierowania samochodem marki A. odnośnie wiarygodności podanej przez nią informacji dlatego, że ,, była tam bardzo wąska droga i trzeba było mieć duże doświadczenie , by wyprzedzać w takich warunkach". Skoro doświadczony funkcjonariusz Policji obsługujący służbowo wiele zdarzeń drogowych poczynił takie spostrzeżenie, to przyjąć należy, iż oskarżony popełnił błąd w technice i taktyce jazdy decydując się na wyprzedzanie samochodu pokrzywdzonego z prędkością powyżej 90 km/h (minimalna 95 km/h) na tak trudnym odcinku drogi. Dodając do tego fakt, iż znajdował się w stanie nietrzeźwości (1 ‰ – 1,10 ‰ alkoholu we krwi) bezsporne jest, że jego czynności psychomotoryczne były zmniejszone i dlatego zjechał na lewe pobocze swoim samochodem , co było skutkiem podjętego manewru wyprzedzania w stanie, jakim się znajdował. Za tego rodzaju wnioskiem przemawia dokumentacja fotograficzna dołączona na płycie CD. Początek śladu uwidoczniony na lewej krawędzi jezdni i pobocza wskazuje że koło samochodu oskarżonego toczyło się po trawie w odległości 925,7 m od (...) . Ślad ten widoczny jest w odległości 978,0 m od (...) . Następnie ślad ten widoczny jest na jezdni jako ślad zarzucania i widoczny jest na prawej krawędzi jezdni i pobocza w odległości 1018,0 m od (...) . Tak więc M. T. przemieszczał się po poboczu drogi wyprzedzając samochód pokrzywdzonego i wyjechał na jezdnię, gdyż przed nim znajdowały się drzewa widoczne na zdjęciach ( nr 27 i 29). Wówczas jego samochód zaczęło zarzucać na jezdni i stracił nad nim panowanie, powodując w efekcie uderzenie w samochód prowadzony na swoim pasie ruchu przez pokrzywdzonego. Biegły sądowy S. S. w wydanej opinii ustnej na rozprawie przed sądem I instancji wskazał miejsce , w którym jego zdaniem doszło do pierwszego kontaktu kolizyjnego pojazdów i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko. Biegły także podniósł, że nie ma żadnych zabezpieczonych śladów świadczących o tym, że przed pierwszym zabezpieczonym śladem zjazdu samochodu kierowanego przez oskarżonego na lewe pobocze, podejmował manewr hamowania, co świadczyłoby o tym, że pokrzywdzony mógł mu zajechać drogę swoim samochodem. Wbrew stanowisku obrońcy oskarżonego, że biegły sądowy w wydanej opinii nie był w stanie podać przyczyny zjazdu samochodu kierowanego przez oskarżonego na lewe pobocze drogi, biegły w opinii ustnej stwierdził, że prawdopodobną przyczyną zjazdu samochodu A. na lewe pobocze był brak szerokości jezdni do wykonania manewru wyprzedzania. Opinia pisemna i uzupełniająca ustna wydana przez biegłego sądowego S. S. jest rzetelna, jasna i w ocenie sądu okręgowego nie zachodziły przesłanki z art 201 kpk do dopuszczenia dowodu z kolejnej opinii innego biegłego sądowego ds. ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowych (lub instytutu), stąd zarzut zawarty w punkcie 1a ) apelacji obrońcy oskarżonego M. T. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut zawarty w punkcie 1b) apelacji obrońcy oskarżonego zasługiwał na uwzględnienie, gdyż skoro sąd I instancji zażądał akt z toczącego się postępowania o przyznanie odszkodowania M. Z. (nr (...) ) przez (...) Towarzystwo (...) . S.A. z siedzibą w S. w związku z zaistniałym wypadkiem drogowym spowodowanym przez oskarżonego , to dokumenty te powinny być udostępnione obrońcy M. T. w celu zapoznania się z ich treścią i ujawnione w trybie procesowym. Tymczasem w związku z trudnościami technicznymi związanymi z brakiem możliwości otwarcia wskazanych plików na płycie CD przez obrońcę oskarżonego i zapoznania się z treścią znajdujących się w nich dokumentów, sąd I instancji nie ujawnił w trybie procesowym danych znajdujących się na nadesłanej płycie CD. Sąd II instancji umożliwił obrońcy oskarżonego zapoznanie się z całością akt szkodowych znajdujących się na płycie CD i ujawnił je w trybie procesowym na rozprawie apelacyjnej. Z treści dokumentów znajdujących się na płycie CD nadesłanej przez (...) Towarzystwo (...) . S.A. z siedzibą w S. wynika, że M. Z. uzyskał odszkodowanie w związku z zaistniałym wypadkiem drogowym. Brak jest natomiast informacji mogących mieć istotny wpływ na ustalenia sądu I instancji, co do przebiegu zaistniałego wypadku drogowego, a tym samym na treść zaskarżonego wyroku. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. T. od dokonania przypisanego mu czynu , ewentualnie o przyjęcie, że dopuścił się czynu wypełniającego dyspozycje art. 178a§1 kk i wymierzenie odpowiednio niższej kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro zarzut zawarty w punkcie 1a ) apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego M. T. nie zasługiwał na uwzględnienie , to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego. Uwzględnienie zarzutu z punktu 1b apelacji obrońcy oskarżonego i ujawnienie w trybie procesowym płyty CD zawierającej dane z akt z toczącego się postępowania o przyznanie odszkodowania M. Z. (nr (...) ) przez (...) Towarzystwo (...) . S.A. z siedzibą w S. w związku z zaistniałym wypadkiem drogowym i ocenia treści znajdujących się na płycie dokumentów, nie miała wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Sąd okręgowy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. 3.2. Zarzut drugi apelacji obrońcy oskarżonego M. T. dotyczył błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego wyroku, który miał wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu, że oskarżony w dniu 2.06.2019 r. , na drodze G. - Z. gm. P. umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że jadąc jako kierujący samochodem osobowym m-ki A. (...) nr rej. (...) popełnił błędy w technice i taktyce jazdy polegające na tym, że podczas wyprzedzania kierującego samochodem m-ki R. nr rej. (...) , na skutek niedostosowania prędkości do warunków drogowych zjechał na lewe pobocze , następnie za jezdnię doprowadzając do zderzenia z samochodem m-ki R. , ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut drugi apelacji obrońcy oskarżonego M. T. nie zasługuje na uwzględnienie. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. T. od dokonania przypisanego mu czynu , ewentualnie o przyjęcie, że dopuścił się czynu wypełniającego dyspozycję art. 178a§1 kk i wymierzenie odpowiednio niższej kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro zarzut zawarty w punkcie drugim

(2)apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego M. T. nie zasługiwał na uwzględnienie, to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób postulowany przez obrońcę oskarżonego. Sąd okręgowy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku z urzędu i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. 3.3. Zarzut trzeci apelacji obrońcy oskarżonego M. T. dotyczył obrazy przepisów postępowania , która miała istotny wpływ na treść skarżonego wyroku tj art. 170§1 pkt 5 kpk poprzez jego niewłaściwe zastosowanie odnośnie wniosku obrony o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ds. ruchu drogowego , a contrario art. 167 w zw. z art. 201 kpk poprzez ich niezastosowanie i oddalenie wniosku obrony o wezwanie biegłego na rozprawę , celem wydania ustnej opinii uzupełniającej, ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut trzeci

(3)zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego M. T. nie zasługuje na uwzględnienie. Powołany w przedmiotowej sprawie biegły sądowy z dziedziny mechaniki i techniki samochodowej, rekonstrukcji wypadków drogowych S. S. wydał opinię pisemną i ustną opinię uzupełniającą na rozprawie w dniu 17 czerwca 2021 roku. Biegły szczegółowo odniósł się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Aktualne są rozważania sądu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia. Wniosek O dopuszczenie przez sąd II instancji dowodu z opinii biegłego ds. ruchu drogowego lub instytutu naukowo-badawczego w celu wydania w ramach rekonstrukcji sytuacji drogowej oraz analizy czasoprzestrzennej opinii dotyczącej tempore criminis przyczyn i przebiegu wypadku, w którym uczestniczył oskarżony. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd okręgowy nie uwzględnił wniosku obrońcy oskarżonego ( oraz oskarżonego) o dopuszczenie dowodu z opinii pisemnej innego biegłego sądowego lub instytutu na okoliczność rekonstrukcji przebiegu zaistniałego wypadku drogowego, gdyż nie zachodziły przesłanki z art. 201 kpk uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Zdaniem sądu okręgowego jeżeli dowód z opinii jest przekonujący i zrozumiały dla sądu I instancji , który stanowisko w tym zakresie uzasadnił obiektywnie i trafnie, to fakt, że dowód ten nie jest przekonujący dla obrońcy oskarżonego, nie może stwarzać podstawy do ponownego powoływania biegłego lub zasięgania opinii nowego biegłego ( lub instytutu). Sąd okręgowy podzielił stanowisko sądu I instancji, że opinia pisemna i ustna wydana przez biegłego sądowego S. S. jest kompletna, nie jest wewnętrznie sprzeczna i w sposób szczegółowy odnosi się do ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego dotyczącego przebiegu zaistniałego wypadku drogowego. 3.4. Zarzut czwarty

(4)apelacji obrońcy oskarżonego M. T. dotyczył błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego wyroku , który miał wpływ na jego treść , polegający na ustaleniu, że oskarżony tempore criminis znajdował sie w stanie nietrzeźwości ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd II instancji dopuścił dowód z opinii pisemnej wydanej przez biegłą sądową z zakresu Toksykologii i Chemii Sądowej dr n. chem. M. S. . Sporządzona przez biegłą sądową opina pisemna nr nr (...) jest kompletna, profesjonalna i jednoznacznie potwierdza, iż oskarżony w chwili zaistnienia wypadku drogowego z jego udziałem był nietrzeźwy i jego stężenie alkoholu we krwi wynosiło 1 ‰ -1,10 ‰ Wniosek O dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej ustnej biegłego lekarza sądowego ( toksykologa). ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Obrońca oskarżonego cofnął przedmiotowy wniosek , uznając opinię pisemną wydaną przez biegłą sądową z zakresu Toksykologii i Chemii Sądowej dr n. chem. M. S. za profesjonalną i nie budzącą wątpliwości. 3.

1. Oskarżony M. T. we wniesionej apelacji nie wskazał wprost zarzutów stawianych zaskarżonemu wyrokowi. Z treści apelacji oskarżonego wynika, że dotyczy ona błędu w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, poprzez przyjęcie przez sąd I instancji, iż jest on sprawcą spowodowania zaistniałego wypadku drogowego, gdy zdaniem apelanta może odpowiadać jedynie za kierowanie samochodem w dniu zdarzenia w stanie nietrzeźwości. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja oskarżonego M. T. nie zasługuje na uwzględnienie. Aktualne są rozważania sadu okręgowego zawarte w punkcie 3.1 uzasadnienia. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie za winnego kierowania samochodem w dniu zdarzenia w stanie nietrzeźwości oraz wymierzenie za tak przypisany czyn łagodniejszej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Skoro apelacja wniesiona przez oskarżonego M. T. nie zasługiwała ma uwzględnienie, to brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez apelanta.
2. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
3. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
4. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
5. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
6. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 1.
7. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
8. Przedmiot i zakres zmiany Sąd okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że: - przyjął ,iż w chwili czynu przypisanego w punkcie 1 oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości wynoszącym około 1 ‰-1,10 ‰ alkoholu we krwi - za podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w punkcie w 3 przyjął art. 42§3 kk w zw. z art. 42 §2 kk Zwięźle o powodach zmiany Sąd okręgowy przyjął stan nietrzeźwości oskarżonego w chwili spowodowania wypadku drogowego wynikający z treści opinii pisemnej wydanej przez biegłą sądową z zakresu Toksykologii i Chemii Sądowej dr n. chem. M. S. . Przepis art. 42 § 3 kk powołany w podstawie prawnej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3 zaskarżonego wyroku daje możliwość sądowi w wyjątkowym wypadku, uzasadnionym szczególnymi okolicznościami orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w innym wymiarze. W takim przypadku stosuje się zasady wynikające z treści art. 42 § 2 kk , dlatego sąd II instancji uzupełnił o ten przepis podstawę prawną tego rozstrzygnięcia. 1.
9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
10. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
11. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
12. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
13. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
14. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
15. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
16. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
17. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt 3 wyroku sądu okręgowego.. O kosztach postępowania odwoławczego sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 634 kpk . Sąd okręgowy na podstawie art. 8 i art 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 19973 roku o opłatach w sprawach karnych ( tj. Dz.U nr 49 z 1983 r., poz. 223 z późn.zm.) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 400 złotych opłaty za drugą instancję oraz kwotę 20 złotych z tytułu wydatków poniesionych przez Skarb Państwa za postępowanie odwoławcze.
18. PODPIS 1.
19. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Oskarżony M. T. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest rozstrzygnięcie uznające oskarżonego za winnego dokonania przypisanego mu czynu w zaskarżonym wyroku. 0.1.1.3.
20. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
21. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
22. Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana 1.
23. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 2 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego M. T. . Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Skarżone jest rozstrzygnięcie uznające oskarżonego M. T. za winnego spowodowania wypadku drogowego opisanego w przypisanym mu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku czynie. 0.1.1.3.
24. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
25. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.1.1.
26. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana