Sad powszechny, I C 358/22

Sygn. akt I C 358/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2022 r. Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Anna Gajewska Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Zuzga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2022 roku sprawy z powództwa Gminy P. przeciwko D. K. , A. K. o odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu mieszkalnego o r z e k a: I. Zasądza od pozwanych D. K. , A. K. solidarnie na rzecz powoda Gminy P. kwotę 3 201,31 zł (trzy tysiące dwieście jeden złotych 31/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 30.11.2022 r. do dnia zapłaty. II. Umarza postępowanie w pozostałym zakresie. III. Przyznaje kuratorowi A. T. ustanowionemu dla nieznanych z miejsca pobytu pozwanych D. K. i A. K. wynagrodzenie w kwocie 360 zł (trzy sześćdziesiąt złotych), które należy wypłacić z zaliczki zapisanej pod poz. 500080086278 . IV. Zasądza od pozwanych D. K. , A. K. solidarnie na rzecz powoda Gminy P. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 358/22 UZASADNIENIE Gmina P. w dniu 7 września 2022 roku wytoczyła powództwo przeciwko A. K. i D. K. o zapłatę kwoty 4 435,63 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty – tytułem odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu i odszkodowania uzupełniającego za media i gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 01.02.2020r. do 31.08.2022r. Nadto, powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanych solidarnie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że powódkę i pozwanych łączyła umowa najmu lokalu socjalnego nr (...) położonego w B. . Umowa zawarta była na czas określony do 30 kwietnia 2017 roku i nie została przedłużona z powodu nieregulowania przez najemców zaległości powstałych z tytułu użytkowania lokalu (za czynsz i media). Pozwani byli wzywani przez powódkę do uiszczania należności z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu i odszkodowania uzupełniającego za media, jednak do dnia dzisiejszego tego nie uczynili. Z ustaleń powódki wynika, że pozwani od kilku lat nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu i nie odbierają pod tym adresem korespondencji, ponieważ wyjechali za granicę. Pozwani nie przekazali powódce kluczy do lokalu, co z formalnego punktu widzenia oznacza, że nie wydali lokalu. Pozwani cały czas mają klucze do lokalu, w którym mają swoje rzeczy prywatne i w każdym czasie mogą z tego lokalu korzystać. Powódka nie jest uprawniona do pokonania zabezpieczeń lokalu (zamkniętych drzwi), wejścia do lokalu i dokonania zmiany zamków w drzwiach, albowiem takie działania byłyby równoznaczne z naruszeniem przepisów prawa. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 9 stycznia 2019 roku wydanym w sprawie I C 661/18, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 23 października 2019 roku, wobec pozwanych orzeczono eksmisję i nie przyznano im prawa do lokalu socjalnego. Do dnia dzisiejszego wyrok ten nie został wykonany, albowiem zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu Covid-19, nie wykonywało się tytułów wykonawczych nakazujących opróżnienie lokalu mieszkalnego. Przepis powyższy został uchylony z dniem 15 kwietnia 2022 roku przez art. 20 ustawy z 8 kwietnia 2022 roku (Dz.U. z 2022r., poz. 830), dlatego w dniu 24 maja 2022 roku powódka wystąpiła do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Piszu z wnioskiem o wszczęcie przeciwko pozwanym postępowania egzekucyjnego o eksmisję. Pismem procesowym złożonym w tut. Sądzie w dniu 30 listopada 2022 roku powódka ograniczyła powództwo i wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanych solidarnie kwoty 3 201,31 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, w tym: - 1 904 zł – odszkodowanie za bezumowne korzystanie z lokalu, - 461,09 zł – odszkodowanie uzupełniające za media, - 836,22 zł – odszkodowanie uzupełniające za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na wniosek strony powodowej, zarządzeniem z dnia 27 września 2022 roku Przewodniczący ustanowił dla nieznanych z miejsca pobytu pozwanych kuratora w osobie A. T. będącej pracownikiem Sądu Rejonowego w Piszu. Kurator wniósł o oddalenie powództwa w całości, podnosząc w uzasadnieniu, że w okresie objętym żądaniem pozwu pozwani nie zamieszkiwali w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. Sąd ustalił, co następuje: Gmina P. jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr (...) znajdującego się w budynku nr (...) położonym w B. . W dniu 22 kwietnia 2016 roku pomiędzy Gminą P. , a A. K. zawarta została umowa najmu lokalu socjalnego, której przedmiotem był opisany wyżej lokal. Do zamieszkiwania wspólnie z najemcą uprawnieni zostali synowie D. K. i W. Ś. . Umowa zawarta została na czas określony do dnia 30 kwietnia 2017 roku. Najemca zobowiązany został do uiszczania co miesiąc czynszu (59,73 zł) oraz opłat za media i gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z uwagi na istniejące po stronie najemcy zadłużenie z tytułu czynszu i opłat za używanie lokalu, umowa najmu uległa rozwiązaniu wraz z upływem okresu, na jaki została zawarta. A. K. i jej synowie od kilku lat nie zamieszkują w ww. lokalu socjalnym. Wyjechali za granicę, nie informując o tym wynajmującego i nie oddając wynajmującemu kluczy do lokalu, w którym wciąż znajdują się ich rzeczy prywatne. Sąd Rejonowy w Piszu wyrokiem z dnia 9 stycznia 2019 roku wydanym w sprawie I C 661/18, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 23 października 2019 roku, sygn. akt IX Ca 424/19, nakazał pozwanym A. K. , D. K. i W. Ś. , aby opróżnili i wydali powódce Gminie P. lokal socjalny nr (...) położony w B. w budynku nr (...) wraz z przynależnym pomieszczeniem gospodarczym. Jednocześnie Sąd nie przyznał pozwanym prawa do lokalu socjalnego i zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powódki koszty procesu. Do dnia 15 kwietnia 2022 roku obowiązywał zakaz wykonywania tytułów wykonawczych nakazujących opróżnienie lokalu mieszkalnego, co wynikało z art. 15 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu Covid-19. Przepis powyższy został z dniem 15 kwietnia 2022 roku uchylony przez art. 20 ustawy z 8 kwietnia 2022 roku (Dz.U. z 2022r., poz. 830). W dniu 24 maja 2022 roku Gmina P. wystąpiła do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Piszu z wnioskiem o wszczęcie przeciwko A. K. i W. Ś. postępowania egzekucyjnego o eksmisję. Powstałe w okresie od 1 września 2021 roku do 31 października 2022 roku zadłużenie pozwanych względem powódki wynosi łącznie 3 201,31 złotych, w tym: - 1 904 zł – z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu, - 461,09 zł – z tytułu odszkodowania uzupełniającego za media, - 836,22 zł – z tytułu odszkodowania uzupełniającego za gospodarowanie odpadami komunalnymi. (dowód: umowa najmu lokalu socjalnego k. 21-23v; pismo z 23.06.2017r. k. 67; pismo z 26.06.2018r. k. 14; wyrok Sądu Rejonowego w Piszu w sprawie I C 661/18 k. 9-9v; wezwania do zapłaty k. 10-11; wniosek o wszczęcie egzekucji k. 70; pismo z 01.06.2022r. k. 12; zawiadomienie o wszczęciu egzekucji k. 15; pismo komornika sądowego z 27.05.2022r. k. 13; informacja o opłatach za lokal k. 16-20; karty kontowe k. 64-66) Sąd zważył, co następuje: Podstawą prawną domagania się przez powódkę zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu stanowi art. 18 ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2018r., poz. 1234 j.t.), zgodnie z którym, osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego, są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie. Odszkodowanie te odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1 , odszkodowania uzupełniającego (art. 18 ust. 2 cytowanej ustawy). Odszkodowanie jakie powinna płacić osoba zajmująca lokal bez tytułu prawnego ustawa określa w odniesieniu do wysokości czynszu najmu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu tego lokalu, gdyby mógł nim dysponować (gdyby został opróżniony). Chodzi tu o sytuację hipotetyczną, w której lokal zostaje opróżniony, a właściciel (gmina, inna jednostka samorządowa, Skarb Państwa lub państwowa osoba prawna, towarzystwo budownictwa społecznego, spółdzielnia mieszkaniowa, inny właściciel - osoba fizyczna lub prawna) w uwarunkowaniach prawnych, w jakich funkcjonuje, oraz realiach rynkowych (danej miejscowości, dzielnicy) miałby możność wynająć dane mieszkanie. Podobnie jak w przypadku czynszu, obowiązek uiszczania odszkodowania obciąża wspólnie wszystkie osoby, które wcześniej można było zakwalifikować jako lokatorów w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego . Odszkodowanie to nie jest, „czystym” obowiązkiem naprawienia szkody, o jakich mówią przepisy księgi trzeciej kodeksu cywilnego . Obowiązek płacenia odszkodowania powstaje bowiem dlatego, że osoba zajmująca lokal czyni to nie posiadając tytułu do jego zajmowania. Na pozwanych spoczywał ciężar udowodnienia, że opuścili, opróżnili i wydali stronie powodowej lokal zgodnie z obowiązkiem zawartym w wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 9 stycznia 2019 roku wydanym w sprawie I C 661/18 ( art. 6 k.c. w zw. z art. 675 § 1 k.c. ). Pozwani nie wykazali, że wydali właścicielowi (lub zarządcy) klucze do mieszkania, albo że zawiadomili o opuszczeniu lokalu. Niezależnie zatem od tego, że faktycznie od dłuższego czasu w lokalu tym nie mieszkają, to zachowali swobodny dostęp do lokalu i mogli z niego korzystać według własnego uznania, co wiąże się z obowiązkiem zapłaty odszkodowania na podstawie wyżej powołanych przepisów. Wysokość dochodzonego odszkodowania została w ocenie Sądu należycie przez powódkę udokumentowana załączonymi do akt sprawy informacjami o opłatach za lokal (k. 16-20) i kartami kontowymi (k. 64-66), z których wynika, że zadłużenie pozwanych z tytułu czynszu za sporny okres wynosi 836,22 zł, z tytułu opłat za media wynosi 461,09 zł, a z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynosi 1 904 zł. Wobec powyższego, na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2018r., poz. 1234 j.t.), Sąd zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powódki dochodzoną kwotę 3 201,31 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia złożenia pisma procesowego modyfikującego powództwo do dnia zapłaty. Na podstawie art. 355 k.p.c. Sąd umorzył postępowanie w pozostałym zakresie wobec skutecznego cofnięcia pozwu w tej części. Na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 09.03.2018r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U. z 2018r. poz. 536) w zw. z § 2 pkt 3) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015., poz. 1800 ze zm.), Sąd przyznał kuratorowi A. T. , mając na względzie rodzaj sprawy, stopień jej zawiłości i nakład pracy kuratora, wynagrodzenie w kwocie 360 złotych, które nakazał wypłacić z uiszczonej przez powódkę zaliczki. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. , zgodnie z którym, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W tym przypadku jest to kwota 400 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu oraz kwota 360 zł tytułem zwrotu zaliczki na poczet wynagrodzenia kuratora.