Sad powszechny, IV Ka 236/14

Sygn. akt IV Ka 236/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2014 roku. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący SSA Andrzej Szawel (spr.) Sędziowie SO Krzysztof Gąsior SO Ireneusz Grodek Protokolant Agnieszka Olczyk przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Radomsku del. do Prokuratury Okręgowej w Piotrkowie Trybunalskim - Anny Mosur po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014 roku sprawy E. R. oskarżonego z art. 190§1 kk z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Opocznie z dnia 3 lutego 2014 roku sygn. akt II K 682/13 na podstawie art. 437 § 1 kpk , art. 438 pkt 1 kpk , art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk , art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że określone w punkcie 2 wyroku świadczenie pieniężne orzeka na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego 60,00 (sześćdziesiąt) złotych tytułem opłaty za drugą instancję oraz 20,00 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IV Ka 236/14 UZASADNIENIE E. R. został oskarżony o to, że: I. w dniu 26 czerwca 2013 roku około godziny 10:00 w miejscowości B. , gmina O. , na drodze publicznej przy posesji oznaczonej nr (...) groził H. B. zabójstwem przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. o czyn z art. 190 § 1 kk ; II. w dniu 26 czerwca 2013 roku około godziny 15:00 w miejscowości B. , gmina O. , na drodze publicznej przy posesji oznaczonej nr (...) groził H. B. oraz jej mężowi E. B. , zabójstwem przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, tj. o czyn z art. 190 § 1 kk . Sąd Rejonowy w Opocznie wyrokiem z dnia 03 lutego 2014 roku w sprawie II K 682/13 na podstawie art. 66 § 1 kk i art. 67 § 1 kk warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego E. R. na okres 1 roku próby; - na podstawie art. 67 § 3 kk orzekł wobec oskarżonego na rzecz Szpitala (...) w O. świadczenie pieniężne w kwocie 100 złotych; - zasądził od oskarżonego 180 złotych tytułem częściowego zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu oraz 60 złotych tytułem opłaty. Powyższy wyrok został zaskarżony przez prokuratora i obrońcę oskarżonego. Apelacja prokuratora wywiedziona została z podstawy prawnej art. 438 pkt 1 kpk i zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów prawa materialnego - art. 49 § 1 kk - polegającą na jego nie zastosowaniu i orzeczeniu przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec oskarżonego świadczenia pieniężnego na rzecz Szpitala (...) w O. . W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec oskarżonego E. R. na podstawie art. 66 § 3 kk świadczenia pieniężnego w kwocie 100 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Apelacja obrońcy - jak wynika z analizy jej treści –wywiedziona została z podstawy prawnej art. 438 pkt 2 i 3 kpk i zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi obrazę przepisów postępowania - art. 7 kpk poprzez: - nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów z zeznań funkcjonariuszy policji S. K. oraz M. W. interweniujących w dniu 26 czerwca 2013 roku na miejscu zdarzenia, którzy złożyli zeznania korzystne dla oskarżonego, a które zostały uznane za odosobnione i być może wynikające z faktu skupienia się na interwencji, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych i przyjęciu, że oskarżony wypowiadał groźby w kierunku pokrzywdzonych, a nie słowa wulgarne, - przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonego E. B. , którego odpowiedzi na wyzwiska oskarżonego o godzinie 15:00 (czyn II) nie można traktować jako „uzasadnionej obawy” spełnienie gróźb, a także zeznań H. B. oraz J. i Z. P. z pominięciem wskazań doświadczenia życiowego, iż pokrzywdzeni i ww. świadkowie od kilku lat są skonfliktowani z oskarżonym co determinuje treść ich zeznań. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się ani zarzucanych przez skarżącego błędów w ustaleniach faktycznych, ani naruszenia przepisów postępowania odnoszących się do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przeciwnie, zdaniem Sądu Okręgowego w całości wypada zaakceptować poczynione przez sąd merytoryczny ustalenia, jak i wyprowadzone na ich podstawie wnioski końcowe. W konsekwencji nie może zyskać aprobaty wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Odwoławczy nie podziela zapatrywania skarżącego jakoby zeznania świadków –policjantów - w osobie S. K. i M. W. świadczyły o tym, że oskarżony E. R. nie dopuścił się zarzucanych mu czynów. Funkcjonariusze ci przeprowadzili interwencję w niniejszej sprawie. Nie brali udziału w zajściu do jakiego doszło pomiędzy pokrzywdzonymi a oskarżonym, nie byli świadkami jego przebiegu a zatem nie słyszeli gróźb jakie były wypowiadane przez oskarżonego w kierunku H. B. i jej męża E. B. . Podnoszona przez skarżącego kwestia odpowiadania przez E. B. na wyzwiska oskarżonego również nie czyni podstawy do tego, aby stwierdzić, że oskarżony nie popełnił w stosunku do ww. przestępstw wyczerpujących dyspozycje z art. 190 § 1 kk . W ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw, by zdyskwalifikować zeznania świadków J. P. i Z. P. ze względu na fakt, iż są oni skonfliktowani z oskarżonym. Odnośnie apelacji prokuratora stwierdzić należy, iż trafny jest podniesiony przez niego zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego tj. przepisu art. 49 § 1 kk . Począwszy od 1 stycznia 2012 r., w związku z nowelizacją art. 49 kk , jedynym beneficjentem tego rodzaju świadczenia może być Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Dotyczy to także tych przypadków, kiedy świadczenie pieniężne orzekane jest na podstawie art. 67 § 3 kk – a nie jak błędnie w apelacji wskazuje prokurator na podstawie art. 66 § 3 kk - w związku z warunkowym umorzeniem postępowania karnego ( por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2012 r., V KK 377 / 11,LEX 1119584; komentarz do art. 49 kk w: Kodeks Karny. Komentarz, red. prof. dr hab. Alicja Grześkowiak, Rok wydania: 2012, Wydawnictwo: C.H.Beck, Wydanie: 1, opubl. LEGALIS). Sąd Rejonowy dopuścił się oczywistej obrazy prawa materialnego. Nie mógł w wyroku warunkowo umarzającym postępowanie, orzekając świadczenie pieniężne, wskazać jako jego beneficjanta Szpitala (...) w O. bowiem obecnie na skutek zmiany art. 49 kk świadczenie pieniężne nie jest orzekane na określony cel społeczny, jak to miało miejsce wcześniej przed zmianą przepisu, a wyłącznie na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Rozstrzygając o kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy oparł się na przepisach wskazanych w części dyspozytywnej.