Sad powszechny, IV U 656/21

Sygn. akt IV U 656/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Elblągu – IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący:sędzia Alicja Romanowska Protokolant:sekretarz sądowy Agnieszka Kondraczuk po rozpoznaniu w dniu 25 października 2022 r. w Elblągu na rozprawie sprawy z odwołania G. O. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 21 maja 2021 r., nr (...) , znak: (...) z udziałem (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. , o podstawę wymiaru składek I. zmienia pkt. 2 zaskarżonej decyzji i stwierdza, że podstawa wymiary składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe G. O. podlegającego ubezpieczeniom jako pracownik u płatnika składek (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. wynosi za okres styczeń-luty 2021 r. kwotę po 20 000 złotych (słownie: dwadzieścia tysięcy złotych 00/100) i za marzec 2021 r. kwotę 2 000 złotych (słownie: dwa tysiące złotych 00/100); II. zasądza od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. na rzecz ubezpieczonego G. O. kwotę 3 600 złotych (słownie: trzy tysiące sześćset złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt IV U 656/21 UZASADNIENIE G. O. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 21 maja 2021r., znak (...)- (...) , nr (...) , którą pozwany umorzył postępowanie w części dotyczącej podlegania przez skarżącego do ubezpieczeń społecznych na podstawie umowy o pracę u płatnika składek (...) Sp. z o.o. od 1 grudnia 2020r. oraz ustalił dla ubezpieczonego podstawę wymiaru składek z tytułu zatrudnienia u ww. płatnika w wysokości po 2.800 zł za miesiące styczeń i luty 2021r. oraz 280 zł za marzec 2021r. Ubezpieczony zakwestionował ustaloną przez pozwanego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia wnosząc o zmianę decyzji i ustalenie podstawy wymiaru składek w wysokości wynikającej z umowy o pracę z dnia 1 grudnia 2020r. Nadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że wysokość jego wynagrodzenia została ustalona wraz z płatnikiem przy uwzględnieniu oczekiwań ubezpieczonego, wysokości jego dotychczasowych zarobków, doświadczenia, korzyści wynikających z zatrudnienia ubezpieczonego oraz informacji o zarobkach dyrektorów handlowych i dyrektorów do spraw sprzedaży. Wysokość wynagrodzenia była więc wynikiem wielu czynników, lecz przede wszystkim uzasadniał ją fakt, że ubezpieczony jest znanym na rynku obrotu materiałów siewnych handlowcem, posiada dużą wiedzę o tym rynku a także dużą bazę klientów, z którymi od wielu lat pracuje i tym samym pozyskuje ich dla każdorazowego pracodawcy. Ponadto, w ocenie skarżącego, wysokość wynagrodzenia wynikająca z zawartej umowy o pracę, przy pełnieniu przez niego obowiązków na stanowisku kierownika, nie jest ani wygórowana, ani nieadekwatna do zleconych zadań. W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Płatnik składek poparł odwołanie ubezpieczonego wnosząc o uwzględnienie odwołania. Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony G. O. w 1995r. rozpoczął pracę w spółce (...) , gdzie zajmował się sprzedażą nasion. W ostatnim okresie zatrudnienia otrzymywał miesięczne wynagrodzenie w wysokości 13.000 zł plus waloryzację o roczną stopę inflacji. W 2016r. ukończył on studia inżynierskie na kierunku rolnictwo, specjalność konsulting ekonomiczno-rolniczy. W okresie od 1 stycznia 2018r. zatrudniony był w spółce (...) na stanowisku dyrektora handlowego, w wymiarze pełnego etatu, z wynagrodzeniem 16.000 zł miesięcznie plus jednorazowa premia roczna w wysokości dwu lub trzykrotnego wynagrodzenia. Równolegle, od kwietnia do sierpnia 2020r., skarżący zatrudniony był na stanowisku specjalisty ds. sprzedaży, w wymiarze ¼ etatu w firmie (...) Sp. z o.o. w J. . Firma ta działa od grudnia 2017r. Przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż materiału siewnego. Na początku działalności Spółka zajmowała się nabywaniem wyrobów gotowych a następnie ich dalszą sprzedażą z zyskiem. Członkami zarządu Spółki są żona ubezpieczonego – M. O. oraz A. Z. . Z tytułu pełnionej funkcji członkowie zarządu nie uzyskują wynagrodzeń, mają jednak prawo do wypłaty dywidendy. Firma współpracuje z firmą (...) Sp. z o.o. zarządzaną przez męża A. Z. – P. Z. . W 2019r. firma osiągnęła przychody w wysokości 4.319.209,47 zł, zaś dochód firmy wyniósł 357.857,69 zł. Z kolei w 2020r. przychód Spółki wyniósł 4.202.927,85 zł, zaś dochód 39.952,52 zł. W 2018r. firma zatrudniła na ¼ etatu jedną osobę, którą zajmowała się transportem i logistyką. Osoba ta zatrudniona była równolegle w innej firmie. Od 2 stycznia 2020r. członkowie zarządu zatrudnieni zostali na stanowiskach pracowników magazynowych. Ponadto spółka zatrudniła dodatkową osobę na ¼ etatu, która zajmuje się przyjmowaniem zamówień. Osoba ta również posiada równoległe zatrudnienia w innej firmie. Firma zatrudnia również dwóch pracowników do obsługi kadrowej oraz księgowej. Spółka zatrudniła ubezpieczonego w kwietniu 2020r. na stanowisku specjalisty ds. sprzedaży, z uwagi na zgłoszoną przez jednego z klientów reklamację i konieczność podjęcia czynności wymagających wiedzy specjalistycznej (miedzy innymi uczestniczenia w oględzinach pola przeprowadzanych przez biegłego sądowego), która przekraczała kompetencje członków zarządu. Postępowanie reklamacyjne zakończyło się zawarciem ugody. Ponadto skarżący już wówczas zajmował się windykacją, sprawdzaniem stanów magazynowych, rozmowami z klientami spółki oraz ogólną pomocą w prowadzeniu Spółki. Stosunek pracy skarżącego zakończył się z dniem 31 sierpnia 2020r., jednakże Spółce zależało na dalszym zatrudnieniu skarżącego, który miał pomóc w rozwinięciu firmy. Równoległe zatrudnienie w (...) powodowało jednak zbyt duży natłok obowiązków skarżącego. Dlatego też małżonkowie zdecydowali, że skarżący rozwiąże stosunek pracy łączący go z (...) , co też nastąpiło z dniem 30 września 2020r. W dniu 1 grudnia 2020r. skarżący zawarł z płatnikiem umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku dyrektora handlowego, ustalając wysokość wynagrodzenia miesięcznego na kwotę 20.000 zł. Do obowiązków skarżącego należało dokonywanie zakupu towarów oraz ich sprzedaż; ustalanie polityki handlowej; przygotowywanie ofert i cenników sprzedaży; analiza wierzytelności nadzór nad windykacją; prowadzenie windykacji. Ponadto skarżący opracowywał unikalne mieszanki traw, tworząc produkt „ (...) i inne, w ten sposób powstały marki własne firmy. Spółka, która dotychczas jedynie pośredniczyła w sprzedaży materiału siewnego, wynajęła mieszalnię, w której zaczęła przygotowywać nowe produkty. Nadzorem nad pracą mieszalni zajmował się ubezpieczony, zajmował się on również zamówieniami komponentów, prowadził negocjacje. Ponadto opracowywał on wraz z grafikiem katalog produktów, kartony oraz opakowania na materiał siewny, opracował witrynę sklepu internetowego, jak również nawiązał współpracę z czasopismem branżowym. Uzyskał na wyłączność sprzedaż odmiany pszenżyta, którą pozyskuje od jednej z czeskich firm. Podejmując pracę w spółce skarżący miał już bazę klientów, z którymi współpracował podczas zatrudnienia u wcześniejszych pracodawców. Nadto pozyskał on nowych klientów, co miało przełożenie również na zwiększenie obrotów firmy. Z dniem 2 lutego 2021r. skarżący stał się niezdolny do pracy z uwagi na rozpoznane u niego ZZSK. Do dnia 31 marca 2021r. przebywał on na zwolnieniu lekarskim. W okresie nieobecności skarżącego jego obowiązki w zakresie windykacji oraz dokonywania zakupów i sprzedaży przejął częściowo T. H. zatrudniony w Spółce na stanowisku głównego specjalisty ds. pasz. Krótki okres pomiędzy zatrudnieniem ubezpieczonego od 1 grudnia 2020r. a wystąpieniem niezdolności do świadczenia pracy oraz wykazanie bardzo wysokiej podstawy wymiaru składek, wzbudziły wątpliwości pozwanego co do rzeczywistego istnienia stosunku pracy oraz wysokości wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek. W związku z powyższym pozwany wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie zgłoszenia skarżącego do ubezpieczeń oraz ustalenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia. W wyniku przeprowadzonego postępowania pozwany wydał zaskarżoną decyzję z dnia 21 maja 2021r., którą umorzył postępowanie w części dotyczącej zgłoszenia skarżącego do ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika składek (...) Sp. Z o.o. od 1 grudnia 2020r. oraz ustalił podstawę wymiaru składek ubezpieczonego w wysokości po 2.800 zł za miesiące styczeń i luty 2021r. oraz 280 zł za marzec 2021r. Zdaniem pozwanego zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy, że ustalenie wysokości wynagrodzenia skarżącego na kwotę 20.000 zł nastąpiło z naruszeniem zasad współżycia społecznego ( art. 58 § 2 k.c. – co w konsekwencji skutkuje uznaniem tej czynności za nieważną) i miało na celu uzyskanie zawyżonych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Jak wskazał pozwany w uzasadnieniu decyzji, skarżący będąc zatrudnionym na stanowisku dyrektora handlowego wykonuje czynności typowe dla specjalisty ds. sprzedaży, a więc takie jak w okresie pierwszego zatrudnienia w Spółce w wymiarze ¼ etatu. Pozwany podkreślił, że obecnie wymiar czasu pracy skarżącego wzrósł 4-krotnie, natomiast wysokość wynagrodzenia ponad 30-krotnie. Pozwany zauważył przy tym, że w grudniu 2020r. Spółka zatrudniała dodatkowo 5 osób, tj. dwóch członków zarządu w pełnym wymiarze czasu pracy oraz trzech pracowników w wymiarze ¼ etatu. Wszyscy pracownicy otrzymują wynagrodzenie minimalne lub nieznacznie wyższe od minimalnego. Wynagrodzenie ubezpieczonego jest 7-krotnie wyższe od wynagrodzeń członków zarządu, co w ocenie pozwanego świadczy, że jest ono rażąco wyższe od wynagrodzenia innych pracowników. Ponadto, zdaniem pozwanego, informacja o dochodach Spółki za 2020r. świadczy, że Spółka nie miała zdolności finansowej na ponoszenie kosztów pracy związanych z zatrudnieniem ubezpieczonego, zaś wynagrodzenia pozostałych pracowników świadczą, że płatnik minimalizuje koszty związane z zatrudnianiem pracowników. Ostatecznie zaś pozwany wskazał, że nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż członkiem zarządu jest żona ubezpieczonego, a nadto, że bezpośrednio przed zatrudnieniem, tj. w okresie od 28 września 2020r. do 27 listopada 2020r., skarżący również przebywał na zwolnieniu lekarskim, a tym samym M. O. miała świadomość problemów zdrowotnych męża i strony mogły się spodziewać wystąpienia ewentualnej niezdolności do świadczenia pracy po zatrudnieniu ubezpieczonego w Spółce. Po zakończeniu okresu zwolnienia lekarskiego ubezpieczony powrócił do pracy i w dalszym ciągu otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 20.000 zł brutto, od którego płatnik odprowadza należne składki. Wysokości wynagrodzenia wypłacanego od tego momentu pozwany nie kwestionuje. (wyjaśnienia ubezpieczonego i płatnika, nadto dowód: informacja US k. 21, 71; kopie dokumentów: umowy o pracę k. 29, umowy o pracę k. 85-89, świadectwa pracy k. 31, dyplomu ukończenia studiów k. 33, decyzja k. 129-135 – akta kontroli ZUS; zeznania świadków: E. S. , T. H. – e-protokół z rozprawy z dnia 30.06.2022r.; J. P. , P. Z. – e-protokół z dnia 28.07.2022r.; zeznania ubezpieczonego i płatnika – e-protokół z dnia 25 października 2022r.) Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego zasługiwało na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była podstawa wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenia społeczne skarżącego z tytułu zatrudnienia u płatnika składek (...) Sp. z o.o. Podstawę tę stanowiło wynagrodzenie odwołującego ustalone w umowie o pracę zawartej w dniu 1 grudnia 2020r. na kwotę 20.000,00 zł. Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym pozwany uznał, że skarżący został prawidłowo zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych jako pracownik u płatnika składek od dnia 1 grudnia 2020r., zgodnie z zawartą umową o pracę. Zakwestionował natomiast wysokość wynagrodzenia ustalonego w umowie o pracę, twierdząc, że odwołujący i płatnik składek zawarli umowę o pracę ze wskazanym wynagrodzeniem w celu uzyskania przez skarżącego wyższych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Zdaniem pozwanego ustalenie wysokości wynagrodzenia na kwotę 20.000 zł należało uznać za czynność nieważną. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021r., poz. 423 ze zm.) podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych wymienionych w art. 6 ust. 1-3 , stanowi przychód, o którym mowa w art. 4 pkt 9 i 10 , z zastrzeżeniem ust. 1a i 2, ust. 4 pkt 5 i ust. 12. (zastrzeżenia nie mają znaczenia w sprawie). Stosownie zaś do art. 20 ust. 1 ww. ustawy 1, podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe oraz ubezpieczenie wypadkowe stanowi podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i ubezpieczenia rentowe, z zastrzeżeniem ust. 2 i ust. 3 . Z kolei w myśl art. 58 § 1, 2 i 3 kc czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Jeżeli nieważnością jest dotknięta tylko część czynności prawnej, czynność pozostaje w mocy co do pozostałych części, chyba że z okoliczności wynika, iż bez postanowień dotkniętych nieważnością czynność nie zostałaby dokonana. Zważyć dalej należy, że w prawie pracy obowiązuje zasada swobodnego kształtowania postanowień umownych, przy czym zasada ta jest realizowana tylko w takim zakresie, w jakim przewiduje to obowiązujące prawo. Należy zgodzić się z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale z dnia 27 kwietnia 2005 roku, II UZP 2/2005, (OSNP 2005, Nr 21, poz. 338), w uzasadnieniu której Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że autonomia woli stron umowy o pracę w kształtowaniu jej postanowień, w tym dotyczących wynagrodzenia, podlega ochronie jedynie w ramach wartości uznawanych i realizowanych przez system prawa, a strony obowiązane są respektować nie tylko interes jednostkowy, lecz także mieć wzgląd na interes publiczny. Przepis art. 353 1 kc , poprzez art. 300 kp znajduje tu odpowiednie zastosowanie, a wymaganie, aby treść stosunku pracy lub jego cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) tego stosunku, ustawie, ani zasadom współżycia społecznego nie jest sprzeczny z zasadami prawa pracy. Tym samym brak jest przeciwwskazań, aby postanowienia takich umów dotyczące wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą mogły być przez pryzmat zasad współżycia społecznego ocenione jako nieważne w części przekraczającej granice godziwości a zatem w sytuacji ich nadmiernej wysokości. Zasady dotyczące oceny postanowień umownych znajdują zastosowanie także na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji przepisy art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. Nr 161, poz. 1106 z późn. zm.) muszą być uzupełnione w ramach systemu prawnego stwierdzeniem, że podstawę wymiaru składki ubezpieczonego będącego pracownikiem może stanowić wyłącznie wynagrodzenie godziwe, a więc należne, właściwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe i sprawiedliwe, zachowujące cechy ekwiwalentności względem pracy. Umowa o pracę wywołuje bowiem nie tylko skutki bezpośrednie, dotyczące wprost wzajemnych relacji pomiędzy pracownikiem a pracodawcą lecz także dalsze, pośrednie, w tym w dziedzinie ubezpieczeń społecznych. Kształtuje ona stosunek ubezpieczenia społecznego, określa wysokość składki, a w konsekwencji prowadzi do uzyskania odpowiednich świadczeń. Stąd ocena postanowień umownych może i powinna być dokonywana także z punktu widzenia prawa ubezpieczeń społecznych, w którym istnieje znacznie mocniejsza niż w prawie pracy bariera działania w ramach prawa, oparta na wymagającym ochrony interesie publicznym i zasadzie solidarności ubezpieczonych. Nadmiernemu uprzywilejowaniu płacowemu pracownika, które w prawie pracy mieściłoby się w ramach art. 353 1 kc , w prawie ubezpieczeń społecznych można przypisać - w okolicznościach każdego konkretnego wypadku - zamiar nadużycia świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Alimentacyjny charakter tych świadczeń i zasada solidaryzmu wymagają bowiem, aby płaca, stanowiąca jednocześnie podstawę wymiaru składki, nie była ustalana ponad granicę płacy słusznej, sprawiedliwej i zapewniającej godziwe utrzymanie, aby rażąco przenosiła ekwiwalentny jej wkład, a składka w rezultacie przekładała się na świadczenie w kwocie nienależnej. Chociaż bowiem przepisy prawa ubezpieczeń społecznych literalnie odnoszą wysokość składek do wypłaconego wynagrodzenia, to w rzeczywistości odwołują się do takiego przełożenia pracy i uzyskanego za nią wynagrodzenia na składkę, które pozostaje w harmonii z poczuciem sprawiedliwości w korzystaniu ze świadczeń z ubezpieczenia, udzielanych z zasobów ogólnospołecznych. W rezultacie kontrola wynagrodzenia za pracę w aspekcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego, tak w zakresie zgodności z prawem, jak i zasadami współżycia społecznego, może być prowadzona przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który stosownie do art. 86 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych , upoważniony jest do kontroli wykonywania zadań i obowiązków w zakresie ubezpieczeń przez płatników składek. Kontrola ta obejmuje między innymi zgłoszenie do ubezpieczenia oraz prawidłowość i rzetelność obliczenia, potrącenia i płacenia składki. Oznacza to, że Zakład ma kompetencje do badania zarówno tytułu zawarcia umowy o pracę, jak też ważności poszczególnych jej postanowień i może kwestionować te z nich, które pozostają w kolizji z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa ( art. 58 kc ). W ramach art. 41 ust. 12 i 13 ustawy może zanegować także wysokość wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie. Nie jest przy tym ograniczony wyłącznie do kwestionowania faktu wypłacania wynagrodzenia w ogóle lub we wskazanej kwocie, czy tylko prawidłowości wyliczenia, lecz może ustalać stosunek ubezpieczenia społecznego na ściśle określonych warunkach, będąc niezwiązanym nieważną czynnością prawną w całości lub części, a stanowisko Zakładu w tym zakresie podlega kontroli sądowej w ramach postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 38 ust. 2 ustawy systemowej). W niniejszej sprawie istotnym pozostawało ustalenie, czy postanowienia umowy o pracę zawartej przez ubezpieczonego z płatnikiem składek, w zakresie wysokości wynagrodzenia za pracę, pozostają w kolizji z prawem lub zasadami współżycia społecznego, albo zmierzają do obejścia prawa, co dawałoby organowi rentowemu podstawę do zakwestionowania tego wynagrodzenia i zmiany jego wysokości. Jak wskazano wyżej podstawę wymiaru składki ubezpieczonego będącego pracownikiem stanowi wynagrodzenie godziwe, a więc należne, właściwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe i sprawiedliwe, zachowujące cechy ekwiwalentności do pracy, natomiast ocena godziwości tego wynagrodzenia wymaga uwzględnienia okoliczności każdego konkretnego przypadku, a zwłaszcza rodzaju, ilości i jakości świadczonej pracy oraz wymaganych kwalifikacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2010 roku, II PK 50/10, publik. LEX nr 707421, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2012 roku w sprawie III AUa 398/12, publik. LEX nr 1223252). Takie rozumienie godziwości wynagrodzenia odpowiada kryteriom ustalania wysokości wynagrodzenia z art. 78 § 1 kp (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 2010 roku w sprawie II PK 50/10, publik. LEX nr 707421). Strony umowy o pracę ustaliły, że wynagrodzenie zasadnicze ubezpieczonego wynosić będzie 20.000 zł miesięcznie. Zdaniem pozwanego, mając na uwadze przewlekłe schorzenie zdiagnozowane u ubezpieczonego – ZZSK - strony umowy liczyły się z możliwością korzystania w niedalekiej przyszłości przez ubezpieczonego z zasiłku chorobowego, tym samym wyżej wskazana wysokość wynagrodzenia miała służyć uzyskaniu zawyżonych świadczeń z ubezpieczenia. Sąd nie podzielił stanowiska pozwanego. Przepis art. 78 § 1 kp nakazuje ustalenie wynagrodzenia za pracę tak, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy. Zdaniem Sądu sporna wysokość wynagrodzenia ubezpieczonego była adekwatna do rodzaju wykonywanej przez niego pracy, posiadanych przez ubezpieczonego kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego, zaś w porównaniu do średnich zarobków osób zatrudnianych na tożsamych stanowiskach, nie była wygórowana. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowania w sposób jednoznaczny wykazało, że ustalona wysokość wynagrodzenia ubezpieczonego jest w pełni uzasadniona. Zdaniem Sądu brak było podstaw do porównywania wysokości wynagrodzenia skarżącego ustalonego umową z dnia 1 grudnia 2020r. do wynagrodzenia, jakie mu przysługiwało w okresie od kwietnia do sierpnia 2020r. Zważyć należy, że zatrudnienie skarżącego w tym wcześniejszym okresie podyktowane było koniecznością pilnego poprowadzenia sprawy reklamacji zgłoszonej przez jednego z klientów Spółki. Nie budziło natomiast żadnych wątpliwości, że to właśnie skarżący posiadał największą wiedzę i kompetencje do podjęcia niezbędnych działań i decyzji w toku postępowania reklamacyjnego. Biorąc zaś pod uwagę, że w tym okresie skarżący pozostawał w zatrudnieniu, w pełnym wymiarze czasu pracy, w spółce (...) , nie budziło zdziwienia, że w Spółce (...) zatrudniony został jedynie na ¼ etatu, z proporcjonalnie liczonym wynagrodzeniem najniższym krajowym. Zważyć również należy, że mimo iż w tym okresie skarżący wykonywał również pewne inne czynności na rzecz Spółki, to jednak w znacznie ograniczonym zakresie i nie można przyjąć za pozwanym, że będąc zatrudnionym już jako dyrektor handlowy, charakter i zakres czynności skarżącego nie uległy zmianie i de facto odpowiadały czynnościom podejmowanym przez niego jako specjalistę ds. sprzedaży. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało w sposób jednoznaczny, że zakres czynności skarżącego od grudnia 2020r. był znacznie szerszy. Przesłuchani w sprawie świadkowie zgodnie potwierdzili, że podejmowane przez niego czynności w znaczny sposób ukierunkowane były na rozwój firmy. Skarżący zajmował się nie tylko nabywaniem i dalszą sprzedażą gotowych produktów, czy też sprawami windykacji, lecz przede wszystkim opracował nowe mieszanki traw, tworząc produkt „ (...) i inne, dzięki czemu firma powstały marki własne firmy. Spółka, która dotychczas jedynie pośredniczyła w sprzedaży materiału siewnego, wynajęła mieszalnię i rozpoczęła własną produkcję, nad czym również nadzór sprawował skarżący. Nadto ubezpieczony w wyniku negocjacji handlowych uzyskał od zagranicznego kontrahenta wyłączność na sprzedaż nowej odmiany pszenżyta i osobiście nadzorował efektywność zbiorów tego zbożna w różnych regionach kraju. Poza powyższym ubezpieczony zajmował się szeroko pojętą promocją firmy i jej produktów, opracowywał katalog produktów, szatę graficzną ich opakowań, wprowadził sprzedaż w sklepie internetowym oraz nawiązał współpracę z czasopismem branżowym. Powyższych czynności skarżący nie wykonywał w okresie od kwietnia do sierpnia 2020r. Sąd nie miał podstaw by zeznaniom przesłuchanych w sprawie świadków odmówić wiarygodności. Zeznania te były spójne, jasne i konkretne, korelowały przy tym z wyjaśnieniami ubezpieczonego i płatnika. Organ rentowy nie naprowadził natomiast żadnych kontrdowodów, które pozwoliłyby wykreować odmienny stan faktyczny. W świetle powyższego zrozumiałym jest, że wynagrodzenie ubezpieczonego zostało ustalone na stosunkowo wysokim poziomie w porównaniu do wynagrodzenia minimalnego przysługującego skarżącemu w okresie od kwietnia do sierpnia 2020r. Zważyć również należy, że wynagrodzenia w powyższej kwocie ustalanego dla osób na stanowiskach kierowniczych w branży, w której pracuje skarżący, nie uważa się za wygórowane. Wręcz przeciwnie, jak wynikało z zeznań świadka P. Z.