Sygn. akt VIII Ka 72/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku, VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Dariusz Niezabitowski-spr. Sędziowie SSO Wiesław Oksiuta SSO Dariusz Gąsowski Protokolant Teresa Lasota przy udziale Prokuratora Elżbiety Korwell po rozpoznaniu w dniu 16.05.2014 r. sprawy T. R. w przedmiocie wyroku łącznego na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 7 października 2013 r. sygn. akt XV K 603/13 I. Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że : - orzeczoną wobec skazanego w pkt I sentencji karę łączną pozbawienia wolności obniża do 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy, - orzeczoną wobec skazanego w pkt II sentencji karę łączną pozbawienia wolności obniża do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy. II. W pozostałym zakresie wyrok utrzymuje w mocy. III. Zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze UZASADNIENIE Skazany T. R. wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w Białymstoku o wydanie wyroku łącznego, obejmującego kary pozbawienia wolności orzeczone wobec niego we wszystkich zakończonych prawomocnie sprawach. Sąd Rejonowy w Białymstoku po ustaleniu z urzędu wszystkich prawomocnych orzeczeń zapadłych dotychczas przeciwko skazanemu, wyrokiem łącznym z dnia 18 listopada 2013 roku (sygn. XV K 603/13), na mocy art. 85 kk , 86 § 1 i 2 kk połączył T. R. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 27 marca 2002 roku sygn. III K 2951/01, karę jednostkową 2 lat pozbawienia wolności i 80 stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości stawki dziennej na kwotę 50 złotych za czyn z pkt I oraz karę jednostkową 1 roku pozbawienia wolności i 50 stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości stawki na kwotę 50 złotych za czyn z pkt II, orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 16 sierpnia 2010 roku sygn. XV K 680/10 i wymierzył skazanemu karę łączną 3 (trzech) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wymiarze 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych Ponadto na mocy art. 85 kk , art. 86 § 1 kk połączył T. R. karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 10 sierpnia 2010 roku sygn. II K 31/06, karę jednostkową 1 roku pozbawienia wolności za czyn z pkt III, karę jednostkową 1 roku pozbawienia wolności za czyn z pkt IV oraz karę jednostkową 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z pkt V, orzeczone wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 16 sierpnia 2010 roku sygn. XV K 680/10 i wymierzył skazanemu karę łączną 3 (trzech) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności. W pozostałym zakresie wyroki jednostkowe podlegające łączeniu pozostawił do odrębnego rozpoznania. Na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył skazanemu T. R. okresy pozbawienia wolności w sprawach podlegających łączeniu. Na mocy art. 572 kpk umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. Skazany został również zwolniony od kosztów postępowania, związanych z wydaniem wyroku łącznego. Powyższy wyrok łączny w całości na korzyść skazanego zaskarżył obrońca T. R. . Zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 7 kpk poprzez orzeczenie wobec skazanego dwóch kar łącznych, wskutek rozwiązania prawomocnie orzeczonej kary łącznej wydanej w sprawie Sądu Rejonowego w Białymstoku o sygn. XV K 680/10 zawierającej błędne określenie zbiegu przestępstw, co stanowi złamanie zasady powagi rzeczy osądzonej, zaś wydanie nowego wyroku łącznego, mniej korzystnego w stosunku do stanu sprzed jego wydania, jest w tym wypadku niedopuszczalnym sposobem korekty poprzedniego rozstrzygnięcia wydanego w tym przedmiocie. Ponadto skarżący z ostrożności procesowej zarzucił wyrokowi rażącą niewspółmierność orzeczonych kar łącznych, wynikającą z rozłączenia kary łącznej orzeczonej wobec skazanego w sprawie XV K 680/10, a następnie połączenia orzeczonych tym wyrokiem kar jednostkowych z karami orzeczonymi w sprawach III K 2951/01 oraz II K 31/06 z zastosowaniem błędnej metody łączenia kar tj. asperacji ukierunkowanej na kumulację, podczas gdy odległość czasowa między popełnionymi przestępstwami, jak też rodzaj dóbr, w które godziły, skłaniały do zastosowania metody łączenia kar nie mniej korzystnej, niż w postępowaniu o sygn. XV K 680/10, a więc metody asperacji ukierunkowanej na absorpcję, zwłaszcza wobec zastosowania przez Sąd metody absorpcji przy łączeniu kar grzywny, co czyni orzeczenie wewnętrznie sprzecznym. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie umorzenie postępowania lub zmianę orzeczenia poprzez złagodzenie orzeczonych wobec skazanego kar łącznych pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Apelacja obrońcy skazanego jakkolwiek nie sposób zgodzić się z jej zasadniczym zarzutem obrazy art. 17 § 1 pkt 7 kpk oraz przedstawioną na jego poparcie argumentacją, to wg Sądu Odwoławczego zasługiwała na uwzględnienie w zakresie zarzutu ewentualnego z art. 438 pkt 4 kpk postulującego potrzebę zmiany orzeczenia poprzez złagodzenie orzeczonych kar łącznych, choć również w tej części wywody skarżącego zasługiwały jedynie na częściowe podzielenie. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji orzekł o połączeniu skazanemu T. R. kar orzeczonych w wyrokach wydanych w sprawach w sprawach III K 2951/01 Sądu Rejonowego w Białymstoku, II K 31/06 Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim oraz XV K 680/10 Sadu Rejonowego w Białymstoku i wymierzył w stosunku do w/w dwie odrębne kary łączne tj. karę łączną 3 lat i 4 miesięcy pobawienia wolności i łączną grzywnę w wymiarze 80 stawek dziennych oraz karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd I instancji łącząc kary pozbawienia wolności orzeczone prawomocnie we wskazanych wyżej sprawach, zdecydował w układzie procesowym niniejszej sprawy przede wszystkim o rozwiązaniu węzła kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wobec skazanego T. R. za 5 czynów jednostkowych w sprawie XV K 680/10 Sądu Rejonowego w Białymstoku, a następnie dwie z tychże kar jednostkowych tj. karę za czyn z art.. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (2 lata pozbawienia wolności i 80 stawek dziennych grzywny po 50 złotych stawka) oraz karę za czyn z art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk (1 rok pozbawienia wolności i 50 stawek dziennych grzywny po 50 złotych stawka) połączył z karą 10 miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną w sprawie III K 2951/01 Sądu Rejonowego w Białymstoku. Równocześnie pozostałe trzy kary jednostkowe orzeczone za kolejne trzy czyny ze sprawy XV K 680/10 połączył z karą 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, wymierzoną w sprawie II K 31/06 Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim orzekając odrębną karę łączną pozbawienia wolności. Zasadniczy zarzut apelującego sformułowany jako obraza art. 17 § 1 pkt 7 kpk (tzw. res iudicata) sprowadza się do kwestionowania możliwości rozłączenia właśnie kary łącznej pozbawienia wolności, orzeczonej prawomocnie w sprawie XV K 680/10, celem wydania nowego wyroku łącznego. Według skarżącego po pierwsze orzeczenie we wskazanej sprawie z chwilą uprawomocnienia uzyskało przymiot materialnej prawomocności, kreując w ten sposób ujemną przesłankę procesową, po wtóre zaś z racji tego, iż wyrok w sprawie XV K 680/10 był ostatnim prawomocnych orzeczeniem skazującym T. R. brak było przesłanek, o jakich mowa w art. 575 § 1 kpk do wydania nowego wyroku łącznego wobec osoby skazanego. Z tak postawioną argumentacją nie sposób się zgodzić. Nie budzi wątpliwości, że wynikająca z art. 17 § 1 pkt 7 kpk reguła zabraniająca prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone, w istocie ma również zastosowanie do orzekania w sprawach o wydanie wyroku łącznego, który to wyrok jak każdy inny wyrok z chwilą uprawomocnienia się kreuje ujemną przesłankę procesową określoną w w/w przepisie. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne wydanie przez Sąd wyroku łącznego, który węzłem kary łącznej obejmowałby te (i tylko te) skazania, które takim węzłem zostały objęte w wyroku łącznym, który uprawomocnił się wcześniej. Rzeczywiście zatem, gdyby wobec tej samej osoby zapadły dwa prawomocne wyroki łączne, w których węzłem kary łącznej objęto by te same skazania, które objęte były tym węzłem w wyroku, który uprawomocnił się wcześniej, drugi z tych wyroków dotknięty byłby w tym zakresie rażącym naruszeniem prawa, zaliczanym do tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych przewidzianych w art. 439 § 1 pkt 8 kpk , określanym jako naruszenie powagi rzeczy osądzonej (vide wyrok SN z dn. 30.11.2011 r sygn. II KK 149/11 OSNKW 2011/12/113). Tyle tylko, że z takową sytuacją, nie mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy. Apelujący w ocenie Sądu Okręgowego bowiem nie do końca trafnie interpretuje normę art. 575 § 1 kpk . Wśród 7 prawomocnych orzeczeń zapadłych przeciwko skazanemu T. R. , które były przedmiotem analizy Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie, niebagatelne znaczenie z punktu widzenia oceny głównego zarzutu skargi apelacyjnej obrońcy skazanego ma wyrok łączny Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 17.01.2003 roku wydany w sprawie III K 3222/02 (k.40-41), a zwłaszcza zakres przedmiotowy ustaleń Sądu w tymże postępowaniu. Przedmiotem analizy Sądu w owej sprawie były trzy prawomocne orzeczenia dotyczące skazanego, zapadłe w sprawach Sądu Rejonowego w Białymstoku o sygn. III K 208/97, III K 3116/00 i III K 2951/
- Jedynie kary pozbawienia wolności wymierzone w dwóch pierwszych z nich zostały objęte węzłem kary łącznej, zaś postępowanie co do objęcia tymże wyrokiem łącznym orzeczenia w sprawie III K 2951/01 zostało umorzone. W tym właśnie fakcie, iż wyrok łączny w sprawie III K 3222/02 obejmował m. in. sprawę III K 2951/01, a nadto w okoliczności, że wyrok Sądu Rejonowego w sprawie XV K 680/10 był chronologicznie ostatnim prawomocnym skazaniem T. R. , po którym nie został wydany żaden kolejny wyrok skazujący, skarżący upatruje zasadności swej argumentacji, odnoszącej się do rzekomego braku podstaw do rozwiązania kary łącznej orzeczonej w sprawie XV K 680/10 celem wydania nowego wyroku łącznego, obejmujące m. in. skazanie w sprawie III K 2951/01, co do którego wydano prawomocną decyzję w trybie art. 572 kpk . Tymczasem autor apelacji najwyraźniej zapomina o tym, iż prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania z powodu braku warunków do wydania wyroku łącznego ( art. 572 kpk ) powoduje powagę rzeczy osądzonej i stanowi ujemną przesłankę procesową, przewidzianą w przepisie art. 17 § 1 pkt 7 kpk , do wydawania kolejnego orzeczenia w tym przedmiocie wyłącznie w przypadku, gdyby w orzeczeniu wydawanym później miało dojść do rozstrzygnięcia tego, czy dokładnie te same skazania za czyny jednostkowe spełniają warunki do objęcia ich węzłem kary łącznej w wyroku łącznym. Jeżeli zatem orzeczenia dotyczące połączenia jednostkowych skazań w różnym układzie były przedmiotem dwóch lub więcej postępowań o wydanie wyroku łącznego, ale w żadnym z tych postępowań zakresem orzekania (rozstrzygnięcia) nie były objęte wszystkie (tożsame) wydane wobec skazanego wyroki, nie można mówić o istnieniu przeszkody ujętej w art. 17 § 1 pkt 7 kpk . Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić jednoznacznie wypada, że o ile przedmiotem oceny i analizy Sądu w sprawie o wydanie wyroku łącznego o sygn III K 3222/02 były prawomocne orzeczenia w trzech sprawach tj. III K 208/97, III K 3116/00 oraz III K 2951/01, o tyle już zakres analizowanych orzeczeń wywołany wnioskiem skazanego w niniejszej sprawie był zasadniczo szerszy, oprócz w/w wyroków obejmował dodatkowo prawomocne orzeczenia wydane w sprawach II K 31/06 oraz XV K 680/
- Nie sposób tym samym mówić, że zakres orzekania Sądu w sprawach o sygn. III K 3222/02 i niniejszej sprawie był więc tożsamy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, bez jakiegokolwiek znaczenia dla możliwości wydania nowego wyroku łącznego w przedmiotowej sprawie, obejmującego węzłem kary łącznej m.in. kary jednostkowe orzeczone w sprawie XV K 860/10, jest również to, że nie pojawił się żaden nowy nie znany dotychczas Sądowi wyrok skazujący, a wymienione orzeczenie jest chronologicznie ostatnim wyrokiem skazującym T. R. . W myśl bowiem art. 575 § 1 kpk o potrzebie wydania nowego wyroku łącznego w miejsce dotychczasowego, który wówczas traci moc, nie decyduje fakt ujawnienia się jakiegokolwiek kolejnego skazania tej samej osoby, nieobjętego dotychczasowym wyrokiem łącznym, lecz tylko takiego, które spełnia przesłanki z art. 85 kk i w związku z tym nadaje się do połączenia , bądź to ze wszystkimi, bądź co najmniej z jednym ze skazań objętych istniejącym wyrokiem łącznym.(szerzej post. SN z dn. 10.07.2013 r sygn. II KK 14/13 LEX 1341265). Tym samym zaistniały układ procesowy, pozwalający Sądowi na analizę dotychczasowych prawomocnych skazań w zdecydowanie innej, bowiem szerszej konfiguracji, niż miało to miejsce w sprawie o sygn. III K 3222/02, w ocenie Sądu Odwoławczego pozwalał na wydanie nowego wyroku łącznego z zastosowaniem innego łączenia kar. Bez jakiegokolwiek znaczenia pozostaje także i ten argument obrońcy, który sugeruje, że skoro wyrok wydany w sprawie III K 2951/01 był na chwilę orzekania w sprawie XV K 680/10 Sądowi znany i nie pojawił się on po dacie wydania tego drugiego wyroku, brak było podstaw do dokonywania rozwiązania kary łącznej orzeczonej w sprawie XV K 680/10, celem połączenia dwóch jednostkowych kar orzeczonych tym wyrokiem z karą orzeczoną w sprawie III K 2951/
- Tyle tylko, że apelujący najwyraźniej nie dostrzega, że orzeczenie o sygn. XV K 680/10 nie było wyrokiem łącznym, lecz wyrokiem jednostkowym, którym wymierzono karę łączną za 5 jednostkowych pozostających ze sobą w zbiegu przestępstw. W takiej zaś sytuacji nawet wiedza Sądu o istnieniu orzeczenia o sygn. III K 2951/01, które jak się okazuje spełnia warunki, o jakich mowa w art. 85 § 1 kk pozostawała bez znaczenia. Jedynie bowiem wówczas, gdyby analizowany wyrok w sprawie XV K 860/10 był wyrokiem łącznym, którego przedmiotem oceny było pięć odrębnych prawomocnych orzeczeń, argumentacja obrońcy sugerująca możliwość połączenia węzłem kary łącznej w ramach tego wyroku sankcji orzeczonej wobec T. R. w sprawie III K 2951/02 mogłaby być uznana za trafną. Mając na względzie całokształt powyższego wywodu, w ocenie Sądu Odwoławczego brak jest podstaw do uznania, iż procedując w przedmiocie wniosku skazanego o wydanie wyroku łącznego Sąd I instancji dopuścił się obrazy wskazanej normy art. 17 § 1 pkt 7 kpk . Przechodząc do drugiego z zarzutów skargi odwoławczej obrońcy skazanego, sugerującą rażącą niewspółmierność (surowość) orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności, nie sposób odmówić jej słuszności. Autor apelacji w tej kwestii za punkt odniesienia przyjmuje przede wszystkim pierwotną sytuację skazanego tj. istniejącą przed wydaniem skarżonego wyroku, która wg niego była zdecydowanie korzystniejsza dla T. R. . Wówczas to bowiem skazany (uwzględniając kary jednostkowe orzeczone w łączonych wyrokach) wykonując je odrębnie, miałby do odbycia łącznie 4 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności, podczas gdy po wydaniu niniejszego wyroku łącznego, ma do odbycia dwie kary łączne, których suma wynosi 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Odnosząc się do podniesionej przez obrońcę skazanego zasady niepogarszania sytuacji skazanego w wyroku łącznym to wskazać należy, iż generalnie zasada ta (jakkolwiek istotnie wykształciła się w praktyce sądowej), nie znajduje oparcia w żadnym z przepisów zamieszczonych w rozdziale IX kk , ani też w przepisach rozdziału 60 kpk . Trudno także uznać za uzasadnione wywodzenie tej reguły z zakazu reformationis in peius, który z oczywistych powodów nie obowiązuje w procesie wymiaru kary łącznej w ramach wyroku łącznego. W konsekwencji stwierdzić należy, że wprowadzenie tej pozaustawowej zasady do dyrektyw ograniczających swobodę sądu w procesie wymiaru kary łącznej, nie znajduje ustawowego oparcia, zaś jej konsekwencją byłoby naruszenie zasad wymiaru kary. W realiach niniejszej sprawy nie sposób jednak nie dostrzec, iż w istocie sytuacja procesowa skazanego z chwilą wydania skarżonego orzeczenia, statuująca konieczność odbycia przez niego dwóch kar łącznych pozbawienia wolności w sposób znaczący, pogorszyła sytuację skazanego. Ten stan rzeczy wydaje się być o tyle niezrozumiały, że Sąd I instancji ferując orzeczenie w przedmiocie kar łącznych podkreślił (k. 9 uzasadnienia), iż miał na względzie sytuację skazanego, zwłaszcza uwzględniwszy karę łączną wymierzoną w sprawie XV K 860/
- Odbywając bowiem odrębnie kary pozbawienia wolności z trzech objętych wyrokiem łącznym spraw T. R. miałby do odbycia łącznie 5 lat i 2 miesiące pozbawienia wolności (przy czym karę 10 miesięcy pozbawienia wolności ze sprawy III K 2951/01 skazany już w całości odbył), zaś wykonując dwie orzeczone w niniejszym postępowaniu kary łączne skazany zobligowany byłby do pobytu w warunkach izolacji przez okres 6 lat i 6 miesięcy (przy czym tu również uwzględnić trzeba karę odbytą w sprawie III K 2951/01). Orzekając w niniejszej sprawie Sąd miał możliwość orzeczenia kary łącznej w granicach od najwyższej z wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy. Uprawniony był zatem do wymierzenia skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności (wyroki ze spraw III K 2951/01, XV K860/10) w granicach od 2 lat (kara wymierzona za czyn z pkt I w sprawie XV K 860/10) w wypadku zastosowania zasady całkowitej absorpcji, do 3 lat i 10 miesięcy (suma trzech kar jednostkowych z obu spraw) przy zastosowaniu zasady pełnej kumulacji. W wypadku drugiej kary łącznej uprawniony był do wymierzenia skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności (wyroki ze spraw III K 31/06, XV K860/10) w granicach od 1 roku i 4 miesięcy (kara w sprawie II K 31/06) w wypadku zastosowania zasady całkowitej absorpcji, do 3 lat i 10 miesięcy (suma czterech kar jednostkowych z obu spraw) przy zastosowaniu zasady pełnej kumulacji. Sąd Rejonowy wymierzył skazanemu T. R. kary łączne stosując zasadę asperacji. Choć tak wymierzone kary bez wątpienia mieszczą się w granicach przewidzianych w art. 86 § 1 kk , tym nie mniej w istocie nie mogły one wg Sądu Odwoławczego się ostać jako, rażąco niewspółmierne do okoliczności, jakie winny być brane pod uwagę przy ich kształtowaniu. W realiach przedmiotowej sprawy w ocenie Sądu Okręgowego jakkolwiek nie sposób w pełni zaakceptować postulatu skarżącego, co do proponowanego wymiaru nowych kar łącznych pozbawienia wolności zbliżonego do zasady całkowitej absorpcji, to z pewnością mając na względzie zwłaszcza to, iż wymiar kary łącznej nie powinien zasadniczo odbiegać od tego wymiaru, który miałby miejsce, gdyby orzekano o tej kwestii w jednym postępowaniu, jak również uwzględniając okoliczności, odnoszące się stricte do osoby skazanego T. R. , zdaniem Sądu Okręgowego zachodzą przesłanki uzasadniające obniżenie orzeczonych wobec skazanego sankcji. Podkreślić wypada , iż orzekanie o karze łącznej jest swoistym prawnym wymierzeniem kary za czyny podlegające połączeniu. Jakkolwiek istotne znaczenie mają tutaj zatem czyny jednostkowe z podlegających łączeniu wyroków i ich wzajemny stosunek, powiązany z pewnym ciągiem działań sprawcy, tym nie mniej jednak wydając wyrok łączny nie tyle bierze się pod uwagę okoliczności leżące u postaw wymiaru kary w sprawach prawomocnie osądzonych, ale to co zaszło po wymierzeniu tych kar, w tym zachowanie skazanego w trakcie ich odbywania. Temu między innymi celowi ma służyć gromadzenie przez Sąd informacji o skazanym, łącznie z opinią, mającą za przedmiot funkcjonowanie skazanego w warunkach placówki penitencjarnej W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji oceniając zasadność wniosku skazanego zaliczył w poczet materiału dowodowego opinię o skazanym z (...) w B. (k. 13-14), jednak wydaje się, że skarżący postulując, tak znaczne obniżenie sankcji w ocenie Sądu Okręgowego i powołując się w zasadzie wyłącznie na reguły dotyczące określania wymiaru kary łącznej, wyraźnie marginalizuje wynikające z opinii oraz z załączonych akt spraw jednostkowych, dotyczących skazań objętych kara łączną, fakty świadczące o nie do końca właściwym przebiegu procesu resocjalizacji skazanego T. R. . I tak przede wszystkim należało mieć na względzie okoliczność, że skazany od wydania ostatniego z wyroków jednostkowych podlegających połączeniu w niniejszej sprawie, do chwili osadzenia go w jednostce penitencjarnej w wyniku poszukiwania go Europejskim Nakazem Aresztowania, wyjechał za granicę, gdzie nie tylko ukrywał się nie chcąc poddać się rygorowi związanemu z orzeczonymi w tychże sprawach karami, lecz na terenie Niemiec oraz Danii dopuszczał się kolejnych przestępstw przeciwko mieniu, za które została skazany prawomocnymi wyrokami. Godzi się nadto zauważyć, iż w okresie dotychczasowego niespełna półtorarocznego pobytu skazanego w (...) , zachowanie T. R. nie wyróżnia się niczym szczególnym. Wprawdzie wg administracji placówki wymieniony deklaruje krytyczny stosunek do swego zachowania i prezentuje regulaminową postawę, był też nagradzany za przestrzeganie ustalonych norm i zachowań, to jednak równocześnie nie sposób zapominać, iż jest to kolejny pobyt skazanego w warunkach izolacji więziennej, a mimo to nie jest on zainteresowany ani zatrudnieniem, ani udzielaniem się do prac społecznych na terenie placówki. Co więcej nadal odbywa karę w systemie zwykłym i nie wyraża zgody na jej odbywanie w systemie programowanego oddziaływania. Z informacji Dyrektora placówki penitencjarnej, wynika nadto to, iż skazany przebywając na wolności popełniał czyny w ramach powrotu do przestępstwa, zaś z procederu tego uczynił sobie stałe źródło dochodu ( art. 65 kk ). Z lektury natomiast karty karnej T. R. wynika, że dopuszczał się przestępstw zwłaszcza przeciwko mieniu, także po wydaniu orzeczeń objętych karami łącznymi w niniejszym postępowaniu, co świadczy o wyraźnie lekceważącym podejściu skazanego do porządku prawnego. Dotychczasowe zatem ponad roczne funkcjonowanie skazanego T. R. w (...) , wg Sądu Odwoławczego nie pozwala zatem na przyjęcie jednoznacznie pozytywnego efektu dotychczasowej resocjalizacji skazanego. Zatem w świetle powyższych okoliczności, związanych przede wszystkim z niedostatecznymi wynikami resocjalizacji skazanego, a zarazem podzielając co do zasady kierunek skargi apelacyjnej, sugerujący, iż Sąd Rejonowy w świetle swych deklaracji winien uwzględniać sytuacje procesową (faktyczną) skazanego sprzed orzekania o karze łącznej, a tym samym uznając przesłanki do skorzystania z przyjętej zasady asperacji w szerszym zakresie, Sąd Okręgowy zaskarżone orzeczenie zmienił w ten sposób, że obniżył wymierzone skazanemu T. R. w pkt I wyroku łącznego kary łączne pozbawienia wolności odpowiednio do wymiaru 2 lat i 8 miesięcy oraz 2 lat i 6 miesięcy. Uwzględniając zatem, iż skazany objętą pierwszą z wymienionych sankcji łącznych karę pozbawienia wolności, orzeczoną w sprawie o sygn. III K 2951/02 odbył już w całości, do łącznego odbycia pozostanie mu tym samym faktycznie 4 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności, a więc tyle ile zobligowany byłby przebywać w warunkach izolacji, odbywając jednostkowe wyroki przed ich połączeniem. W pozostałym zakresie nie widząc podstaw do zmian z urzędu zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji, utrzymał je w mocy. O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624 § 1 kpk mając na względzie, że ich uiszczenie byłoby dla skazanego zbyt utrudnione z uwagi na trudną sytuację materialną i aktualny pobyt w zakładzie karnym, gdzie nie pozostaje on w zatrudnieniu.