Sad powszechny, I C 829/20

Sygn. akt I C 829/20 UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym w dniu 27 stycznia 2020 r., powód (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie, od pozwanych A. W. i L. W. , kwoty 98 163,22 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od 28 stycznia 2020 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 10 248,02 zł. Nadto powód wniósł o zasądzenie kosztów sądowych w wysokości 1 356 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Dnia 26 marca 2020 r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym nakazał pozwanym w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu, solidarnie zapłacić powodowi kwotę łączną 108 411,24 zł oraz kwotę 1 356 zł tytułem zwrotu kosztów procesu albo w tym terminie wnieść sprzeciw. Pozwany A. W. wniósł sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem oraz nieudowodnienia roszczenia co do zasady, jak i co do wysokości. Nadto pozwany podniósł przedwczesność i brak wymagalności dochodzonego roszczenia oraz stosowanie klauzul niedozwolonych. Strona pozwana domagała się oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym dwukrotności kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sprzeciw od nakazu zapłaty wniosła również pozwana L. W. , wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności norm prawem przepisanych, z uwzględnieniem kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów korespondencji. Pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem oraz nieudowodnienia roszczenia co do zasady, jak i co do wysokości. Nadto pozwana podniosła przedwczesność i brak wymagalności dochodzonego roszczenia oraz stosowanie klauzul niedozwolonych. Postanowieniem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 2 lipca 2020 r., przekazano sprawę do Sądu Okręgowego w Bydgoszczy. Powód dokonał modyfikacji żądania powództwa w ten sposób, iż wniósł o zasądzenie od pozwanych na jego rzecz kwoty 108 411,24 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości: - 14% w stosunku rocznym, które stanowią odsetki maksymalne za opóźnienie i wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa tj. dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP, liczone od kwoty 98 163,22 zł od dnia 28 stycznia 2020 r. do 17 marca 2020 r., - 13% w stosunku rocznym, które stanowią odsetki maksymalne za opóźnienie i wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa tj. dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP, liczone od kwoty 98 163,22 zł od dnia 18 marca 2020 r. do dnia 8 kwietnia 2020 r., - 12% w stosunku rocznym, które stanowią odsetki maksymalne za opóźnienie i wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa tj. dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP, liczone od kwoty 98 163,22 zł od dnia 9 kwietnia 2020 r. do dnia 28 maja 2020 r., - 11,20% w stosunku rocznym, które stanowią odsetki maksymalne za opóźnienie i wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa tj. dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP, liczone od kwoty 98 163,22 zł od dnia 29 maja 2020 r. do dnia zapłaty. W dalszym roku procesu strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 10 maja 2016 r. strony zawarły umowę pożyczki nr (...) . Powód udzielił pozwanym pożyczki gotówkowej w kwocie 118 709,17 zł obejmującej całkowitą kwotę pożyczki oraz kwotę przeznaczoną na zapłatę kosztów związanych z udzieleniem pożyczki. Okres kredytowania miał wynosić 120 miesięcy (§ 1 ust. 1 umowy). Kwota pożyczki była oprocentowana według zmiennej stopy procentowej, która w dniu zawarcia umowy wynosiła 9,99% w stosunku rocznym. Pozwani zobowiązani byli do spłaty pożyczki wraz z odsetkami w 120 równych ratach kapitałowo-odsetkowych (§ 5 ust. 1, § 6 ust. 1 umowy). Zgodnie z § 11 ust. 1 powód mógł obniżyć kwotę przyznanej pożyczki lub wypowiedzieć umowę pożyczki w przypadku niedotrzymania przez pożyczkobiorcę warunków określonych w umowie, utraty przez pożyczkobiorcę zdolności kredytowej lub zagrożenia upadłością pożyczkobiorcy. W myśl § 12 umowy, w następnym dniu po upływie terminu wypowiedzenia umowy, całość zadłużenia z tytułu umowy staje zadłużeniem wymagalnym, a od chwili powstania zadłużenie wymagalnego i przeterminowanego, powód mógł podjąć działania zmierzające do odzyskania należności. Pozwani oświadczyli że są świadomi ryzyka stopy procentowej oraz zmiany cen rynkowych zabezpieczeń spłaty pożyczki. dowody : wniosek o pożyczkę gotówkową (k. 86-89 akt); umowa pożyczki nr (...) (k. 90-92 akt); oświadczenie pożyczkobiorcy (k. 93 akt); harmonogram spłaty pożyczki (k. 94-95 akt); dyspozycja wcześniejszej całkowitej spłaty (k. 96 akt). Pożyczka gotówkowa została uruchomiona w dniu 10 maja 2016 r. w kwocie 118 709,17 zł. Pozwani w czerwcu 2019 r. zaprzestali dokonywania spłaty pożyczki. Na dzień 27 stycznia 2020 r. na wymagalne zadłużenie w kwocie 108 411,24 zł składała się należność główna – 98 163,22 zł oraz odsetki za okres od 5 marca 2019 r. do 27 stycznia 2020 r. – 10 248,02 zł. dowody : potwierdzenie uruchomienia kredytu (k. 97 akt); historia operacji na kontrakcie kredytowym (k. 106-107v akt); wyciąg z ksiąg bankowych (k. 54 akt). Dnia 10 czerwca 2019 r. powód poinformował pozwanych, że wystąpiła zaległość w spłacie pożyczki i wezwał ich do zapłaty. Jednocześnie bank poinformował pozwanych o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone. dowody : monit (k. 98, 100 akt); śledzenie przesyłki (k. 99, 101 akt). Z uwagi na brak spłaty wymagalnego zadłużenia, bank dnia 4 lipca 2019 r. wypowiedział umowę w części dotyczącej warunków spłaty. Wypowiedzenie umowy zostało skutecznie doręczone – pozwanej w dniu 22 lipca 2019 r., a pozwanemu w dniu 11 lipca 2019 r. dowody : wypowiedzenie umowy (k. 102, 104 akt); potwierdzenie odbioru (k. 103, 105 akt). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych przez strony w toku rozprawy. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zebrane w sprawie albowiem zostały sporządzone we właściwej formie, przewidzianej dla danego typu dokumentów. Ich autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu ani stron postępowania. Na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. Sąd pominął dowód z zeznań świadka P. B. , jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Ponadto na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. Sąd pominął dowód z opinii biegłego grafologa, jako mający wykazać fakt nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Nie ulega wątpliwości, iż pozwani A. W. i L. W. zawarli w dniu 10 maja 2016 r. umowę pożyczki nr (...) , na mocy której powód udzielił pozwanym pożyczki gotówkowej w kwocie 118 709,17 zł. Wobec zaprzestania w czerwcu 2019 r. regulowania zadłużenia, bank (...) S.A. wypowiedział pozwanym w sposób prawidłowy umowę kredytową, do czego uprawniony był na mocy § 11 umowy. Termin wypowiedzenia wynosił 30 dni. Brak realizacji przez pozwanych zobowiązań wynikających z zawartej z powodowym bankiem umowy spowodowało uruchomienie odpowiedzialności kontraktowej. Bank skorzystał z uprawnień, jakie mu przysługiwały na podstawie wcześniejszego porozumienia między stronami. Na takie działania zgodzili się pozwani w sposób świadomy zawierając z powodem umowę. Na podstawie art. 353 1 k.c. Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Natomiast zgodnie z treścią art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Do umowy pożyczki zawartej pomiędzy bankiem a konsumentem stosuje się przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. 2011 Nr 126, poz. 715, t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1083) - art. 3 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1) powyższej ustawy. Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. 1997 Nr 140, poz. 939, t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1896 ze zm.) – art. 78a Prawa bankowego . Pozwani w toku postępowania podnieśli zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem oraz nieudowodnienia roszczenia co do zasady, jak i co do wysokości. Nadto pozwani podnieśli przedwczesność i brak wymagalności dochodzonego roszczenia oraz stosowanie klauzul niedozwolonych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podniesiony przez pozwanych, w zasadzie bez bliższego uzasadnienia, zarzut przedawnienia roszczenia, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 118 k.c. , roszczenia o świadczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przedawniają się z upływem lat trzech. W toku procesu powód wykazał, że roszczenie stało się wymagalne po 30 dniach od złożenia przez bank oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o kredyt, które to wypowiedzenie miało miejsce w dniu 4 lipca

1. Powództwo zostało natomiast wniesione w dniu 27 stycznia 2020 r. Pozwani podnosząc zarzut nieudowodnienia roszczenia, powoływali się na prywatny charakter wyciągu z ksiąg bankowych przedłożonego przez powoda. Należy zgodzić się w orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, zgodnie z którym wyciąg z ksiąg bankowych nie ma mocy prawnej dokumentu urzędowego w postępowaniu cywilnym (art. 95 ust. 1a ustawy z 1997 r. Prawo bankowe), jednak jako dokument prywatny ( art. 245 k.p.c. ) może stanowić podstawę ustaleń w sprawie, jeżeli koresponduje z innymi dowodami świadczącymi o zawarciu umowy kredytu, postawieniu środków z kredytu do dyspozycji kredytobiorcy, czy dokumentami potwierdzającymi wysokość wpłat na poczet rat kredytu. Zaprzeczenie prawdziwości dokumentu prywatnego w postaci sporządzonego prawidłowo i zgodnie z kompetencją ustawową wyciągu z ksiąg rachunkowych nie może polegać na samym zanegowaniu istnienia lub wysokości długu, jeśli z pozostałych dowodów przedłożonych przed bank wynika fakt zawarcia umowy kredytu, jej wysokość, ustalone przez strony warunki spłaty, a także wykaz i sposób zarachowania kilku dokonanych przez dłużnika wpłat (wyrok SA w Gdańsku z 16.10.2020 r., V ACa 196/20, LEX nr 3107816). Przenosząc powyższe konkluzje na grunt niniejszego postępowania przyznać należy, że pozwani jedynie negowali charakter dowodu z wyciągu ksiąg bankowych, jako dokumentu prywatnego, jednak nie udowodnili oni, by dokonali w całości spłaty udzielonej pożyczki, czy też spłacili ją w innej kwocie niż wskazana przez powoda. Sąd biorąc pod rozwagę całość materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także mając na względzie treść art. 6 k.c. , zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, ustalił, iż w czerwcu 2019 r. pozwani zaprzestali spłaty zaciągniętego przez nich zobowiązania. Zarówno wezwanie pozwanych do zapłaty, jak i wypowiedzenie umowy nastąpiło zgodnie z wymaganiami znajdującymi się w ustawie Prawo bankowe . Zgodnie z art. 75c ustawy Prawo bankowe , jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. Natomiast w myśl art. 75 w/w ustawy, w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu bank może wypowiedzieć umowę kredytu. Termin wypowiedzenia, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni. Co więcej, zarówno wezwanie do zapłaty, jak i wypowiedzenie umowy zostało skutecznie doręczone pozwanym, czego dowodem są znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru oraz potwierdzenia doręczenia przesyłki. W myśl powyższych przepisów, roszczenie stało się wymagalne po upływie ustawowych 30 dni od dnia wypowiedzenia umowy. W ocenie Sądu strona powodowa udowodniła zarówno istnienie jak i wysokość dochodzonego pozwem roszczenia. Artykuł 29 ustawy o kredycie konsumenckim stanowi, że Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, chyba że odrębne przepisy przewidują inną szczególną formę (ust. 1). Kredytodawca lub pośrednik kredytowy jest zobowiązany niezwłocznie doręczyć umowę konsumentowi (ust. 2) Umowa powinna być sformułowana w sposób jednoznaczny i zrozumiały (ust. 3). Fakt zawarcia umowy pożyczki został potwierdzony złożonym oryginałem umowy z podpisami pozwanych (k. 17-19 akt o sygn. I Nc 231/20). W ocenie Sądu, jednak sama kopia tej umowy (k. 90-92 akt) potwierdzona za zgodność z oryginałem przez pracownika banku w zupełności wystarcza w okolicznościach przedmiotowej sprawy i nie budzi wątpliwości Sądu. Poza tym pozwani nie domagali się przedłożenia oryginału tego dokumentu. Dogłębna analiza poszczególnych punktów umowy nie budzi zastrzeżeń Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę. Sąd nie dopatrzył się w tej umowie żadnych klauzul niedozwolonych w rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c. , które kształtowałyby prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy, co sugerowali pełnomocnicy pozwanych w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Strona powodowa wykazała również fakt przekazania umówionej kwoty na rachunek strony pozwanej (k. 136-137 akt). Wobec powyższego strona powodowa wykazała istnienie roszczenia z powyższej umowy pożyczki co do zasady. Nadto, w ocenie Sądu, strona powodowa wykazała również wysokość dochodzonego roszczenia przedkładając ww. umowę pożyczki, z której wynika wysokość zaciągniętego zobowiązania, oprocentowanie umowne (odsetki kapitałowe), jak i procedura wypowiadania umowy, która została zachowana. Poza tym, wysokość dochodzonego roszczenia pozostałego do wyegzekwowania wynika z historii operacji na kontrakcie kredytowym (k. 106-107v akt), a pośrednio również z wezwania do zapłaty (k. 100, 102 akt) i z wypowiedzenia umowy (k. 102, 104). W tym miejscu wskazać należy, że pozwani ani ich profesjonalni pełnomocnicy nie złożyli żadnego dowodu, który świadczyłby o tym, iż pozwani wywiązali się z zaciągniętego zobowiązania, tj. chociażby dowodów wpłat. Wobec braku jakiegokolwiek dowodu niweczącego twierdzenia strony powodowej w zakresie wysokości zobowiązania pozostałego do spłaty, Sąd dał wiarę stanowisku powodowego banku przedstawionemu w procesie i w załączonych wyciągach. Zgodnie z treścią art. 75c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych (ust. 1). W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia (ust. 2). Bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy (ust. 3). Powyższe przepisy mają również odpowiednie zastosowanie do umów pożyczek pieniężnych ( art. 75c ust. 6 ). Przedłożone przez stronę powodową przedegzekucyjne wezwanie do uregulowania zaległości spełnia powyższe wymagania określone w art. 75c Prawa bankowego . Pismo to zostało skutecznie doręczone pozwanym, zgodnie z powszechnie uznawanym, również przez Sądy, wydrukiem z systemu Poczty Polskiej S.A. (...) powszechną praktyką banków i innych instytucji jest wysyłka monitów, wezwań itp. w formie pisma wydrukowanego z systemu, bez zaopatrywania go własnoręcznym podpisem. Nie oznacza to, że takie pismo nie odnosi żadnego skutku prawnego, zwłaszcza w kontekście braku jakiegokolwiek śladu kwestionowania przez pozwanych skuteczności tego wezwania na etapie przedsądowym. Również wypowiedzenie umowy zostało skutecznie doręczone pozwanej w dniu 22 lipca 2019 r., a pozwanemu w dniu 11 lipca 2019 r. Powodowy bank zachował 30- dniowy okres wypowiedzenia. Oświadczenie woli banku sformułowane w przedmiotowym piśmie było kategoryczne, jednoznaczne i zrozumiałe, a wobec nieuregulowania zobowiązania przez stronę pozwaną w okresie 30 dni wypowiedzenie stało się skuteczne powodując natychmiastową wymagalność całego zadłużenia strony pozwanej wskazanego przez bank, a wysokość tego zobowiązania wynika wprost z wyciągu z ksiąg banku (k. 54 akt), potwierdza ją również pośrednio wykaz wpłat dokonanych na rachunek zobowiązania wraz ze sposobem ich księgowania. Zgodnie z treścią art. 95 ustawy Prawo bankowe księgi rachunkowe banków i sporządzone na ich podstawie wyciągi oraz inne oświadczenia podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banków i opatrzone pieczęcią banku, jak również sporządzone w ten sposób pokwitowania odbioru należności mają moc prawną dokumentów urzędowych w odniesieniu do praw i obowiązków wynikających z czynności bankowych oraz ustanowionych na rzecz banku zabezpieczeń i mogą stanowić podstawę do dokonania wpisów w księgach wieczystych (ust. 1). Moc prawna dokumentów urzędowych, o której mowa w ust. 1, nie obowiązuje w odniesieniu do dokumentów wymienionych w tym przepisie w postępowaniu cywilnym(ust. 1a). Jednakże powyższy przepis nie oznacza, że wyciąg z ksiąg banku jest pozbawiony jakiejkolwiek mocy dowodowej. Na podstawie art. 245 k.p.c. wyciąg z ksiąg banku jest dokumentem prywatnym, który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Sam wyciąg z ksiąg banku byłby niewystarczający do uwzględnienia powództwa, jednakże mając na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego (zwłaszcza umowę pożyczki, wezwanie do zapłaty, oświadczenie o wypowiedzeniu umowy oraz historię operacji na kontrakcie kredytowym) wyciąg z ksiąg banku jest z nim spójny i potwierdza dane, które można wyliczyć czy wyinterpretować z pozostałych zgromadzonych dowodów z dokumentów. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie zawartej przez strony umowy oraz na mocy art. 471 k.c. w pkt I wyroku zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 108 411,24 zł wraz z dalszymi odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od kwoty 98 163,22 zł od dnia 28 stycznia 2020 r. do dnia zapłaty. O odsetkach orzekł Sąd na mocy art. 481 § 1 k.c. (punkt I sentencji wyroku). Zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca proces zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Pozwani przegrali sprawę w całości. Na tej podstawie Sąd, mając również na uwadze treść § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265 t.j.), zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 6 773 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Na koszty te składały się: kwota 5 400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz kwota 1 356 zł tytułem opłaty od pozwu (punkt II sentencji wyroku). SSO Agnieszka Dutkiewicz ZARZĄDZENIE
2. O. .;
3. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełn. pozwanego A. W. ;
4. akta przedłożyć wraz z wpływem lub za 20 dni. B. , 8 lipca 2022 r. SSO Agnieszka Dutkiewicz