UZASADNIENIE Sygnatura akt III K 1/20 1.USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Czyn przypisany oskarżone mu A. S. W dniu 5 lutego 2019 roku w W. przy ulicy (...) w przychodni (...) . R. obiecał udzielić korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w kwocie 400 zł lekarzowi sądowemu w osobie K. R. w zamian za wydanie zaświadczenia o niemożności stawiennictwa na rozprawie w sprawie sygn. akt VII P 39/16 w Sądzie Okręgowym Warszawa – Praga w Warszawie, przy czym czyn stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. czyn z art. 229 § 2 k.k. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód A. S. został wezwany w charakterze świadka na rozprawę, w sprawie o sygn. VII P 39/
- Termin rozprawy, mającej odbyć się przed Sądem Okręgowym w Warszawie, wyznaczono na 6 lutego 2019 roku. W dniu 5 lutego 2019 r. o godz. 14:00 A. S. przyszedł do przychodni (...) . R. , znajdującej się w W. przy ul. (...) . K. R. pełnił wówczas funkcję lekarza sądowego. Przed wejściem do gabinetu lekarskiego, pracownica rejestracji H. M. poprosiła A. S. o okazanie dowodu osobistego, a następnie zapisała jego dane osobowe. Następnie mężczyzna udał się do gabinetu K. R. . K. R. ponownie wylegitymował mężczyznę i nie powziął żadnych wątpliwości co do jego tożsamości. A. S. powiedział, że nie chce stawiać się na rozprawę, potrzebuje zwolnienia lekarskiego i ma nadzieję, że da się to załatwić. Następnie otworzył teczkę z dokumentami, w której były dwa banknoty 200-złotowe. K. R. oświadczył, że wezwie Policję. Wówczas A. S. zabrał teczkę i opuścił gabinet. K. R. w tym samym dniu zawiadomił o zdarzeniu Policję, wskazując dane świadka, który się u niego stawił i sygn. sprawy, w której miało zostać przedstawione zaświadczenie. zeznania K. R. (k. 13v, 96v-97, 176-178, 180) zeznania H. M. (k. 179-180) A. S. nie był karany. karta karna (k. 185) A. S. zgłosił utratę dowodu osobistego, który został unieważniony w dniu 21 września 2015 r. informacja Policji (k. 118) Fakty uznane za nieudowodnione Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód To nie A. S. , lecz jego pracownik P. B. pojawił się w gabinecie K. R. , żeby odebrać zaświadczenie o niemożności stawiennictwa swego szefa na rozprawę, co było wcześniej ustalone z recepcją. zeznania P. B. (k. 163-164) A. S. przez cały dzień 05 lutego 2019 r. pracował w siedzibie firmy (...) S.A. wraz z M. W. . Przez cały ten dzień wysyłał wiadomości mailowe. wiadomości mailowe (koperta k. 68), zeznania M. W. (k. 122-123) 1.OCena DOWOdów 1.
- Dowody będące podstawą ustalenia faktów Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu zeznania K. R. wiarygodne: - osoba obca, nie miał powodu do składania fałszywych zeznań na niekorzyść oskarżonego, - zeznania kompatybilne z zeznaniami recepcjonistki H. M. , - K. R. nie rozpoznał A. S. jako osoby, która proponowała mu przyjęcie korzyści majątkowej (k. 96v-97) – fakt ten nie stanowił jednak logicznego argumentu dla całkowitego zanegowania jego zeznań w zakresie tożsamości osoby, z którą wówczas rozmawiał oraz czynności podejmowanych w zakresie jej zweryfikowania. Nadto czynność okazania wizerunku miała miejsce w listopadzie 2020 roku, tj. po upływie roku i dziewięciu miesięcy od dnia zdarzenia, co wobec krótkotrwałego kontaktu i niewątpliwie emocjonalnego dla lekarza przebiegu zdarzenia ma oczywiście negatywny, co zrozumiałe dla Sądu, wpływ na wiarygodne i kategoryczne stwierdzenie bądź zanegowanie wizerunku kogokolwiek - na marginesie: świadek nie rozpoznał również wizerunku P. B. (k. 147) zeznania H. M. wiarygodne: - osoba obca, - zeznania spójne z zeznaniami K. R. , - szczegółowe i przekonywujące co do szczerości (zapamiętała zdarzenie, ponieważ nigdy wcześniej nie była obecna przy próbie wręczenia korzyści majątkowej lekarzowi) dokumentacja medyczna miarodajna: nie kwestionowana przez strony co do wiarygodności i autentyczności karta karna miarodajna: nie kwestionowana przez strony co do treści 1.
- Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu wyjaśnienia oskarżonego brak: - na rozprawę nie stawił się (k. 107) - na etapie postępowania przygotowawczego skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 40) zeznania M. W. nieprzydatne do wyjaśnienia sprawy: - świadek nie potwierdził okoliczności, na które został powołany przez obronę - świadek to pracownik oskarżonego, zatem osoba uzależniona od niego finansowo, co nakazuje ostrożność w ocenie jego oświadczeń - świadek niemal od razu potrafił wyjaśnić jaka jest różnica między wiadomością mailową wysyłaną przez oskarżonego z firmy, a z telefonu – zdaniem Sądu był przygotowany na takie pytanie - świadek nie pamiętał dnia zdarzenia, twierdził, że szef w pracy jest zawsze zeznania P. B. niewiarygodne: - sprzeczne z zeznaniami K. R. oraz H. M. w zakresie okazywania każdemu z nich dowodu osobistego, jak również z zasadami logiki i doświadczenia życiowego: gdyby rzeczywiście to ten świadek znajdował się w gabinecie i został bezpodstawnie posądzony przez lekarza o próbę wręczenia korzyści majątkowej (cyt. „Miałem wrażenie, że lekarz zrozumiał, że chciałem mu dać te pieniądze” k. 164) we własnym żywotnym interesie próbowałby wyjaśnić nieporozumienie, choćby w ten sposób, jaki zaprezentował prze sądem, nie zaś wychodził z przychodni i pozostawiał sprawę własnemu losowi. dokumenty stanowiące załącznik do odpowiedzi na akt oskarżenia niemiarodajne dla oceny, gdzie pozostawał oskarżony w chwili zdarzenia i niepodważające spójnych zeznań świadka K. R. i H. M. : - wiadomości mailowe jakie miały być wysyłane przez oskarżonego w dniu zdarzenia na okoliczność, że nie dopuścił się zarzucanego czynu, bowiem w tym czasie przebywał w pracy - zdaniem Sądu, nie sposób ustalić, z jakiego urządzenia wysyłane były krótkie odpowiedzi udzielane w tych wiadomościach, jak również gdzie urządzenie to się znajdowało (najbliższe godzinie wizyty – godz. 13:56 „O co chodzi?” i 14:18 „Tak myc” – zał. 6 i 7), jak również tego czy rzeczywiście były pisane przez oskarżonego Sąd ustalił jednak, że nie świadczą one o tym, iż wszystkie powyższe czynności A. S. wykonywał osobiście. Z powyższych względów dokumenty te nie stanowiły podstawy ustalenia stanu faktycznego. informacja Policji o utracie i unieważnieniu dowodu osobistego oskarżonego (k. 118) bez znaczenia dla sprawy: twierdzenie obrony, oparte na zeznaniach świadka P. B. , opierało się na tym, iż to pracownik oskarżonego pojawił się w gabinecie lekarza sądowego po odbiór zaświadczenia, posługując się przy tym dowodem oskarżonego 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU ☒ Podstawa prawna warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Sąd w pełni zaakceptował kwalifikację prawną czynu zaproponowaną przez Prokuratora. Odpowiedzialności karnej z art. 229 § 2 k.k. podlega ten, kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, jeśli czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi. Zachowanie oskarżonego bez wątpienia wypełniło znamiona zarzucanego mu czynu. A. S. udał się do lekarza sądowego K. R. , poinformował go, że potrzebuje od niego dokumentu poświadczającego, iż nie może stawić się na rozprawę następnego dnia i otworzył teczkę, w której w widocznym dla lekarza miejscu znajdowały się dwa banknoty o nominale 200 zł. K. R. pełnił funkcję lekarza sądowego, był zatem osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 229 § 1 i 2 k.k. Stosownie bowiem do treści art. 115 § 19 k.k. osobą publiczną jest osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi. W chwili popełnienia czynu A. S. był osobą dorosłą, która winna zdawać sobie sprawę z konsekwencji swego postępowania. Sąd uznał, że postawa A. S. , niekaranego dotychczas za przestępstwo umyślne, jego warunki i właściwości osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni innego czynu zabronionego. Z powyższych względów Sąd uznał, że skazanie oskarżonego i wymierzenie kary stanowiłoby nadmierną surowość wymiaru sprawiedliwości w realiach tej sprawy. W ocenie Sądu wystarczające jest zastosowanie wobec oskarżonego środków, których orzeczenie z jednej strony umożliwi mu refleksję nad jego dotychczasowym postępowaniem i uświadomi, że każde naruszenie porządku prawnego skutkować będzie negatywnymi konsekwencjami, a z drugiej nie będzie stanowić dolegliwości nieproporcjonalnej do stopnia tego naruszenia i nie będzie stawiać oskarżonego w jednym szeregu z osobami, których postawa wskazuje na brak zdolności do właściwej oceny swojego postępowania wskazujący na konieczność wydania wyroku skazującego. Środkiem spełniającym powyższe kryteria z pewnością będzie warunkowe umorzenie postępowania karnego wobec oskarżonego, z ustalonym na podstawie art. 67 § 1 k.k. okresem trzech lat próby. A. S. uniknie w ten sposób wyroku skazującego. Oskarżony musi jednak mieć świadomość, iż powinien wykazać, że dokonana przez Sąd ocena jego zachowania, a także jego dotychczasowej postawy była właściwa. Oznacza to również, że oskarżony powinien zdawać sobie sprawę z tego, iż każde rażące naruszenie porządku prawnego będzie mogło skutkować podjęciem warunkowo umorzonego postępowania, a w razie popełnienia przez niego przestępstwa, będzie to obligatoryjne. W ocenie Sądu mając na uwadze okoliczności popełnienia czynu, ustalenie okresu próby na maksymalny przewidziany w ustawie okres, tj. 3 (trzech) lat będzie właściwe do zweryfikowania pozytywnej prognozy kryminologicznej ustalonej przy wyrokowaniu. 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie W punkcie II wyroku na podstawie art. 67 § 3 k.k. nałożono na oskarżonego A. S. obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. W ocenie Sądu powyższe orzeczenie jest zasadne biorąc pod uwagę, iż oskarżony powinien odczuć realną dolegliwość wynikającą z popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie sposób również stwierdzić, że spełnienie ww. obowiązku stanowiłoby nadmierną dolegliwość dla A. S. - oskarżony nie podał informacji o osiąganych przez siebie dochodach, brak zatem podstaw do uznania, że wskutek wykonania orzeczenia jego sytuacja materialna ulegnie pogorszeniu nieproporcjonalnemu do stopnia jego winy oraz społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu.
- KOszty procesu W punkcie III wyroku Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 90 złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 60 złotych tytułem opłaty. W ocenie Sądu A. S. w żaden sposób nie wykazał, że jego sytuacja materialna uzasadnia poniesienie kosztów postępowania wywołanego jego zachowaniem przez podatników. 1.Podpis