UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 810/22 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1
- CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
- Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok łączny Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15.09.2022 roku wydany w sprawie II K 296/22 1.
- Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
- Granice zaskarżenia 1.1.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
- Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana
- Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.
- Ustalenie faktów 1.1.
- Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
- 1.1.
- Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
- G. K.
(1)- córka oskarżonego zawiozła matkę pod remizę OSP, by ta wsiadła do zaparkowanego tam pojazdu rodziców i zabrała ze spotkania na sali oskarżonego i widziała moment wsiadania matki do pojazdu rodziców V. (...) ; zeznania A. K.
(1)k.141v-142, 1.
- Ocena dowodów 1.1.
- Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.
- zeznania A. K.
(1); - za niewiarygodne uznano zeznania świadka A. K.
(1), co do okoliczności wymienionych w punkcie 2.1.1.1 (sprawstwo oskarżonego); niewątpliwym jest bowiem, że świadek pojawił się w sprawie dopiero po długim okresie czasu, w szczególności nie był wskazywany przez oskarżonego „na gorąco” w chwili jego zatrzymywania jeszcze na podwórzu, czy w momencie wykonywania czynności z zatrzymanym na terenie Komisariatu; już w tym także miejscu należy podkreślić, że każdy nawet średnio logicznie myślący człowiek – w sytuacji, gdy zostaje niewinnie posądzony o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości – jeśli to nie on kierował, lecz inna osoba znajdująca się tuż obok w domu, nieśpiąca pomimo nocnej pory (skoro dopiero co wysiadła z pojazdu), będzie szukał pomocy i wskazywał na tą osobę, mówił o niej, będzie wnosił o jej zawołanie z domu i sprawdzenie co ma do powiedzenia w sprawie; - drugą natomiast taką osobą – poza małżonką oskarżonego – w oczywisty sposób jest córka A. K.
(1); właśnie z tego powodu, uznając za wiarygodne depozycje funkcjonariuszy policji, co do braku możliwości kierowania pojazdem przez inną – aniżeli oskarżony – osobę, zeznań świadka A. K. nie uznano za dowód mogący podważyć ustalenia faktyczne dokonane przez sąd rejonowy, - na marginesie sąd odwoławczy zauważa także, że nawet ewentualne przyznanie wiarygodności zeznaniom w/w świadka ( podwiozła mamę, nie widziała jak mama kieruje pojazdem ) nie sprzeciwiałoby się dokonany ustaleniom w zakresie sprawstwa G. K. – bo jest możliwym, iż pomimo przyjazdu żony pod salę, to jednak oskarżony kierował autem bo: z remizy do domu było bardzo niedaleko, a stan nietrzeźwości nie wykluczał fizycznej możliwości kierowania pojazdem (abstrahując od prawnej niedopuszczalności kierowania pojazdem mechanicznym w takim stanie; 1.1.
- Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
- Zarzuty zawarte w apelacji oskarżonego i jego obrońcy:
- obrazy prawa procesowego, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia tj.: - art. 4 kpk i art. 7 kpk poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i niewłaściwą ocenę wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków M. K. i S. T. , co do przebiegu zdarzenia, w szczególności niesłuszne obdarzenie wiarygodnością zeznań policjantów, których zeznania nie były ze sobą spójne, nie były szczegółowe, nie zostały potwierdzone żadnym innym materiałem dowodowym, a nadto pozostają w sprzeczności z zeznaniami pozostałych świadków i wyjaśnieniami G. K.
(1); - art. 410 kpk poprzez pominięcie treści zeznań S. K. oraz wyjaśnień G. K.
(1), - art. 6 kpk (apelacja obrońcy) poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego i pomimo posiadania przez sąd pierwszej instancji wątpliwości, co do tego, czy oskarżony wysiadał z samochodu czy przy nim stał – uznano jego sprawstwo w zakresie zarzucanego przestępstwa; 2. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego wpływ na jego treść, poprzez niezasadne przyjęcie, iż G. K.
(1)prowadził w stanie nietrzeźwości pojazd mechaniczny po drodze publicznej, w sytuacji gdy: - oskarżony nie został zatrzymany przez policję poruszając się w ruchu lądowym, a w chwili wjazdu radiowozu na posesję podchodził do bramy wjazdowej swojej nieruchomości, natomiast samochód stał zaparkowany ze zgaszonym silnikiem na posesji; - radiowóz jechał kilkaset metrów za pojazdem oskarżonego, a odległość pomiędzy radiowozem a pojazdem oskarżonego nie pozwalała, także ze względu na porę nocną, na odczytanie numerów rejestracyjnych; - oskarżony dzwonił do żony jeszcze będąc w radiowozie, a żona odbierając męża z komisariatu nie powiedziała, że oskarżony „się doigrał” (o których to słowach policjantka przypomniała sobie i zeznała dopiero wiele miesięcy po zdarzeniu); Zarzut zawarty w apelacji obrońcy:
- obrazy prawa materialnego tj. art. 178 a § 1 kk , poprzez niezasadne uznanie, iż oskarżony wyczerpał dyspozycje tego przepisu, podczas gdy został ujawniony przez policjantów dopiero będąc na własnym podwórzu, które nie jest miejscem, gdzie odbywa się „ruch lądowy” w rozumieniu Kodeksu karnego ; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Jako, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych związany ma być, w ocenie skarżących, z uprzednią nieprawidłową oceną zgromadzonych w sprawie dowodów i brakiem uwzględnienia całokształtu sprawy, powyższe zostaną omówione łącznie. Wbrew twierdzeniom oskarżonego i jego obrońcy, nie sposób zgodzić się z zarzutami w kwestii błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku i mających wpływ na jego treść, albowiem sąd I instancji błędu takiego się nie dopuścił. W istocie także i zarzut postawiony przez obrońcę, uznany przez niego za przejaw obrazy prawa materialnego ( art. 178 a § 1 kk ) - pomimo takiego nazewnictwa, w istocie sprowadzał się do zakwestionowania dokonanych ustaleń faktycznych związanych z tym, po jakiej drodze poruszał się oskarżony tj. czy po drodze prowadzącej od remizy do domu jadąc, jak ustalił sąd rejonowy, drogą publiczną przez miejscowość K. z remizy OSP do domu, czy kierując pojazdem ewentualnie tylko na terenie prywatnego, własnego podwórka (nie będącego już miejscem, w którym odbywa się ”ruch lądowy”). Należy podkreślić, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się tylko i wyłącznie do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd, a wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych powinien dążyć do wykazania konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, których miał dopuścił się Sąd przy ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonego skarżącego wyrok, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (tak np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29.10.2010r., II Aka 162/10). Innymi słowy: sama możliwość przeciwstawienia poczynionym przez Sąd ustaleniom odmiennego punktu widzenia, nie stanowi uzasadnienia stwierdzenia, iż Sąd dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych. Przyjmuje się również, iż błąd w ustaleniach faktycznych nie jest zarzutem samodzielnym. W praktyce każdy taki błąd jest bowiem skutkiem naruszenia przepisów postępowania, lecz nie odwrotnie. Jeśli bowiem Sąd przeprowadzi postępowanie, zachowując wszystkie reguły i zasady rzetelnego procesu, nie ma możliwości postawienia mu skutecznie zarzutu poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych. Wskazuje to więc, iż błąd w ustaleniach faktycznych jest zawsze wtórny wobec naruszenia przepisów postępowania i stanowi konsekwencję uchybień w procedowaniu. Sąd Okręgowy zważył, że sąd I instancji nie naruszył w przedmiotowej sprawie w żaden sposób przepisów postępowania, toteż poczynione przez niego ustalenia faktyczne – w oparciu o ujawnione i prawidłowo ocenione dowody, a także nowe dowody przeprowadzone dopiero w toku postępowania odwoławczego – polegają na prawdzie i nie mogą być kwestionowane. Wbrew twierdzeniom skarżących, zgromadzone w sprawie dowody, oceniane w sposób zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego myślenia ( art. 7 k.p.k. ), dają pełne podstawy do jednoznacznego stwierdzenia, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona przypisanego mu czynu zabronionego. Przyjęta przez oskarżonego linia obrony nie może się więc ostać, gdyż zebrany i jednoznaczny materiał dowodowy prowadzi do odmiennych wniosków. Oceny tej nie są w stanie skutecznie obalić, czy zmienić argumenty zawarte w apelacjach, związane przede wszystkim z treścią zeznań członków rodziny oskarżonego. Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z apelantami, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do dokonanych przez sąd rejonowy ustaleń w zakresie dopuszczenia się przestępstwa kierowania po drodze publicznej pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Brak jest w ocenie sądu odwoławczego zastrzeżeń, co do dokonanej przez sąd Rejonowy oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w tym zakresie. Skarżący eksponuje w swojej apelacji przede wszystkim to, iż – w jego mniemaniu - brak jest jakiegokolwiek powodu, dla którego należy dać wiarę zeznaniom policjantów, bo te są niespójne i nieszczegółowe (niepełne). Istotnie, sąd odwoławczy zważył, że wersję oskarżonego wspierały zeznania jego żony, a pośrednio także córki, a nawet po trosze sąsiada, tyle tylko, iż to nie tylko same słowa/zeznania policjantów potwierdzały sprawstwo oskarżonego, ale ich depozycje połączone z brakiem oczywistych i logicznie oczekiwanych zachowań po stronie zatrzymywanego – pozwalały, w kontekście art. 7 kpk wywieść jednoznaczny wniosek, iż wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom jego żony nie sposób jest dać wiarę. W sprawie mamy do czynienia z zeznaniami świadków-policjantów, którzy przekonująco poinformowali o przyczynach zainteresowania się pojazdem oskarżonego – chodziło o „obce” numery rejestracyjne. Choć także obaj policjanci nie byli w stanie równie szczegółowo opisać wszystkich okoliczności sprawy, to nie mieli oni wątpliwości, iż widzieli pojazd oskarżonego jadący drogą w K. , następnie skręcający na podwórze posesji (oskarżonego) w taki sposób, że dochodząc do pojazdu, który już zatrzymał się na podwórzu - oskarżony jeszcze w nim siedział na miejscu kierowcy, bądź wysiadał z tego miejsca – w momencie kiedy dochodzili do pojazdu. Obaj policjanci zeznają tu pewnie i jednoznacznie. M. K. zeznaje także jednoznacznie, iż nie było możliwości, by ktoś wysiadł, czy się przesiadł w owym samochodzie (już po wjechaniu pojazdu na podwórze). Logicznym jest przecież, że skoro policjanci zdecydowali się na kontrolę pojazdu w ruchu, to nie mogli pozwolić, by kierująca nim osoba zdążyła wysiąść i wejść do domu. Ewentualne braki szczegółów, a dokładnie udzielenie przez policjantów odpowiedzi „nie wiem” na pytania obrońcy, dotyczyły kwestii drugorzędnych i nie mających ostatecznie znaczenia dla sprawy (jakość oświetlenia, ilość metrów od bramy do samochodu na podwórzu, czynności przy samym samochodzie, posiadanie dokumentów i kluczyków etc.), które jako mniej istotne dla ujawnienia pijanego kierującego mogły zostać przez policjantów nie zapisane i jako takie nie zapamiętane. Nie jest wcale także tak, jak stara się to wywieść obrońca, że pomiędzy zeznaniami funkcjonariuszy istnieją różnice dotyczące jakich istotnych kwestii, a co najwyżej istnieją wiadomości które zapamiętał jeden z nich, a nie pamięta drugi (druga). W sprawie także nie mamy do czynienia z sygnalizowaną obrazą art. 5 § 2 kpk , sąd rejonowy nie ustalił bowiem iż oskarżony alko siedział za kierownicą, albo był poza pojazdem (w domyśle gdzieś na podwórzu, może – jak opisał to G. K. w swoim piśmie złożonym do akt – podchodził do bramy wjazdowej, by ją zamknąć), lecz że siedział za kierownicą, bądź właśnie wysiadał z tego miejsca. Jest to tym bardziej zrozumiałe, gdy zważy się, że policjanci zbliżali się do pojazdu idąc na pieszo po podwórzu od drogi (gdzie w okolicach bramy zaparkowali radiowóz), idąc być może jeden a drugim (a nie „jeden obok drugiego”), a zaraz po chwili oskarżony faktycznie z pojazdu wysiadł. Nie jest to także ustalenie mające znaczenie dla ostatecznej odpowiedzialności G. K. . To bowiem zeznania policjantów i zachowanie samego oskarżonego, ocenione przez pryzmat logicznego rozumowania i życiowego doświadczenia, przeczą wersji, jakoby kierującą pojazdem na spornym odcinku drogi była jego małżonka S. K. . Wywody sądu rejonowy przekonują, można jedynie powtórzyć, że każdy nawet średnio logicznie myślący człowiek (zważywszy na stopień nietrzeźwości G. K. ) – w sytuacji, gdy zostaje niewinnie posądzony o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości – jeśli to nie on kierował, lecz inna osoba znajdująca się tuż obok w domu, nieśpiąca pomimo nocnej pory (skoro dopiero co wysiadła z pojazdu), będzie się bronił i wskazywał na tą osobę, mówił o niej, będzie wnosił o jej zawołanie z domu, o sprawdzenie tego, co ma do powiedzenia w sprawie. Takich natomiast oczywistych po stronie oskarżonego zachowań zabrakło, a dodatkowo pojawiły się inne okoliczności idealnie wpisujące się w obraz przestępstwa (słowa żony o „doigraniu się” i inne opisane przez sąd rejonowy ). Nie przekonuje wersja oskarżonego, jakoby mógł być przekonany, że czynności podejmowane wobec niego przez policjantów (w szczególności sprawdzanie stanu jego trzeźwości) mogły mieć związek z inną sprawą dotyczącą poszukiwania osoby, w której ten pomagał policjantom. Badanie stanu nietrzeźwości, w środku nocy, po zatrzymaniu radiowozu za poruszającym się pojazdem - ma się do niej (w/w innej sprawy) po prostu nijak. Podobnie brzmią słowa oskarżonego o tym, iż żaden z policjantów nie informował go, dlaczego zostanie zatrzymany i badany, co do stanu swojej trzeźwości i nie wiedział o przyczynach czynności. Znowu należy podnieść, iż każdy średnio myślący człowiek o takowe przyczyny się zapyta (jeśli nie są one oczywiste), pomijając już to, że funkcjonariusze mają obowiązek poinformowania o przyczynach czynności podejmowanych wobec kierującego pojazdem i jak twierdzą przekazali oskarżonemu taką informację. Tymczasem oskarżony zareagował jedynie w ten sposób, iż po informacji o przyszłym zatrzymaniu mu prawa jazdy żalił się, że prawo jazdy jest mu potrzebne, bo prowadzi działalność. Sąd odwoławczy zważył, że apelacja ma wybiorczy charakter i przemilcza bardzo istotne okoliczności, podniesione powyżej. Wymierzona sprawcy kara – represja karna, nie nosi cech rażącej niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt 4 kpk , albowiem uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy: w społecznym odczuciu nie jawi się jako kara niesprawiedliwa. Wniosek - o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, względnie (alternatywny wniosek oskarżonego) o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania przez Sąd I instancji; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. - ze względów wyżej opisanych brak było podstaw do korekt zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez apelanta;
- OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
- ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
- Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
- Przedmiot utrzymania w mocy - wyrok i wszystkie zawarte w nim rozstrzygnięcia; Zwięźle o powodach utrzymania w mocy - brak podstaw do korygowania rozstrzygnięć o sprawstwie, winie i karze; 1.
- Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
- Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
- Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
- Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
- ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
- ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
- ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
- Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
- Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
- Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności punkt 2 Na podstawie art. 636 § 1 kpk obciążono oskarżonego, jako osobę posiadającą dochód całością powstałych w sprawie wydatków za postepowanie odwoławcze (złożyła się nań opłata określona w oparciu o art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych oraz 20 zł. jako ryczałt za doręczenie pism w postępowaniu odwoławczym).
- PODPIS 0.11.
- Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację oskarżony Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15.09.2022 roku w sprawie II K 296/22 0.11.3.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.
- Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana 1.
- Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15.09.2022 roku w sprawie II K 296/22 1.3.
- Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
- Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.
- Wnioski ☐ uchylenie ☒ zmiana