Sad powszechny, I C 761/21

Sygn. akt I C 761/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2022 roku Sąd Rejonowy w Kędzierzynie-Koźlu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Marcin Rogóż Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Chudzik po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2022 r. na rozprawie sprawy z powództwa J. S. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę I. zasądza od strony pozwanej (...) S.A. w W. na rzecz powódki J. S. kwotę 922,76 zł (słownie: dziewięćset dwadzieścia dwa złote 76/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 16.07.2020 r. do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w pozostałym zakresie; III. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 337,31 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 761/21 UZASADNIENIE J. S. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: (...) . C. J. S. z siedzibą we W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego – wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 3.237,22 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15.07.2020 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie na rzecz powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz kwotę 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko powódka wskazała, że w następstwie zdarzenia z dnia 24.05.2018 r. uszkodzeniu uległ pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) należący do M. K. . Sprawca szkody w zakresie odpowiedzialności cywilnej ubezpieczony był w (...) S.A. z siedzibą w W. . Powódka podniosła, iż po kolizji auto poszkodowanych nie nadawało się do dalszej jazdy, wobec czego konieczne było jego holowanie. Pojazd został przetransportowany z miejscowości N. ul. (...) do serwisu (...) ul. (...) we W. , gdzie miał zostać naprawiony. Powódka podała, iż koszt usługi wyniósł 3.775,61 zł, za co PPUH (...) wystawił fakturę VAT nr (...) r. W związku z faktem, iż powódka pokryła koszty holowania wystawiła poszkodowanemu fakturę VAT nr (...) , w której ujęła wszystkie powyższe usługi. Dalej powódka oświadczyła, iż w następstwie cesji poszkodowany przelał na jej rzecz wszelkie prawa przysługujące mu względem pozwanej w związku ze szkodą komunikacyjną. Po zgłoszeniu szkody pozwana wydała decyzję, w której jednak uznała zaledwie część roszczeń powódki. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym przez referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Kędzierzynie-Koźlu w dniu 12.02.2021 r. w sprawie I Nc 801/20 orzeczono zgodnie z żądaniem pozwu. Następnie od powyższego nakazu zapłaty (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł w terminie sprzeciw, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa. Jednocześnie strona pozwana wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej na okoliczność ustalenia w dacie wykonania usługi (maj 2018 r.) kosztów holowania pojazdu. W odpowiedzi na sprzeciw powódka zaprzeczyła wszelkim twierdzeniom strony pozwanej wskazanym w sprzeciwie od nakazu zapłaty, za wyjątkiem tych wyraźnie przez nią przyznanych. Dodatkowo wniosła o pominięcie dowodu z opinii biegłego. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 24.05.2018 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) należący do M. K. . Sprawca szkody posiadał ważne ubezpieczenie OC na mocy zawartej umowy z (...) S.A. z siedzibą w W. . fakty bezsporne W następstwie kolizji uszkodzeniu uległy głównie tylnie drzwi pojazdu. dowód: - dokumentacja fotograficzna w aktach szkody k.

1. Bezpośrednio po zdarzeniu komunikacyjnym pojazd został przetransportowany do W. , z uwagi na konieczność naprawy w specjalistycznym warsztacie zajmującym się chłodniami, albowiem w taką pojazd był wyposażony. Usługę holowania na trasie 292 km: N. , ul. (...) – W. , ul. (...) zrealizował podmiot PPUH (...) . Po wykonanej usłudze w dniu 02.06.2018 r. wystawiono fakturę VAT nr (...) na kwotę 3.775,61 zł. dowody: - formularz usługi pomocy drogowej (...) k. 12, - zlecenie holowania z dnia 01.06.2018 r. k. 13, - faktura VAT nr (...) z dnia 02.06.2018 r. k.
2. W dniu 02.06.2018 r. M. K. zawarł z J. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą (...) . C. J. S. z siedzibą we W. umowę cesji wierzytelności, przelewając na jej rzecz roszczenie dotyczące zwrotu kosztów holowania pojazdu marki F. (...) . J. S. w dniu 19.06.2018 r. wystawiła refakturę VAT nr (...) na kwotę 3.775,61 zł za holowanie pojazdu. W dniu 15.06.2018 r. Ł. S. uzyskał od J. S. kwotę 2.642,93 zł tytułem zapłaty za wystawioną fakturę VAT nr (...) . dowody: - umowa cesji wierzytelności k. 17, - wydruk z (...) k. 9, - refaktura nr (...) z dnia 19.06.2018 r. k. 15, - potwierdzenie transakcji przelewu k.
3. Pismem z dnia 19.06.2018 r. J. S. wystąpiła do (...) S.A. z prośbą o wypłatę odszkodowania zgodnie ze zgłoszonym wnioskiem dot. zwrotu należności za holowanie pojazdu marki F. (...) . Na mocy decyzji ubezpieczyciela z dnia 27.06.2018 r. przyznano wnioskodawcy odszkodowanie w wysokości 931,97 zł brutto. dowody: - pismo firmy (...) z dnia 19.06.2018 r. k. 18, - decyzja (...) S.A. z dnia 27.06.2018 r. k. 20, - pismo (...) S.A. z dnia 27.06.2018 r. k.
4. Średnie stawki rynkowe za holowanie pojazdu wielkości F. (...) na rynku lokalnym wahają się w granicach 5-6 zł brutto. Zaś czynności załadunkowe/wyładunkowe w granicach kwoty 120-160 zł brutto. dowody: - opinie wydane w sprawach Sądu Rejonowego w Opolu – V GC 1510/18 oraz Sądu Rejonowego w Kluczborku – I C 908/20 k.67-81; - wydruki cenników k.82-86 Sąd zważył, co następuje: W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego roszczenie powódki zasługiwało na uwzględnienie jedynie częściowo. Ujawnionym dowodom z dokumentów Sąd przydał walor w pełni wiarygodnych środków dowodowych. Nie budziły one bowiem żadnych wątpliwości co do swojej autentyczności oraz zgodności z przedstawionym w nich stanem rzeczy. Wzajemnie ze sobą korespondowały, a ich treść zgodna była z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Stanowiły one spójną i logiczną całość. Obopólnie się uzupełniały tworząc chronologiczny ciąg zdarzeń. Nie zostały nadto w toku postępowania skutecznie zakwestionowane przez strony procesu, co w myśl zasady wyrażonej w art. 230 k.p.c. pozwalało uznać stwierdzone w nich okoliczności za przyznane. Zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c. , przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w § 1 , będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia (§ 2). Zgodnie z § 4 art. 822 k.c. , uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela. Dla przyjęcia odpowiedzialności ubezpieczyciela konieczne jest zaistnienie przesłanek odpowiedzialności, a więc zdarzenia, z którym umowa wiąże obowiązek odszkodowawczy, powstania szkody oraz związku przyczynowego między zdarzeniem sprawczym, a faktem, z którego szkoda wynika, przy czym zgodnie z art. 361 k.c. powinien to być adekwatny związek przyczynowy. W niniejszej sprawie poza sporem pozostawało, że w dniu 24.05.2018 r. w wyniku kolizji drogowej uszkodzeniu uległ pojazd marki F. (...) o nr rej. (...) stanowiący własność poszkodowanego M. K. . Co również bezsporne - sprawca szkody posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej w pozwanym towarzystwie ubezpieczeń. Niekwestionowanym jest również, iż poszkodowany skutecznie przelał na rzecz powódki przysługującą mu wobec ubezpieczyciela wierzytelność z tytułu zwrotu kosztów holowania pojazdu. W kontekście zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego Sąd stanął na stanowisku, iż poszkodowany oczywiście nie mógł pozostawić pojazdu w miejscu kolizji. Przewidując naprawę przetransportował uszkodzony pojazd do miejsca prawdopodobnego remontu. Zważywszy również na specjalistyczny charakter auta, wyposażonego dodatkowo w chłodnię nie budziło wątpliwości Sądu, iż jedynie certyfikowany serwis był w stanie kompleksowo i profesjonalnie zająć się usunięciem pokolizyjnych uszkodzeń w samochodzie. Przechodząc do dalszej części rozważań wskazać trzeba, że wystawienie faktury VAT na rzecz poszkodowanego sprecyzowało wysokość zobowiązania, a jednocześnie wartość przelanej wierzytelności. W związku z powyższym należało poddać wnikliwej analizie dołączone do akt sprawy „cenniki pomocy drogowej” określające szczegółowe kwoty za konkretnie wskazaną czynność w ramach realizowanej usługi holowniczej. Już na samym wstępie nie trudno zauważyć, iż przedłożone przez powódkę cenniki - choć z różnych miast oddalonych o setki km ( G. , M. , O. , P. ) – posiadają niemalże identyczną treść oraz konstrukcję. Wszystkie składają się dokładnie z 19 pozycji, a różnica pomiędzy nimi polega jedynie na zastosowaniu odmiennej szaty graficznej. W ocenie Sądu wysoce nieprawdopodobnym jest, by dokumenty pozyskane z tak różnych - i obiektywnych według powódki - źródeł, pozostawały ze sobą wręcz w pełni spójne. Sąd stanął na stanowisku, iż dowody te zostały przygotowane wyłącznie na potrzeby niniejszego procesu. Z tego względu należało odmówić im wiarygodności. Z tożsamej przyczyny niewiarygodne pozostawiały przykładowe faktury VAT autorstwa innych odbiorców. W tym przypadku dodatkowo nieustalonym pozostaje, czy stwierdzone nimi zobowiązania zostały faktycznie zrealizowanie, a nie - jak w niniejszej sprawie - skutecznie zakwestionowane. Samo wystawienie faktury VAT na określoną kwotę nie oznacza bowiem, że jej wysokość jest uzasadniona. Wszak każda z faktur mogła być w postępowaniu sądowym przedmiotem oceny, a powództwo o nią oparte, być oddalone. Innych dowodów w kierunku ustalenia trafności wysokości dochodzonego roszczenia powódka nie zgłaszała. Sprzeciwiła się też przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, który zawnioskowała strona pozwana. W ocenie Sądu w tym przypadku stanowisko J. S. należało uznać za słuszne, stąd Sąd postanowił dowód pominąć (k.62). Ustalanie wysokość rynkowych stawek za usługę holowania pojazdu nie wymaga bowiem żadnych wiadomości specjalnych, a jedynie zebrania powszechnie dostępnych informacji oraz znajomości arytmetyki na poziomie szkoły podstawowej. Nic bowiem nie stoi na przeszkodzie, by strona – podobnie jak czyni to biegły – uzyskała od lokalnych usługodawców oferty dostępne telefonicznie, bądź na stronach internetowych, a następnie poddała je ocenie Sądu. Takim działaniem w niniejszej sprawie wykazała się pozwana spółka. Z przedłożonych przez nią dokumentów (pozyskanych również z akt innych postępowań sądowych, w których biegli również skorzystali z tych metod) wynikało, że średnia stawka za holowanie pojazdu typu bus waha się w granicach 5-6 zł/km brutto. Zaś czynności załadunkowe/wyładunkowe w granicach kwoty 120-160 zł brutto. Przyjmując zatem bezsporną długość przebytej trasy, roszczenie powódki winno przedstawiać się w sposób następujący: ⚫ 160 km (17+143) trasy pustej lawety x 5 zł = 800 zł, ⚫ 132 km trasy załadowanej lawety x 6 zł = 792 zł. Stawki przekraczające powyższe wartości nie tylko nie były udowodnione, ale i z notorii sądowej wynikało, że są zawyżone. W istocie bowiem po ich zwiększeniu o 50% za typ pojazdu oraz dodaniu podatku VAT, wynosiły odpowiednio 10,70 zł/km oraz 11,44 zł/km. Z kolei stawkom zastosowanym przez ubezpieczyciela (ryczałt do 50 km = 3,1 zł/km brutto oraz 3,32 zł/km brutto) niższym niż 5-6 zł/km przeczyły dowody przez niego samego przedłożone. Choć wśród nich znajdowały się informacje o stawkach niższych, jednak nie można im było przydać waloru średnich, ani też nieustalonym było czy obejmują podatek VAT. Za zawyżone uznać również stawki za załadunek i rozładunek pojazdu. Choć według przedłożonych przez powódkę cenników wynagrodzenie wynosiło po 150 zł za każdą z czynności, to jednak obie wartości powiększone zostały o 50% za typ pojazdu oraz o podatek VAT. W ocenie Sądu żądnie ponad pół tysiąca złotych (553,50 zł) za to tylko, że F. (...) wjechał na lawetę, a następnie z niej zjechał, nie znajduje uzasadnienia. Zwłaszcza, gdy zważyć na uszkodzenia jakich doznał pojazd. Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się aktach szkody wynika, że objęły one zwłaszcza tylne drzwi i światła. Nic nie wskazuje, by awarii uległ układ jezdny, utrudniając choćby w niewielkim stopniu umieszczenie auta na lawecie. Jako, że z przedłożonych przez stronę pozwaną dowodów wynikało, że średnia stawka za załadunek i rozładunek pojazdu waha się w graniach 120 – 160 zł, za zasadną przyjąć należało stawkę 150 zł brutto za wykonanie obu tych czynności. Łączne zatem celowe i uzasadnione koszty jakie powinna ponieść powódka wynosiły 1.742 zł [160x5)+(132x6)+150]. Kwota ta po pomniejszeniu o należność wypłaconą przez ubezpieczyciela zamykała się różnicą 810,03 zł (1742-931,97). Jako, że dochodzone pozwem odsetki zostały przez powódkę skapitalizowane w znaczeniu prawnym ( uchwała SN