(1)zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej S. S.

(1)na odległość mniejszą niż 4 metry i kontaktowania się z pokrzywdzoną S. S.

(1)w jakikolwiek sposób na okres 4 lat. Wyrok stał się prawomocny w dniu 4 lipca 2019r. wyrok Sądu Rejonowego w Grudziądzu, wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu 27 - 28, 41 k. 348, 497 akt sprawy II K 611/17 W dniu 9 października 2019 r. H. B. i A. A.

(1)przywieźli na posesję w (...) węgiel zamówiony przez S. S.

(1)i M. T. . S. S.

(1)i M. T. wyszli wówczas z budynku na zewnątrz celem pokierowania transportu w odpowiednie miejsce. B. G.

(1)również wyszła na zewnątrz. B. G.

(1)próbowała utrudnić wjazd samochodu na posesję. Następnie w trakcie zdarzenia B. G.

(1)podchodziła do S. S.

(1)na odległość mniejszą niż 4 metry, a nadto krzyczała do niej, że jest dzikim lokatorem, że za nic nie płaci, że kradnie prąd. B. G.

(1)krzyczała, że cała posesja stanowi jej własność i nastąpi eksmisja S. S.

(1). W trakcie zdarzenia na zewnątrz wyszedł również A. G.

(1), który uspokajał małżonkę. Ostatecznie mężczyznom udało się rozładować węgiel w pobliżu schodów wejściowych do budynku. Podczas rozładunku B. G.

(1)stała w bliskiej odległości od S. S.

(1)i na nią krzyczała. zeznania S. S.

(1)23 - 24, 224 - 224v zeznania M. T. 29 - 30 , 231 - 232 zeznania A. A.

(1)34 - 35 , 230v zeznania H. B. 37 - 38 , 239v fotografie 26 zeznania E. S. 14 - 15, 246v Na miejsce zostali wezwani funkcjonariusze policji, którzy wysłuchali wersji wydarzeń przedstawionych przez strony konfliktu. zeznania S. S.

(1)23 - 24 zeznania T. K. 58v zeznania J. G. 60v S. S.

(1)zgłosiła zachowanie B. G.

(1)E. S. - kuratorowi sprawującemu nadzór nad B. G.

(1)w sprawie II K 611/17. S. S.

(1)okazała kuratorowi zdjęcia ze zdarzenia oraz odtworzyła nagranie zapisane na telefonie komórkowym. zeznania E. S. 14 - 15 zeznania S. S.

(1)23 - 24 E. S. jeszcze tego samego dnia rozmawiał z B. G.

(1). W rozmowie kobieta zakwestionowała złamanie zakazu nałożonego przez sąd i powiedziała, że czuje się właścicielką całości posesji i doprowadzi do eksmisji rodziny S. S.

(1). E. S. ostrzegł B. G.

(1), by stosowała się do zakazu orzeczonego przez sąd. zeznania E. S. 14 - 15 W dniu 3 grudnia 2019 r. S. S.

(1)wracała z zakupów ok. godz. 9:20. Gdy przechodziła przez wspólny korytarz w budynku B. G.

(1)wyszła ze swojego mieszkania, stanęła blisko S. S.

(1)i krzyczała do niej, że ma pozamykać okna, bo marzną słoiki. S. S.

(1)odpowiedziała, że ma okna zabezpieczone od 1 listopada. Wówczas B. G.

(1)powiedziała do S. S.

(1), że ta nie ma nic do powiedzenia, bo jest dzikim lokatorem. S. S.

(1)przypomniała B. G.

(1)o wyroku sądowym i zakazie zbliżania, jednakże B. G.

(1)odpowiedziała, że nie interesuje jej wyrok. zeznania S. S.

(1)23 - 24, 224 - 224v zeznania M. T. 29 - 30 , 230v - 232 zeznania E. S. 14 - 15, 246v wyjaśnienia oskarżonej 49 - 50 zeznania A. G.

(2)42v S. S.

(1)powiadomiła o zdarzeniu E. S. oraz kierownika Posterunku Policji w R. . zeznania S. S.

(1)23 - 24 B. G.

(1)( ur. (...) ) legitymuje się wykształceniem zawodowym, z zawodu jest krawcową, utrzymuje się z emerytury w wysokości ok. 1581 zł. B. G.

(2)była dwukrotnie karana sądownie za czyn z art.

(1)od 2016 r. leczy się psychiatrycznie. Biegli lekarze psychiatrzy i biegła psycholog zdiagnozowali u oskarżonej organiczne zaburzenia osobowości – cechuje ją obniżona umiejętność kontrolowania emocji i skłonność do działań impulsywnych. Biegli stwierdzili u B. G.

(1)ograniczoną w stopniu znacznym zdolność pokierowania swoim postępowaniem w czasie zarzuconego jej czynu. Zdaniem biegłych oskarżona wymaga systematycznego leczenia psychiatrycznego w formie ambulatoryjnej wyjaśnienia oskarżonej 306v opinie sądowe psychiatryczno - psychologiczne 83 - 86 informacja z Krajowego Rejestru Karnego 77 odpisy wyroków 289 - 290 Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. B. G.

(1)1. W dniu 9 października 2019 r., ok. godz. 11:30 w miejscowości (...) nie stosowała się do zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej S. S.

(1)na odległość mniejszą niż 4 metry i kontaktowania się z pokrzywdzoną S. S.

(1)w jakikolwiek sposób orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II K 611/17, który stał się prawomocny w dniu 4 lipca 2019r. , przy czym w czasie czynu miała ograniczoną w stopniu znacznym zdolność pokierowania swoim postępowaniem; 2. w dniu 3 grudnia 2019 r., ok. godz. 9:20 w miejscowości (...) nie stosowała się do zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej S. S.

(1)na odległość mniejszą niż 4 metry i kontaktowania się z pokrzywdzoną S. S.

(1)w jakikolwiek sposób orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II K 611/17, który stał się prawomocny w dniu 4 lipca 2019 r. przy czym w czasie czynu miała ograniczoną w stopniu znacznym zdolność pokierowania swoim postępowaniem; przy czym czyny zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty B. G.

(1)stosowała się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu, sygn. akt II K 611/17 zakazu zbliżania się do S. S.

(1)na odległość mniejszą niż 4 metry i zakazu kontaktowania się z S. S.

(1)w jakikolwiek sposób. wyjaśnienia oskarżonej 223v - 224 zeznania A. G.

(2)42 - 43 OCena DOWOdów Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu wyjaśnienia oskarżonej Sąd dał wiarę oskarżonej B. G.

(1)w ograniczonym zakresie. W istocie jej wyjaśnienia potwierdzały tło konfliktu z S. S.

(1), bowiem również w swych wyjaśnieniach oskarżona konsekwentnie i kategorycznie kwestionowała prawo własności S. S.

(1), a w tym zakresie jej relacja korespondowała z relacją pokrzywdzonej. Zaznaczyć należało, iż również mąż oskarżonej A. G.

(1)kwestionował prawo własności S. S.

(1). Oznaczało to, iż stanowisko oskarżonej wynikało z jej głębokiego przekonania o prawdziwości tych twierdzeń, niezależnie od okoliczności wynikających z dokumentów, w tym odpisów z księgi wieczystej. Sąd zwrócił uwagę, iż wprawdzie B. G.

(1)co do zasady negowała swoje sprawstwo, to jednak przyznawała że w dniu 3 grudnia 2019 r. odezwała się do S. S.

(1)polecając jej, że ma zakryć okna, czym w istocie potwierdzała, że nie zastosowała się do zakazu kontaktowania się z S. S.

(1). Także A. G.

(1)w swych zeznaniach potwierdzał, że to oskarżona odezwała się do S. S.

(1)w sprawie okna. zeznania S. S.

(1)Sąd ocenił zeznania S. S.

(1)jako w pełni wiarygodne, bowiem były jasne, konsekwentne, logiczne, a nadto korespondowały z zeznaniami M. T. , A. A.

(1), H. B. i E. S. . Sąd wziął pod uwagę, iż S. S.

(1)jest skonfliktowana z oskarżoną, niemniej jednak należało zwrócić uwagę, iż jej zeznania co do zdarzenia z dnia 9 października 2019 r. znalazły pełne wsparcie w depozycjach A. A.

(1)i H. B. , którzy nie byli zaangażowani w ów konflikt i nie byli zainteresowani określonym rozstrzygnięciem sprawy. Także świadek E. S. w swych zeznaniach potwierdzał prawdziwość relacji S. S.

(1), bowiem oglądał on nagranie video, na którym zarejestrowano przebieg zdarzenia. Co więcej, to z relacji E. S. wynikało, iż podczas kontaktu z pokrzywdzoną poprzedzającego zdarzenia objęte niniejszym postępowaniem, pokrzywdzona informowała go, że nie dochodzi do zaczepiania ze strony B. G.

(1). W ocenie sądu okoliczność ta świadczy o tym, iż bynajmniej S. S.

(1)nie dążyła do bezpodstawnego pomówienia oskarżonej, rzetelnie przedstawiając kuratorowi sytuację i poinformowała stosowane organy dopiero wówczas, gdy w jej ocenie doszło do naruszenia zakazu orzeczonego przez sąd. Niewątpliwie w relacji pokrzywdzonej i świadków pojawiły się drobne nieścisłości, jednakże w ocenie sąd nie skutkowały one zakwestionowaniem tego materiału dowodowego. Zauważyć należało, iż zdarzenie z dnia 9 października 2019 r. miało charakter dynamiczny, a zaistniała sytuacja była zaskakująca dla przybyłych na miejsce świadków, niezorientowanych w szczegółach konfliktu sąsiedzkiego. Istotne było jednak to, iż świadkowie A. A.

(1)i H. B. zdecydowanie wskazywali, że oskarżona krzyczała na S. S.

(1)i podchodziła do niej na odległość mniejszą niż 4 metry, pomimo że zdarzenie miało miejsce na zewnątrz, a zatem nie zaistniała sytuacji niezależna od oskarżonej uniemożliwiająca jej zachowanie właściwego dystansu, a nadto świadkowie wskazywali, iż S. S.

(1)nie zachowywała się niewłaściwe wobec oskarżonej i nie podchodziła celowo do niej. zeznania M. T. Zeznania M. T. sąd również ocenił jako wiarygodne, bowiem w pełni korespondowały z zeznaniami S. S.

(1), A. A.

(1)i H. B. . Wprawdzie niewątpliwie M. T. był zainteresowany złożeniem korzystnych zeznań dla swojej partnerki, jednakże zaznaczyć należało, iż w zakresie zdarzenia z dnia 9 października 2019 r. znalazły one potwierdzenie w zeznaniach świadków niezaangażowanych w konflikt sąsiedzki, zaś w zakresie zdarzenia z dnia 3 grudnia 2019 r. świadek wskazywał, iż jego przebieg znał wyłącznie z opowieści pokrzywdzonej, przy czym podkreślenia wymagało, że relacje świadka i jego partnerki te były zbieżne, prowadząc tym samym do wniosku, iż S. S.

(1)jednolicie opisywała ową sytuację zarówno swojemu partnerowi, jak i organom ścigania. Sąd dostrzegł, że podczas rozprawy świadek wskazywał, że to on wyszedł jako pierwszy na zewnątrz w dniu 9 października 2019 r., następnie uczyniła to B. G.

(1), a dopiero potem S. S.

(1), co pozostawało niespójne z jego relacją z postępowania przygotowawczego, kiedy to wskazywał, że S. S.

(1)wyszła razem z nim. Sąd oparł się na zeznaniach świadka z postępowania przygotowawczego, bowiem zostały złożone w niedługim czasie po zdarzeniu, zaś z biegiem czasu szczegóły zacierają się w pamięci, a nie odwrotne, a nadto w tym zakresie pozostawały zbieżne z relacją S. S.

(1), H. B. oraz zeznaniami A. A.

(1)z postępowania przygotowawczego. Podkreślić przy tym trzeba, iż w istocie okoliczność dotyczącą tego, czy jako pierwsza na podwórzu pojawiła się S. S.

(1)czy B. G.

(1)nie miała istotnego znaczenia, bowiem ze spójnych relacji świadków A. A.

(1), H. B. i M. T. jasno wynikało, że to oskarżona intencjonalnie podchodziła do S. S.

(1)i zwracała się do nie bezpośrednio. zeznania E. S. Zeznania świadka E. S. sąd ocenił jako w pełni wiarygodne, bowiem były wewnętrznie niesprzeczne, konsekwentne i korespondowały z materiałem dowodowym uznanym przez sąd za wiarygodny. Wspomnieć należy, iż świadek E. S. potwierdzał, że nagranie dokumentujące zdarzenie z dnia 9 października 2019 r., o którym w swych zeznaniach mówiła S. S.

(1)rzeczywiście istniało, bowiem on sam miał okazję z nim zapoznać. zeznania H. B. Zdaniem sądu zeznania H. B. zasługiwały na obdarzenie ich walorem wiarygodności, bowiem co do zasady korespondowały z zeznaniami S. S.

(1), M. T. , A. A.

(1)i E. S. . zeznania A. A.

(1)Sąd co do zasady nadał walor wiarygodności zeznaniom świadka A. A.

(1), które zdaniem sądu korespondowały z relacją pokrzywdzonej, M. T. , H. B. i E. S. . Ponadto zeznania te pozostawały co do zasady konsekwentne i wewnętrznie niesprzeczne. Sąd dostrzegł, iż podczas rozprawy świadek wskazał, iż na początku, gdy sytuacja dopiero się rozwijała, na zewnątrz nie było S. S.

(1), co pozostawało niespójne z relacją świadka z postępowania przygotowawczego, jednakże świadek sam przyznał, że lepiej pamiętał przebieg zdarzenia, kiedy zeznawał po raz pierwszy. zeznania T. K. Sąd nie miał powodu, by odmówić wiarygodności zeznaniom świadka T. K. , tym bardziej że zeznawał na okoliczność czynności podjętych w ramach obowiązków służbowych funkcjonariusza policji, przy czym depozycje te nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem T. K. nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń objętych aktem oskarżenia w sprawie. zeznania J. G. Sąd nie miał powodu, by odmówić wiarygodności zeznaniom świadka J. G. , tym bardziej że zeznawał na okoliczność czynności podjętych w ramach obowiązków służbowych funkcjonariusza policji, przy czym nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem J. G. nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń objętych aktem oskarżenia w sprawie. zeznania M. K. Sąd nie miał powodu, by odmówić wiarygodności zeznaniom świadka M. K. , tym bardziej że zeznawał on okoliczność czynności podjętych w ramach obowiązków służbowych funkcjonariusza policji, przy czym nie miały one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem M. K. nie był bezpośrednim świadkiem zdarzeń objętych aktem oskarżenia w sprawie. Zaznaczyć należało, iż zeznania świadka złożone na rozprawie dotyczyły zdarzeń, które miały miejsce w późniejszym czasie i nie zostały objęte aktem oskarżenia w niniejszej sprawie. opinie sądowe psychiatryczno - psychologiczne Sąd w pełni podzielił wnioski opinii sądowych psychiatryczno – psychologicznych dotyczących oskarżonej - zarówno pisemnej, jak i ustnej, bowiem w swej treści były jasne, pełne, niesprzeczne, ich wydanie zostało poprzedzone badaniem sądowo - psychiatrycznym i sądowo - psychologicznym oskarżonej. Zaznaczyć należało, iż wnioski opinii nie były kwestionowane w toku postępowania przez żadną ze stron postępowania. opinia sądowo - psychologiczna Sąd podzielił również wnioski opinii sądowo - psychologicznej dotyczącej świadka A. G.

(2), uznając opinią za jasną, pełną, wewnętrznie niesprzeczną. informacja z Krajowego Rejestru Karnego, odpisy wyroków Dokumenty urzędowe, niekwestionowane w toku postępowania. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.2.1 wyjaśnienia oskarżonej Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej B. G.

(1)w zakresie w jakim przekonywała, iż stosowała się do zakazu orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Grudziądzu w sprawie II K 611/17, bowiem pozostawały w rażącej sprzeczności z wzajemnie się uzupełniającymi i tworzącymi logiczny obraz zdarzeń zeznaniami S. S.

(1), M. T. , A. A.

(1), H. B. , E. S. . Zaznaczyć należało, iż podczas rozprawy oskarżona w zakresie zdarzenia z dnia 9 października 2019 r. początkowo wskazywała, iż w ogóle nie wychodziła na zewnątrz, zaś po okazaniu fotografii dokumentujących zdarzenie, stwierdziła iż wychodziła jedynie do kierowcy. Z kolei w postępowaniu przygotowawczym pomimo iż negowała swoje sprawstwo i wskazywała, że "kłamstwem jest by 3 grudnia miała kontakt z S. ", to przyznawała że wówczas odezwała się do S. S.

(1)mówiąc, że ma zakryć okna, czym w istocie potwierdzała, że nie zastosowała się do zakazu kontaktowania się z S. S.

(1). Wskazane okoliczności obrazują, iż pomimo werbalnego zaprzeczenia sprawstwu, to szczegółowe wyjaśnienia oskarżonej nie w pełni korespondowały z jej stanowiskiem kwestionującym winę. zeznania A. G.

(2)Zaznaczyć należało, iż treść opinii biegłej psycholog E. D.

(1), z której wynikało, iż A. G.

(1)jest zdolny do relacjonowania faktów i postrzegania sekwencji zdarzeń, które toczyły się z jego udziałem, chociaż z uwagi na obecność wskaźników organiczności O.U.N. może mieć problemy z ich odtwarzaniem, bynajmniej nie obligowała sądu do uznania za wiarygodne jego zeznań. Sąd poddał te zeznania ocenie w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, która prowadziła do wniosku, iż w większości pozostawały one w sprzeczności z wzajemnie się uzupełniającymi i tworzącymi logiczny obraz zdarzeń zeznaniami S. S.

(1), M. T. , A. A.

(1), H. B. , E. S. . zeznania K. Z.

(1)Zeznania K. Z.

(2)charakteryzowały się dość dużym stopniem ogólności, wielowątkowością, przy czym świadek w istocie nie dysponował istotnymi wiadomościami na temat zdarzeń objętych aktem oskarżenia w niniejszej sprawie, nie był ich bezpośrednim świadkiem, a okoliczności dotyczące stosowania się przez oskarżoną do zakazu orzeczonego przez sąd znał z relacji samej oskarżonej. dokumenty i fotografie przedłożone w toku postępowania przez oskarżoną Oskarżona w toku postępowania przedkładała liczne pisma, dokumenty, fotografie, które w istocie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Oskarżona w ten sposób przedstawiała swoje stanowisko co do tego, że jest jedynym właścicielem posesji (co pozostawało w rażącej sprzeczności z informacjami ujawnionymi w księdze wieczystej) i dokumentowała stan nieruchomości oraz działania podejmowane przez S. S.

(1)oraz M. T. oraz własne działania zmierzające do podważania tytułu własności S. S.

(1). PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☐ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem 1 B. G.

(1)Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 244 kk penalizuje m.in. zachowanie polegające na nie stosowaniu się do zakazu kontaktowania się z określonymi osobami lub zakazu zbliżania się do określonych osób. Niewątpliwie wobec B. G.

(1)wyrokiem Sądu Rejonowego w Grudziądzu wydanym w sprawie o sygn. akt II K 611/17 zastosowano prawomocnie środki karne w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną S. S.

(1)w jakikolwiek sposób oraz zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej S. S.

(1)na odległość mniejszą niż 4 metry. Oskarżona była świadoma treści orzeczenia sądowego – kwestia orzeczonych środków karnych została jej wyjaśniona również przez kuratora sądowego. Z materiału dowodowego w postaci zeznań S. S.

(1), M. T. , A. A.

(1), H. B. i E. S. wynikało, iż w dniach 9 października 2019 r. i 3 grudnia 2019 r. B. G.

(1)zbliżyła się do pokrzywdzonej S. S.

(1)na odległość mniejszą niż 4 metry, czym naruszyła zakaz zbliżania się do pokrzywdzonej S. S.

(1), a nadto podczas wskazanych zdarzeń oskarżona zwracała się bezpośrednio do S. S.

(1), co z kolei stanowiło naruszenie zakazu kontaktowania się z S. S.

(1)w jakikolwiek sposób. Z materiału dowodowego wynikało jasno, że zachowanie oskarżonej miało charakter intencjonalny, nie wynikało z okoliczności niezależnych od niej. Sąd nie przyjął przy tym zgodnie z aktem oskarżonego, by zachowania oskarżonej z dnia 9 października 2019 r. i 3 grudnia 2019 r. stanowiły jeden czyn, bowiem wymagałoby to ustalenia, iż stanowiły realizację tego samego zamiaru, co bynajmniej nie wynikało z materiału dowodowego. Zdaniem sądu oskarżona każdorazowo realizowała zamiar, który powzięła w danej chwili, dopuszczając się tym samych dwóch czynów, które zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności. W czasie czynów oskarżona miała ograniczoną w stopniu znacznym zdolność pokierowania swoim postępowaniem, co jasno wynikało z opinii sądowej psychiatryczno – psychologicznej. W konsekwencji sąd uznał oskarżoną winną tego, że: 1. w dniu 9 października 2019 r., ok. godz. 11:30 w miejscowości (...) nie stosowała się do zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej S. S.

(1)na odległość mniejszą niż 4 metry i kontaktowania się z pokrzywdzoną S. S.

(1)w jakikolwiek sposób orzeczonego wyrokiem Sąd Rejonowego w Grudziądzu z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II K 611/17, który uprawomocnił się w dniu 4 lipca 2019r. , przy czym w czasie czynu miała ograniczoną w stopniu znacznym zdolność pokierowania swoim postępowaniem; 2. w dniu 3 grudnia 2019 r., ok. godz. 9:20 w miejscowości (...) nie stosowała się do zakazu zbliżania się do pokrzywdzonej S. S.

(1)na odległość mniejszą niż 4 metry i kontaktowania się z pokrzywdzoną S. S.

(1)w jakikolwiek sposób orzeczonego wyrokiem Sąd Rejonowego w Grudziądzu z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II K 611/17, który uprawomocnił się w dniu 4 lipca 2019 r. przy czym w czasie czynu miała ograniczoną w stopniu znacznym zdolność pokierowania swoim postępowaniem; przy czym czyny zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności i stanowiły ciąg występków z art. 244 kk w zw. z art. 31 § 2 kk . ☐ 3.

1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 3.
2. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.
3. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.
4. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności B. G.

(1)1 1 Przestępstwo z art. 244 kk zagrożone jest karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności, przy czym w przypadku ciągu przestępstw sąd może orzec karę w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Jako okoliczności łagodzące sąd uwzględnił, iż oskarżona działała w zamiarze nagłym, mając przy tym ograniczoną w stopniu znacznym zdolność do pokierowania swoim postępowaniu. Z kolei jako okoliczność obciążającą sąd uwzględnił, iż oskarżona była już karana sądownie, a przypisane jej w niniejszej sprawie czyny stanowiły kolejne już przestępstwa związane z zachowaniem oskarżonej wobec S. S.

(1). Pomimo zapadających kolejnych wyroków, oskarżona nie zweryfikowała swojego przekonania co do tego, iż jest jedynym właścicielem nieruchomości mimo oczywistych faktów wynikających z dokumentów, co niewątpliwie nie rokuje pozytywnie na przyszłość. Niemniej jednak w ocenie sądu to nie ewentualna kara ma kluczowe znaczenie dla ukształtowania u oskarżonej prawidłowej postawy wyrażającej się w poszanowaniu prawa własności S. S.

(1), a zastosowany środek zabezpieczający w postaci ambulatoryjnej terapii. W tej sytuacji sąd w niniejszej sprawie zastosował instytucję z art. 37a kk , uznając iż orzeczenie wobec oskarżonej grzywny - zważywszy na jej sytuację majątkową - będzie stanowić wystarczającą dolegliwość. Zdaniem sądu kara 60 stawek dziennych grzywny pozostaje adekwatna do wagi popełnionych czynów, uwzględniając jednocześnie iż oskarżona działała w warunkach ograniczonej poczytalności, zaś zastosowana wysokość jednej stawki dziennej określona na kwotę 15 zł uwzględnia sytuację finansową oskarżonej. Sąd zastosował wobec oskarżonej przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 czerwca 2020 r. dochodząc do wniosku, iż były korzystniejsze z uwagi na treść art. 37a kk , które w aktualnym brzmieniu określa dolną granicę grzywny na 100 stawek dziennych i wymaga jednoczesnego orzeczenia środka karnego, środka kompensacyjnego lub przepadku. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności B. G.

(1)2 1 W niniejszej sprawie sąd ustalił, iż oskarżona przypisanego jej czynu dopuściła się w warunkach ograniczonej w stopniu znacznym poczytalności, co zgodnie z art. 93c pkt 2 kk otwierało drogę do zastosowania odpowiednich środków zabezpieczających. Zgodnie zaś z art. 93b § 1 kk „Sąd może orzec środek zabezpieczający, gdy jest to konieczne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego, a inne środki prawne określone w tym kodeksie lub orzeczone na podstawie innych ustaw nie są wystarczające." W niniejszej sprawie sąd oparł się na opiniach biegłych lekarzy psychiatrów A. C. - A. i A. W. oraz biegłej psycholog E. D. , którzy zajęli stanowisko, iż w przypadku oskarżonej B. G.

(1)wobec postawionej diagnozy i braku systematycznego leczenia i stałego zażywania leków istnieje wysokie ryzyko popełnienia podobnego czynu zabronionego. Tego rodzaju wniosek biegłych jawił się jako w pełni logiczny, skoro stwierdzone organiczne zaburzenia osobowości u oskarżonej skutkują zmniejszoną kontrolą emocji i tendencją do działań impulsywnych. Dodatkowo wskazać należało, iż o skłonności do powtarzania zachowań, a tym samym wysokim ryzyku popełnienia czynu zabronionego o podobnej społecznej szkodliwości bądź tożsamego świadczy okoliczność, że oskarżona B. G.

(1)była już dwukrotnie skazana za czyn z art.

(1), przy czym w obydwu sprawach zachowanie oskarżonej podyktowane było - tak jak w niniejszej sprawie - przekonaniem, iż jest jedynym właścicielem posesji, a S. S.

(1)zajmuje swój lokal bezprawnie. W tej sytuacji orzeczenie środka zabezpieczającego sąd uznał za konieczne. Mając na uwadze opinię biegłych sąd orzekł wobec oskarżonej środek zabezpieczający w postaci ambulatoryjnej terapii psychiatrycznej. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 3 O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej B. G.

(2)z urzędu sąd orzekł na podstawie §17 ust.1 pkt 1, ust. 2 pkt 3 w zw. z § 4 pkt 3 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2019.18 j.t.), gdyż nie zostały one opłacone w żadnej części. 4 O kosztach postępowania orzeczono w punkcie czwartym sentencji wyroku na podstawie art. 624 § 1 kpk , zwalniając oskarżoną od obowiązku ich uiszczenia z uwagi na jej sytuację majątkową oraz rozmiar dolegliwości finansowych wynikających z orzeczenia wobec niej kary grzywny. Podpis