Sad powszechny, IV GC 1334/22

sygn. akt IV GC 1334/22 UZASADNIENIE co do całości wyroku z 20 kwietnia 2023 roku

1. (...) S.A. wniosła pozew przeciwko (...) sp. z o.o. , żądając zapłaty 5802,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych dla kwoty 5631 zł od 29.08.2018 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu. Pozwana reprezentowana przez kuratora wniosła o oddalenie powództwa i zwrot kosztów procesu. I. Stan faktyczny
2. (...) S.A. sporządziła pismo datowane na 9.04.2019 r. z wezwaniem (...) sp. z o.o. do zapłaty 1 930 493,23 zł w terminie 7 dni od otrzymania pisma. Pisma nie doręczono. dowody: wezwanie do zapłaty (k. 24), zestawienie należności (k. 25-27). (...) S.A. sporządziła wydruk polisy ubezpieczenia nr (...) z (...) sp. z o.o. jako ubezpieczającym i leasingobiorcą pojazdu V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) bez podpisu ubezpieczającego i z adnotacją, że jego telefon i e-mail są nieustalone. Polisa obejmowała OC, AC i (...) na okres od 14.08.2018 r. do 13.08.2019 r. za łączną składkę 5631 zł. (...) S.A. załączyła do tego wydruk niepodpisanego oświadczenia do polisy ubezpieczeń komunikacyjnych. dowody: wydruk polisy (k. 28-30). II. Ocena dowodów
3. Przedłożone polisy były niepodpisane i niewypełnione co do podstawowych danych kontaktowych oczywiście znanych stronom współpracującym handlowo. Oświadczenia, które miały stanowić podstawę tych umów również nie były podpisane przez nikogo ze strony (...) sp. z o.o. Weryfikacja ewentualnego upoważnienia (...) S.A. do jednostronnego sporządzenia tych umów w sposób wiążący dla pozwanej była niemożliwa ze względu na brak relewantnych twierdzeń powódki w tym zakresie oraz brak jakichkolwiek dokumentów zawierających niezbędne dane. Wprawdzie załączone niepodpisane oświadczenia odwołują się do umowy generalnej (...) , ale nie załączono tej umowy ani nie zawarto żadnych twierdzeń co do tego, co ta umowa miała zawierać. Przewodniczący umożliwił powódce uzupełnienie twierdzeń i materiału dowodowego poprzez zarządzenie wymiany pism i wyznaczenie rozprawy, na której powódka mogła przedstawić swoją sprawę szerzej niż w pozwie. Powódka nie stawiła się na rozprawie. Hipotetyczne dalej idące działania Sądu w kierunku uzyskania od powódki twierdzeń i materiału dowodowego wykazującego jej roszczenie byłyby sprzeczne z zasadą kontradyktoryjności i z zasadą bezstronności sądu z pokrzywdzeniem strony pozwanej.
4. Przewodniczący zwrócił pismo powódki datowane na 23.03.2023 r. jako złożone ze znacznym opóźnieniem po terminie wynikającym z zarządzenia przewodniczącego ( art. 205 3 § 5 k.p.c. ). Pismo to odnosiło się tylko do zarzutu przedawnienia.
5. Powódka była zobowiązana wykazać ( art. 6 k.c. ), że strony łączył określony stosunek prawny, z którego wynikał obowiązek zapłaty przez pozwaną określonej kwoty w określonym terminie. Powódka nie tylko nie spełniła ciężaru dowodzenia swojego roszczenia, lecz także nie spełniła nawet ciężaru twierdzenia o roszczeniu. III. Stan prawny
6. Powódka wywodziła swoje roszczenie z umowy ubezpieczenia ( art. 805 § 1 k.c. ), twierdząc, że zobowiązała się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a pozwana zobowiązała się zapłacić składkę, której nie zapłaciła.
7. W pierwszej kolejności strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia. Termin przedawnienia roszczeń z umowy ubezpieczenia wynosi trzy lata z końcem przypadającym na ostatni dzień roku kalendarzowego ( art. 819 § 1 k.c. i art. 118 k.c. ), tj. zgodnie z twierdzeniami powódki co do wymagalności roszczeń w tym przypadku termin przedawnienia przypadałby na 31.12.2021 r.
8. Na marginesie wskazać można, że powódka podniosła, że przerwała termin przedawnienia, wnosząc pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Powołała się przy tym na uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 21.11.2013 r., sygn. akt III CZP 66/
10. Roszczenie uległo przedawnieniu i z tego powodu podlegało oddaleniu. Bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia ( art. 123 § 1 pkt 1 k.c. ). Taką czynnością jest prawidłowe wniesienie powództwa w elektronicznym postępowaniu upominawczym, umożliwiające wydanie i doręczenie pozwanemu nakazu zapłaty. Dopiero wtedy można mówić o czynnościach przedsięwziętych bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia. Samo wniesienie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, a następnie zaniechanie dokonania kolejnych czynności tak, aby nakaz zapłaty został prawidłowo doręczony pozwanym albo aby postępowanie było kontynuowane z ich udziałem nie jest przedsięwzięte bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia, gdyż w takim wypadku nigdy nie dojdzie do spełnienia roszczenia. Takie czynności z założenia nie mogą prowadzić do uzyskania zapłaty. Powołana przez powódkę w zwróconym piśmie uchwała Sądu Najwyższego odnosiła się do innego stanu faktycznego – w analizowanej przez Sąd Najwyższy sprawie doszło do doręczenia nakazu zapłaty i pozwany wniósł sprzeciw, a dopiero na późniejszym etapie postępowania zostało ono umorzone. Odrębności w etapie postępowania oraz stanie faktycznym obu spraw sprawiają, że nie tylko treść uchwały, lecz także uzasadnienie tej uchwały nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie.
11. W drugiej kolejności powództwo podlegało oddaleniu jako niewykazane zgodnie z przedstawioną powyżej oceną dowodów. Koszty procesu, wynagrodzenie kuratora
12. Sąd oddalił żądanie powódki w całości. W związku z tym pozwaną należało uznać za wygrywającą sprawę w całości w rozumieniu art. 98 § 1 k.p.c. Nie poniosła ona jednak żadnych udokumentowanych kosztów procesu, w związku z czym Sąd nie zasądzał żadnej konkretnej kwoty na jej rzecz.
13. Wynagrodzenie kuratora i zwrot wydatków zostały ustalone zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 9.03.2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej. Wysokość wynagrodzenia została ustalona w kwocie 40% stawki minimalnej za czynności radców prawnych. Wynagrodzenie to zostało podwyższone o należny podatek od towarów i usług, jako że występujący w sprawie kurator jest radcą prawnym rozliczającym się z tego podatku.
14. Zasądzenie w sprawie wyższego wynagrodzenia niż 40% stawki nie zasługiwało na uwzględnienie ze względu na niski stopień skomplikowania sprawy i stosunkowo niewielką liczbę czynności do wykonania. Ponadto prawodawca zastrzegł przyznanie wynagrodzenia kuratora ponad 40% stawki tylko dla spraw wymagających przeprowadzenia rozprawy (§1 ust. 3 rozporządzenia). Sprawa wprawdzie ze względów formalnych wymagała przeprowadzenia rozprawy, lecz nikt się na nią nie stawił. Jednocześnie Sąd ma na uwadze uwarunkowania reprezentacji przez kuratora strony w stosunku do reprezentacji strony przez pełnomocnika, którego duża część pracy polega na kontaktach ze stroną reprezentowaną – m.in. wspólnej analizie stanu prawnego i faktycznego, doradztwie prawnym, zbieraniu, ocenie i systematyzowaniu materiału dowodowego, negocjacjach pozaprocesowych ze stroną przeciwną. Z tych też względów prawodawca określił stawkę minimalną jako maksymalny punkt odniesienia do przyznania wynagrodzenia kuratora, nie zaś jej sześciokrotność jak w przypadku pełnomocników z wyboru. Przyznanie maksymalnego wynagrodzenia kuratorowi byłoby odpowiednie dla przypadków, w których wszystkie kryteria podwyższenia wynagrodzenia z § 1 ust. 3 rozporządzenia byłyby spełnione lub poszczególne kryteria byłyby spełnione w nadzwyczajnym stopniu. (...) M. S. Zarządzenia:
15. odnotować, w tym w kontrolce terminowego sporządzania uzasadnień orzeczeń;
16. pełnomocnikowi wnioskującego (poczta): ⚫ doręczyć odpis wyroku z uzasadnieniem;
17. przedłożyć za miesiąc lub z pismem. 28.04.2023 r. (...) M. S.