Sad powszechny, III Ca 1792/21

III Ca 1792/21 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2021 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa T. B. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę:

1. zasądził od (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz T. B. kwotę 6.817,87 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 9 stycznia 2020 r. do dnia zapłaty;
2. oddalił powództwo w pozostałym zakresie;
3. o kosztach procesu orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. i ustalając, że powód wygrał proces w 71%, szczegółowe ich rozliczenie pozostawił do rozstrzygnięcia referendarzowi sądowemu;
4. nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi na rzecz T. B. kwotę 538,68 zł tytułem zwrotu niewykorzystanej zaliczki. Apelację od tego rozstrzygnięcia złożyła strona powodowa zaskarżając wyrok w części tj. w zakresie punktu 2 i 3 wyroku i zarzucając obrazę przepisów prawa procesowego oraz materialnego w postaci naruszenia art. 233 § 1 kpc w zw. z art. 6 kc , a finalnie – art. 361 § 1 i 2 kc i art. 354 § 2 kc poprzez błędne, nielogiczne i sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym dokonanie oceny, że pozwany wykazał, że w dniu 30 września 2019 r. skutecznie złożył poszkodowanemu bezpośrednio, a także za pośrednictwem powoda ofertę najmu pojazdu zastępczego w cenie 69 netto, niedokonanie oceny, że w świetle opinii biegłego ds. mechaniki pojazdów stawki najmu rzekomo oferowane przez pozwanego były zupełnie nierealne, bowiem były o ponad połowę niższe niż dolna granica stawem rynkowych. Skarżący zarzucił również wypaczenie pojęcia rozkładu ciężaru dowodowego poprzez wadliwe przyjęcie, że pozwany wykazał fakt złożenia poszkodowanemu oferty organizacji samochodu zastępczego. W związku z podniesionymi zarzutami skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda także kwoty 2.833,27 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 9 stycznia 2020 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od powoda kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja powoda nie jest zasadna. Wbrew zapatrywaniom apelującego, zaskarżone orzeczenie należało uznać za prawidłowe, stanowiące wynik właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd Okręgowy podziela poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia i w konsekwencji przyjmuje za swoje, uznając za zbędne powielanie ich w całości w treści niniejszego uzasadnienia. W ocenie Sądu odwoławczego Sąd I instancji w sposób właściwy zastosował również odpowiednie przepisy prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Za niezasadny uznać należy zarzut przekroczenia przez Sąd I instancji granicy swobodnej oceny dowodów, bowiem skuteczna obrona stanowiska skarżącego w tym zakresie wymagałaby wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego oraz brak jest wszechstronnej oceny wszystkich istotnych dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 1998 r. II UKN 151/98 - OSNAPiUS 1999/15/492; z 4 lutego 1999 r. II UKN 459/98 - OSNAPiUS 2000/6/252; z 5 stycznia 1999 r. II UKN 76/99 - OSNAPiUS 2000/19/732). Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów ( art. 233 § 1 k.p.c. ) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w sposób należyty wyjaśnił sprawę, a przeprowadzona ocena dowodów jest prawidłowa i odpowiada powyższym kryteriom. Apelacja powoda nie wykazuje uchybień w rozumowaniu Sądu które podważałyby prawidłowość dokonanej oceny. Naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów nie może polegać na przedstawieniu przez stronę alternatywnego stanu faktycznego, a tylko na podważeniu przesłanek tej oceny z wykazaniem, że jest ona rażąco wadliwa lub oczywiście błędna - czego, zdaniem Sądu Okręgowego, skarżący we wniesionej apelacji nie uczynił. Skarżący zarzuca, że Sąd Rejonowy sprzecznie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym dokonał oceny, że pozwany wykazał, że w dniu 30 września 2019 r. skutecznie złożył poszkodowanemu bezpośrednio, a także za pośrednictwem powoda ofertę najmu pojazdu zastępczego w cenie 69 netto, niedokonanie oceny, że w świetle opinii biegłego ds. mechaniki pojazdów stawki najmu rzekomo oferowane przez pozwanego były zupełnie nierealne, bowiem były o ponad połowę niższe niż dolna granica stawem rynkowych. Należy zwrócić uwagę, że zeznania świadka M. K. potwierdzają stanowisko pozwanego, że nie był on w ogóle zainteresowany dostarczeniem pojazdu zastępczego przez ubezpieczyciela i nie interesowały go stawki wynajmu. Od razu wynajął samochód od powoda ponieważ jak stwierdził posiadał pełne ubezpieczenie i nie był zainteresowany wysokością stawki za wynajem. A zatem w żadnym zakresie poszkodowany nie współpracował z ubezpieczycielem w zakresie minimalizacji szkody. Należy podnieść, że obowiązujące przepisy regulujące odpowiedzialność odszkodowawczą, w szczególności art. 361 § 1 kc , nie dają podstawy do automatyzmu przy orzekaniu o zwrocie kosztów wynajmu pojazdu zastępczego. Możliwość wynajęcia pojazdu zastępczego ma umożliwić poszkodowanemu zachowanie takiego standardu życia codziennego, jak gdyby wypadek nie miał miejsca. Z drugiej strony koszty wynajęcia samochodu zastępczego muszą być utrzymane w rozsądnych granicach, a ocena zasadności ich ponoszenia i wysokości podlega ocenie sądu tak, jak wysokość każdego innego roszczenia odszkodowawczego. Jakkolwiek poszkodowany nie jest obowiązany poszukiwać najtańszej oferty wynajmu, to jednak spoczywa na nim powinność zaniechania działań zwiększających szkodę ( art. 363 kc i art. 354 kc ), co wyraża się w zakazie generowania kosztów najmu pojazdu ponad niezbędny zakres. Jeżeli bowiem ubezpieczyciel proponuje poszkodowanemu skorzystanie z pojazdu zastępczego równorzędnego pod istotnymi względami pojazdowi uszkodzonemu, zapewniając pełne pokrycie kosztów jego udostępnienia, a mimo to poszkodowany decyduje się na poniesienie wyższych kosztów najmu innego pojazdu, to koszty te ( w zakresie nadwyżki ) winny obciążać poszkodowanego. W niniejszej sprawie poszkodowany nie był zainteresowany dostarczeniem pojazdu zastępczego przez ubezpieczyciela, mimo wyrażonej przez niego gotowości i przekazaniu informacji o firmach wynajmujących i stawkach za wynajem. Można zatem zasadnie uznać, że swoim działaniem poszkodowany przyczynił się do powiększenia szkody. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację i na podstawie art. 98 kpc orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.