Sad powszechny, I C 59/22

(2), objętego umową ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży zawartą przed notariuszem B. W.

(1)w dniu 7 lipca 2006 r, pomiędzy (...) Agencją (...) z siedzibą w W. a A. P. i D. P. (Rep. A (...) ) - przysługuje wyłącznie powodowi. Wnoszący powództwo domagał się też zasądzenia na jego rzez kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając żądanie powód, z powołaniem się na wyszczególnione orzecznictwo sądowe, wywodził iż wbrew zapisom ujętym w treści aktu notarialnego z dnia 7 lipca 2006 r., stanowiącym, że lokal zostaje nabyty przez oboje małżonków i stanowi składnik ich majątku wspólnego - prawo do powyższego lokalu należy uznać za przynależne wyłącznie do majątku odrębnego powoda. Jak można wywieźć z prezentowanego przez powoda stanowiska – w jego w ocenie, pozwana małżonka nie mogła zostać zakwalifikowana do grona osób, którym na podstawie właściwych przepisów ustawy przysługiwałoby uprawnienie do nabycia kwatery stałej na preferencyjnych warunkach. Adresatem bowiem decyzji o przydzieleniu kwatery stałej był jedynie powód z uwagi na posiadany status żołnierza zawodowego, a pozwana była w tej decyzji uwzględniona jedynie dla potrzeb ustalenia powierzchni kwatery, uzależnianej od stanu rodzinnego uprawnionego w dacie wydawania decyzji. Na uzasadnienie swojego stanowiska powód odwoływał się do mającej moc zasady prawnej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 1979 r., sygn. III CZP 48/79, z której wynikać miała zasadność żądania powoda, przywołując w oparciu o powyższe rozstrzygniecie, że prawo małżonki żołnierza do zamieszkiwania z nim jest prawem pochodnym w stosunku do prawa do kwatery, przysługującego żołnierzowi, a małżonka nie staje się z mocy prawa współuprawnioną do kwatery stałej, a kwatera ta nie stanowi majątku wspólnego małżonków. Pozwana D. P. w złożonej odpowiedzi na pozew domagała się oddalenia powództwa w całości oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z opłatą skarbową od udzielonego pełnomocnictwa. W przedstawionym stanowisku procesowym pozwana wskazywała na niezasadność objętego sporem żądania. W pierwszej kolejności zarzuciła, że powód nie wykazał faktów uzasadniających interes prawny do wytoczenia objętego sporem roszczenia, wskazując, że interes prawny musi być zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego, jak również z celem któremu służy powództwo o ustalenie, co przedmiotowej sprawie nie zostało spełnione. Dalej pozwana zarzuciła nieadekwatność prezentowanego w treści uzasadnienia pozwu orzecznictwa, wskazując, że odnosi się ono do zagadnień związanych z eksmisją współmałżonka z kwatery stałej przydzielonej drugiemu małżonkowi jako żołnierzowi zawodowemu. Podnosiła, że - wbrew stanowisku powoda - pozostawała ona osobą współuprawnioną do osobnej kwatery stałej i w chwili obecnej jest bezsprzeczne właścicielką na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Powyższe pozostaje zgodne z aktualnym orzecznictwem sądowym. Prezentowane natomiast przez powoda judykaty sądowe na uzasadnienie żądania pozwu jako wydane przeszło dwadzieścia, a nawet trzydzieści lat temu pozostają nieaktualne i nie uwzględniają obecnego stanu prawnego. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód A. P. , ur. w (...) r. i pozwana D. P. ur. w (...) r. są małżeństwem od 20 lipca 1991 r. Ze związku małżeńskiego mają dwoje dzieci, z których najstarsza córka K. jest już pełnoletnia, a młodszy syn K. ma 13 lat. Umów majątkowych małżeńskich strony nie zawierały. Od dnia 1 lipca 2021 r. pomiędzy małżonkami ustalony jest ustrój rozdzielności majątkowej na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie, III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt: III RC 366/21. Dowód: - wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. akt: III RC 366/21 - k. 711 - zalegający w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Tarnowie, Wydział III Rodzinny i Nieletnich, sygn. akt: III RC 366/21. Strony od początku małżeństwa mieszkały w domu jednorodzinnym, należącym do macochy pozwanej, mieszczącym się przy ul. (...) w T. , gdzie wspólnie zamieszkiwały do końca czerwca 2021 r. Z dniem 1 lipca 2021 r. powód wyprowadził się z wspólnego miejsca zamieszkania stron. A. P. od początku trwania związku małżeńskiego był żołnierzem zawodowym Wojska Polskiego. Pełnił służbę zarówno w kraju jak i za granicą. Od 2008 r., z przerwami przebywał na misji zagranicznej w Afganistanie. Pozwana, zgodnie z przyjętym przez strony modelem funkcjonowania rodziny, od 2000 r. nie pracowała, zajmowała się wyłącznie domem i wychowaniem dzieci. Małżonkowie mieli wspólne konto, na które wpływały środki z uposażenia służbowego powoda. Do konta tego do roku 2021 miało swobodny dostęp każde z małżonków. Dowód: - zeznania powoda A. P. – k. 49v – 50, - zeznania pozwanej D. P. – k. 50, - protokół rozprawy głównej Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 21 lipca 2021, zalegający w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Tarnowie, Wydział III Rodzinny i Nieletnich, sygn. akt: III RC 366/21 Lokal mieszkalny położony budynku wielomieszkaniowym w T. przy ul. (...) wchodził w skład zasobów mieszkaniowych Agencji (...) w W. . Lokal ten, jako niewyodrębniony, stanowił część nieruchomości, położonej w T. , obręb (...) (...) o powierzchni 0,1893 ha zbudowanej budynkiem wielomieszkaniowym dla której Sąd Rejonowy w Tarnowie prowadził księgę wieczystą nr (...) . Wymieniony lokal, jako osobna kwatera stała, został przydzielony A. P. , na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr (...) z dnia 19 marca 2001 r. Lokal ten objęty był wykazem nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży na podstawie art. 57 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej, sporządzonym dnia 5 listopada 2005 r. Dowód: - kopia wypisu aktu notarialnego z dnia 7 lipca 2006 r. sporządzonego w Kancelarii Notarialnej w T. przed notariuszem B. W.

(1)(Rep. Nr (...) ) – k. 6 - 10 W dniu 7 lipca 2006 r. strony stawiły się wspólnie w Kancelarii Notarialnej w T. , gdzie przed notariuszem B. W.

(1)zawarły w formie aktu notarialnego z przedstawicielem (...) Agencji (...) w W. umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży, na mocy której (...) Agencja (...) sprzedała małżonkom – A. i D. P. lokal nr (...) położony w budynku przy ul. (...) w T. wraz z udziałem wynoszącym 35/10.000 części nieruchomości wspólnej, za cenę 65.231 zł w tym udział w gruncie za cenę 1.

1. Wartość rynkowa przedmiotowego lokalu mieszkalnego została ustalona na podstawie protokołu uzgodnień warunków sprzedaży z dnia 3 lipca 2006 r. zgodnie z operatem szacunkowym rzeczoznawców majątkowych z daty 3 listopada 2005 r., na kwotę
2. 600 zł., natomiast wartość ułamkowej części gruntu została ustalona na kwotę 1.631 zł . Końcowa należność do zapłaty przy zastosowaniu bonifikaty przyjętej na podstawie art. 58 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych ustalona została na kwotę 4.811 zł, co stanowiło 5 % wartości rynkowej wymienionego lokalu mieszkalnego. W treści ustępu 3 umowy zawarte było oświadczenie małżonków, że lokal ten wraz z udziałem nieruchomości wspólnej małżonkowie kupują wspólnie, a nabycie to następuje z funduszy, podlegających ich wspólności ustawowej małżeńskiej. Podczas zawierania umowy obecni byli oboje małżonkowie. Przed podpisaniem aktu notarialnego został on stronom odczytany. Na podstawie powyższej umowy w dziale II księgi wieczystej nr (...) , prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Tarnowie, zostało wpisane prawo własności na rzecz A. P. i D. P. – na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Dowód: - kopia wypisu aktu notarialnego z dnia 7 lipca 2006 r. sporządzonego w kancelarii Notarialnej w T. przed notariuszem B. W.

(1)(Rep. Nr (...) ) – k. 6 - 10, - zeznania powoda A. P. – k. 49v – 50, - zeznania pozwanej D. P. – k. 50 Powód w dniu 31 maja 2021 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w Tarnowie z pozwem o ustanowienie rozdzielności majątkowej małżeńskiej. W dniu 10 lutego 2022 r. A. P. złożył pozew rozwodowy, a sprawa toczy się przed Sądem Okręgowym w Tarnowie, pod sygnaturą I C 146/22. Powód A. P. , ma 53 lata. Jest emerytowanym żołnierzem zawodowym. Posiada wykształcenie wyższe. W 1991 r. ukończył Szkołę Chorążych (...) i od tego czasu pełnił czynną służbę wojskową, zarówno w kraju jak i za granicą. Pozwana D. P. , ma 52 lata, posiada wykształcenie średnie, zawodu jest ekonomistą, przez kilkanaście lat nie pracowała zawodowo, zajmowała się domem i dziećmi. Dowód: - odpis przebiegu służby wojskowej z akt personalnych żołnierza – k. 4-5, zalegający w aktach Sądu Rejonowego w Tarnowie, III Wydział Rodzinny i Nieletnich, sygn. akt: III RC 366/21, - zeznania powoda A. P. – k. 49v – 50, - zeznania pozwanej D. P. – k. 50 Sąd Okręgowy rozważył co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę faktyczną wytoczonego pozwu stanowią twierdzenia powoda, iż zawarta przez małżonków i Skarb Państwa reprezentowany przez Agencję (...) umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży nie wywoływała skutków w niej wyrażonych, a pozwana D. P. , na podstawie tej umowy jako osoba nieuprawniona nie nabyła prawa do oznaczonego lokalu mieszkalnego. Powyższe miało wynikać z faktu, iż prawo do kwatery przydzielone powodowi A. P. w czasie trwania małżeństwa stron jako prawo osobiste, nie weszło do majątku wspólnego małżonków, a do majątku osobistego powoda wobec czego jedynie powód był uprawniony do nabycia na preferencyjnych zasadach objętego sporem lokalu mieszkalnego nr (...) , przy ul. (...) w T. . Podstawę prawną powództwa stanowi przepis art. 189 k.p.c. , zgodnie z treścią którego powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Przedmiotem ustalenia w drodze powództwa przewidzianego w powoływanym przepisie art. 189 k.p.c. mogą być zatem prawa i stosunki prawne, dla ustalenia których właściwa jest droga procesu cywilnego (np. ustalenie nieważności umowy, ugody sądowej, testamentu). Przesłanką uwzględnienia powództwa o ustalenie jest po pierwsze interes prawny w wydaniu orzeczenia zgodnego z żądaniem pozwu oraz po drugie prawdziwość twierdzeń o faktach, które są przytoczone na ich poparcie. Jak wskazuje się w orzecznictwie pojęcie interesu prawnego rozumiane jest w doktrynie prawniczej jako potrzeba prawna ochrony sfery prawnej powoda, którą może uzyskać przez samo ustalenie stosunku prawnego lub prawa (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II CSK 568/10). Potrzeba ta musi być obiektywna, musi wynikać z sytuacji prawnej, w jakiej się powód znalazł. Nie wystarczy tylko subiektywne przekonanie powoda, że ma interes w tym, aby sąd ustalił dany stosunek prawny. Powoda zatem jako występującego z powództwem o udzielenie ochrony prawnej na podstawie art. 189 obciążał obowiązek wykazania faktów uzasadniających interes prawny, o którym mowa w tym przepisie ( art. 6 k.c. ). Interes prawny musi być ponadto zgodny z prawem i zasadami współżycia społecznego, jak również celem, któremu służy art. 189 (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2002 r., II CKN 104/00). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie po stronie powoda brak jest interesu prawnego w ustaleniu w sposób wskazany w żądaniu pozwu. Stosownie do utrwalonego stanowiska judykatury, wyrażonego min. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1997 r., który podziela sąd orzekający w niniejszej sprawie interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c. zachodzi wówczas, gdy istnieje obiektywna niepewność stanu prawnego lub prawa, która rodzi po stronie powoda potrzebę uzyskania ochrony jego sytuacji prawnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1997 r., II CKU 7/97, Prokuratura i Prawo 1997/6/39). Przy uwzględnieniu natomiast treści dokumentu urzędowego jakim jest sporządzony w dniu 7 lipca 2006 r. akt notarialny znajdujący się w obrocie prawnym i wywołujący skutki ujęte w jego treści, jak również przy uwzględnieniu treści wpisu w księdze wieczystej, nie można uznać by zachodziła niepewność co do sytuacji prawnej powoda. Sytuacja prawna powoda wynika wprost z treści umowy objętej aktem notarialnym. Zaznaczyć należy, że od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lokale stanowiące kwatery stałe mogły być zbywane w trybie i na zasadach określonych w art. 56-58 tej ustawy. Zarówno przed nowelizacją z 2004 r., jak i po tej nowelizacji prawo do nabycia takiej kwatery przysługiwało między innymi osobom „uprawnionym, które zajmują kwaterę na podstawie decyzji o przydziale” (przed nowelizacją z 2004 r.) lub „osobom posiadającym tytuł prawny do zamieszkiwania w tym lokalu mieszkalnym” (po nowelizacji z 2004 r.). W zakresie niezmienionym obowiązywały natomiast regulacje przesądzające o wejściu w skład majątku wspólnego małżonków prawa do przydzielonej jednemu z nich w czasie trwania małżeństwa kwatery stałej wraz z ekspektatywą nabycia tego lokalu na preferencyjnych warunkach przewidzianych w ustawie. Przy sprzedaży lokalu mieszkalnego – zgodnie z art. 58 wymienionej ustawy, wartość rynkowa ustalana miała być na podstawie wyceny wartości rynkowej lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem pomniejszenia odpowiednio o 95% lub 90% - na warunkach przewidzianych w ust. 2 powoływanego przepisu. Nie ulega zatem wątpliwości, że - wbrew stanowisku powoda, prezentowanemu na uzasadnienie żądania pozwu obowiązujący art. 56 powoływanej ustawy zarówno przed, jak i po nowelizacji z 2004 r. przewidywał prawo do nabycia kwatery na preferencyjnych zasadach również dla małżonka żołnierza zawodowego, któremu przydzielono kwaterę. Należy podkreślić, że już w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZP 131/06 (OSNC 2007, nr 10, poz. 152 nastąpiło odejście od poglądu o pochodnym charakterze prawa małżonka do zamieszkania w osobnej kwaterze stałej przydzielonej współmałżonkowi. Zmianę wcześniejszego stanowiska uzasadnił Sąd Najwyższy nieadekwatnością wcześniej prezentowanego poglądu do stanu prawnego powstałego na skutek zmiany ustawy z dnia 17 maja 1976 r. polegającej na dodaniu art. 17 a regulującego status małżonków zajmujących kwaterę po orzeczeniu rozwodu. Wyrazem tej zmiany jest właśnie przyjęty w uchwale z dnia 21 grudnia 2006 r. i ugruntowany w późniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego pogląd, zgodnie z którym prawo do korzystania z osobnej kwatery stałej przydzielonej żołnierzowi w trakcie trwania małżeństwa na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 1989 r. oraz na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP stanowi składnik majątku wspólnego małżonków (por. postanowienie z dnia 26 listopada 2009 r., III CZP 96/09, wyrok z dnia 4 kwietnia 2012 r., I CSK 8/12, postanowienie z dnia 21 czerwca 2013 roku, I CSK 597/12, postanowienie z dnia 7 lutego 2014 roku, III CZP 120/13). Nie zasługuje na akceptację konstrukcja prawa małżonka żołnierza do zamieszkania w kwaterze stałej, jako prawa pochodnego w stosunku do prawa żołnierza zawodowego do zamieszkania w kwaterze stałej, mającego źródło w stosunku administracyjnym. Prawo pochodne między małżonkami jest pochodne wobec stosunku małżeństwa. Rozważając natomiast, czy prawo do kwatery stałej przydzielonej żołnierzowi zawodowemu w czasie trwania małżeństwa wchodzi do majątku wspólnego trzeba stwierdzić, że ponieważ żaden z przepisów szczegółowych ustaw nie przesądza wprost tej kwestii, mają w tym zakresie zastosowanie ogólne zasady przewidziane w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym dotyczące przynależności prawa do majątku wspólnego lub osobistego małżonka. W rozpoznawanej sprawie chodzi o przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. Podkreślić należy, że wymieniony w przepisach kodeksu rodzinnego i opiekuńczego katalog składników majątku odrębnego (obecnie osobistego) jest zamknięty, a zatem wszystkie prawa, które do niego nie należą wchodzą w skład majątku wspólnego. W omawianym wypadku nie chodzi o prawa wskazane w art. 33 pkt 1-5 i 7-8 k.r.o. , zatem ocenie podlegać może jedynie to, czy prawo do kwatery stałej jest prawem niezbywalnym w rozumieniu art. 33 pkt6 k.r.o. , tylko bowiem w tym przypadku stanowiłoby ono odrębny majątek małżonka będącego żołnierzem i nie wchodziło w skład majątku wspólnego. W literaturze jednolicie przyjmuje się, że wymienionego przepisu nie można odnosić do wszystkich praw niezbywalnych i nie są objęte jego hipotezą te prawa niezbywalne, które ze swej natury mogą być prawem wspólnym obojga małżonków, np. spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu. Za prawa niezbywalne, w rozumieniu tego przepisu, należy uznać tylko te prawa, które są ściśle związane z osobą uprawnionego małżonka i nie wchodzą w skład spadku po nim, np. użytkowanie, służebność osobista, prawo do alimentacji. Wszystkie inne prawa, też niezbywalne, ale niegasnące wraz ze śmiercią uprawnionego, mogą wchodzić w skład majątku wspólnego. Jak wynika z przepisów powoływanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących losu prawa do kwatery stałej, po śmierci żołnierza, któremu ją przydzielono (np. art. 41 ust. 4 ), prawo to nie wygasa wraz ze śmiercią żołnierza. Poza tym, jak wskazano, prawo do zamieszkiwania w kwaterze przysługuje niewątpliwie obojgu małżonkom. Przy uwzględnieniu powyższego, stwierdzić należy, że prawo do kwatery stałej nie jest prawem niezbywalnym w rozumieniu art. 33 pkt 6 k.r.o. , a skoro tak, to zgodnie z ogólną zasadą przewidzianą w art. 32 § 1 k.r.o. , jeżeli zostało nabyte w czasie trwania wspólności ustawowej, stanowi dorobek małżonków, podobnie jak prawo najmu czy spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, od których nie różni się w istotny sposób. Przy uwzględnieniu powyższego, dopóki wspólność tego prawa nie została zniesiona w wyniku podziału majątku wspólnego stron - co nastąpiło wyrokiem sądowym ze skutkiem na dzień 1 lipca 2021 r. - dopóty oboje byli małżonkowie byli uprawnieni do korzystania z niego oraz do nabycia go w trybie i na zasadach przewidzianych w przytoczonych przepisach. Zatem pozwana jako osoba uprawniona skutecznie nabyła prawo do lokalu mieszkalnego nr (...) położonego przy u. (...) w T. , na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego w dniu 7 lipca 2006 r. przed notariuszem B. W.

(1). Powyższe konkluzje pozostają zgodne z aktualnie prezentowanym szerokim kierunkiem orzecznictwa sądowego. W wyroku z dnia 4 kwietnia 2012 r. w sprawie I CSK 8/12 Sąd Najwyższy wskazał, że przydział kwatery stałej jest prawem podmiotowym żołnierza zawodowego, podmiotem tego prawa jest również współmałżonek żołnierza, a w konsekwencji prawo do korzystania z takiej kwatery stanowi składnik majątku wspólnego. Pozwana zatem była nie tylko uprawniona do korzystania z tego prawa, lecz także do nabycia lokalu przy skorzystaniu z bonifikaty. (wyrok SN z 4 kwietnia 2012 r., I CSK 8/12) . Również aktualny kierunek orzeczniczy oraz doktryna prawnicza przyjmują, że w skład majątku wspólnego małżonków, po przydzieleniu jednemu z nich w czasie trwania małżeństwa prawa do kwatery stałej, wchodzi zarówno to prawo, jak i ekspektatywa nabycia lokalu na preferencyjnych zasadach. Nie sposób również pominąć, iż nabycie prawa własności przedmiotowego lokalu pochodziło ze środków majątku wspólnego. Co do zasady prawa majątkowe nabywane przez małżonków w trakcie trwania ustroju ustawowego, poza wyjątkami wymienionymi w art. 33 kro , wchodzą do majątku wspólnego. Zgodnie z art. 31 § 2 kro (również w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy z dnia 7 lipca 2006 r.) do majątku wspólnego małżonków należą w szczególności: pobrane wynagrodzenie za pracę i dochody z innej działalności zarobkowej każdego z małżonków, czy też dochody z majątku wspólnego, jak również z majątku osobistego każdego z małżonków. Przy uwzględnieniu powyższego lokal mieszkalny jako substrat środków wchodzących w skład wspólnego majątku małżonków, bezsprzecznie wszedł do wspólnej masy majątkowej obojga małżonków. Przy uwzględnieniu powyższego powództwo powoda podlegało oddaleniu. Mając na względzie powyższe orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. , zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy. Powód przegrał sprawę w całości w związku z powyższym obowiązany był do zwrotu poniesionych kosztów przez stronę przeciwną. Sąd zasądził zatem od powoda na rzecz pozwanej koszty procesu na które składały się koszty wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 5.400 zł, zgodnie ze stawką wskazaną w § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 180 ze zm.) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. O powyższym orzekł w treści punktu II wyroku. (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...)