Sad powszechny, II Ca 2054/21

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 marca 2022 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Alina Szymanowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2022 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa S. T. przeciwko G. W. o wydanie na skutek apelacji wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt I C 449/19

1. oddala apelację;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej G. W. kwotę 1 800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej. Alina Szymanowska UZASADNIENIE Sąd Rejonowy we Wrześni, wyrokiem z dnia 19 października 2021 r., w sprawie z powództwa S. T. przeciwko pozwanym G. W. i M. Z. w punkcie
3. powództwo oddalił, a w punkcie
4. kosztami procesu obciążył powoda pozostawiając ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu po uprawomocnieniu się wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia faktyczne i rozważania prawne przytoczone przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu orzeczenia (k. 173-178). Apelację od powyższego wyroku wniósł powód , który zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o rozpoznanie sprawy i wydanie orzeczenia merytorycznego w postaci uwzględnienia żądania pozwu, ewentualnie powód wniósł o uchylnie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Nadto, apelujący wniósł o zwrot kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego – tj. reguł swobodnej oceny dowodów – art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie przez Sąd Rejonowy granic swobodnej oceny dowodów, co skutkowało odmówieniem przymiotu wiarygodności wersji przestawionej przez powoda, że został zapewniony przez sprzedającego M. W. , iż będzie przysługiwała rzeczywista część nieruchomości odpowiadająca wysokości zakupionego udziału. Apelujący zarzucił także naruszenie norm prawa materialnego w postaci art. 5 k.c. – naruszenie zasad współżycia społecznego polegający na tym, że powód zakupił za cenę rynkową udział w wymiarze 1/3 nieruchomości i pomimo posiadania określonego udziału odmówiono mu wydania części nieruchomości odpowiadającej wysokości zakupionego udziału, podnosząc pierwotnie zarzut zasiedzenia nieruchomości przez pozwane, a następnie zawierając umowy darowizny przez pozostałych współwłaścicieli na pozwane, czego konsekwencją było usankcjonowanie w ten sposób władztwa pozwanych nad dotychczas zajmowanym lokalem, z pokrzywdzeniem powoda. W piśmie z dnia 22 grudnia 2021 r., pełnomocnik powoda oświadczył, że cofa apelację w stosunku do pozwanej M. Z. jako bezprzedmiotową. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2022 r., Sąd Okręgowy w Poznaniu umorzył postępowanie apelacyjne w części tj. wobec M. Z. . W odpowiedzi na apelację powoda, pozwana G. W. wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda okazała się bezzasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił dowody i na tej podstawie dokonał ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy uznał za podstawę swego rozstrzygnięcia na podstawie art. 382 k.p.c. Sąd Okręgowy podziela również rozważania prawne przytoczone przez Sąd I instancji. Apelujący sformułował zarzut naruszenia prawa procesowego art. 233 § 1 k.p.c. , a wskazując na naruszenie prawa materialnego odwołał się wyłącznie do treści art. 5 k.c. Przeważająca część apelacji obejmuje powielenie treści uzasadnienia sporządzonego przez Sąd I instancji. Nietrafny jest sformułowany w apelacji zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu art. 233 § 1 k.p.c. W orzecznictwie przyjmuje się, że dla wykazania skuteczności zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. strona musi wykazać, jakich dowodów sąd nie ocenił lub ocenił wadliwie, jakie fakty pominął i jaki wpływ pominięcie faktów czy dowodów miało na treść orzeczenia. Tylko bowiem rażąco błędna lub oczywiście sprzeczna z treścią materiału dowodowego, nieodpowiadająca zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego ocena dowodów, może czynić usprawiedliwionym zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Sformułowanie przez powoda zarzutu naruszenia prawa procesowego art. 233 k.p.c. , dotyczącego oceny dowodów jest niezrozumiałe. Powód wnosząc apelację kwestionował dokonaną przez Sąd I instancji nie ocenę dowodu a twierdzeń i wskazywał na wadliwą jego zdaniem odmowę uznania za wiarygodną jedynie wersji powoda dotyczącej zapewnienia go przez sprzedającego M. W. , iż będzie mu przysługiwała rzeczywista część nieruchomości odpowiadająca wysokości zakupionego udziału. Zarzutu naruszenia prawa procesowego nie można zatem podzielić. Należy podkreślić, że Sąd Rejonowy dokonał należytą ocenę dowodów zaoferowanych przez strony, a poczynione ustalenia faktyczne znajdują pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd nie był zobowiązany, szczególnie w sytuacji zaistnienia przesłanek do pominięcia dowodu z przesłuchania powoda, do oceny twierdzeń przedstawionych przez powoda w toku procesu. Twierdzenia stron nie stanowią dowodu, który podlega ocenie przez Sąd stosownie do treści art. 233 § 1 k.p.c. Powód musi wskazać podstawę faktyczną swoich żądań, a Sąd rozstrzyga o zasadności powództwa mając na uwadze przytoczoną w pozwie podstawę faktyczną. Podstawę ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie stanowiła w szczególności treść umowy sprzedaży udziału w nieruchomości zawartej przez powoda i S. T. w formie aktu notarialnego w dniu 4 września 2015 r. Z zapisów zamieszczonych w paragrafie 2 umowy wynika, że współwłaściciele dokonali ustnego podziału nieruchomości do użytkowania, w tym M. W. użytkuje pomieszczenia na piętrze, patrząc od ulicy – po lewej stronie: pokój z aneksem kuchennym, pokój i łazienkę – po remoncie oraz użytkuje część budynku gospodarczego. W umowie wskazano, że nie dokonano dotychczas podziału na lokale w budynku mieszkalnym. Nadto S. T. oświadczył, że znany jest mu stan faktyczny i prawny przedmiotu niniejszej umowy (wydanie nastąpiło jeszcze przed podpisaniem umowy), nie wnosi do niego zastrzeżeń i wyraża zgodę na zgodne z dotychczasowym użytkowanie nieruchomości. Powód był w niniejszym postępowaniu reprezentowany przez profesjonalnego i domagał się wydania części nieruchomości zajmowanej przez pozwane, a konkretnie części lokalu umiejscowionego na parterze budynku w K. przy ul. (...) . Sąd Rejonowy należycie ocenił roszczenie zgłoszone przez powoda. Sąd wskazał, że powód wystąpił z roszczeniem windykacyjnym, które w swojej istocie jest roszczeniem o wydanie rzeczy skierowanym przez nieposiadającego właściciela przeciwko posiadającemu nie właścicielowi. Zgodnie z brzmieniem art. 316 § 1 k.p.c. sąd wydaje wyrok, biorąc za podstawę stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Niesporne pozostaje, że w toku niniejszego procesu umową darowizny z 10 lipca 2020 r. M. P. i T. W. przekazali G. W. udziały we współwłasności przedmiotowej nieruchomości i w konsekwencji pozwanej przysługuje udział we współwłasności wynoszący 1/
5. Pomimo uzyskania przez pozwaną G. W. udziału we współwłasności nieruchomości, powód podtrzymał dotychczasowe twierdzenia faktyczne i żądanie pozwu. Trzeba w związku z tym przywołać treść art. 206 k.c. , który określa uprawnienia współwłaścicieli, stanowiąc, że każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. W określonej sytuacji współwłaścicielowi może zatem przysługiwać ochrona petytoryjna w postaci powództwa o dopuszczenie do współposiadania. Dopuszczenie do współposiadania rzeczy wspólnej może też nastąpić w drodze dokonania przez Sąd podziału quoad usum. Powód jest posiadaczem części nieruchomości, nadto jak wynika z ustaleń sądu toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości. W toku tego postępowania powód może domagać się dokonania zniesienia współwłasności w sposób, jaki uważa za odpowiedni. W związku z powyższym nie zachodziły przesłanki do uwzględnienia powództwa zgłoszonego przez powoda wobec G. W. , powód nie wykazał jego zasadności. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy oddalił apelację powoda na podstawie art. 385 k.p.c. jako bezzasadną. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego uzasadniał art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Apelacja powoda została oddalona w całości, zatem to powoda należało uznać za stronę przegrywająca postępowanie w instancji odwoławczej. Z tych względów należało zasądzić od powoda na rzecz pozwanej G. W. kwotę 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, która odpowiada minimalnej stawce określonej w § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Alina Szymanowska