Sad powszechny, VI Ka 584/22

Sygn. akt VI Ka 584/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 listopada 2022 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie : Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli Protokolant Agnieszka Telega po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2022 r. sprawy T. W. ur. (...) w M. s. W. i M. zd. K. obwinionego z art. 92 § 1 kw z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 11 sierpnia 2022 r. sygn. akt II W 258/22 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionego T. W. w pkt. I części dyspozytywnej w ten sposób, że na podstawie art. 39 § 1 kw odstępuje od wymierzenia obwinionemu kary; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zwalnia obwinionego od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. VI Ka 584/22 UZASADNIENIE T. W. został obwiniony o to, że: w dniu 10.02.2022 r. ok. godz. 09:50 na ul. (...) w J. , będąc kierowcą samochodu marki F. o nr rej. (...) , nie zastosował się do znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania” urządzając postój tego pojazdu na odcinku jezdni objętym zakazem, a ponadto nie zastosował się do znaku poziomego P-17 „linia przystankowa” parkując na niej w/w pojazdem, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem zaocznym z dnia 11 sierpnia 2022 r. o sygn. akt II W 258/22: I. uznał obwinionego T. W. za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych; II. zasądził od obwinionego T. W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierzył mu opłatę w wysokości 30 (trzydziestu) złotych. Apelację od powyższego wyroku wywiódł obwiniony T. W. , a z treści sporządzonego przez niego środka odwoławczego wynika, iż zaskarżył on wydany wyrok w całości, polemizując z ustaleniami Sądu I instancji dotyczącymi jego winy oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu wykroczenia. W uzasadnieniu apelacji obwiniony podniósł, iż nie ma on możliwości zaparkowania samochodu bezpośrednio przez budynkiem, w którym mieszka, a obowiązujący przy ul. (...) znak B-36 „zakaz zatrzymywania się” oraz znak poziomy P-17 „linia przystankowa” uniemożliwiają mu chociażby dostawę drewna czy węgla do piwnicy. Wyjaśnił, iż w dniu 10.02.2022 r. zaparkował samochód bezpośrednio przed budynkiem przy ul. (...) , aby naładować akumulator. Jako załącznik do środka odwoławczego obwiniony przedłożył kserokopie orzeczeń o stopniu niepełnosprawności z których wynika, iż jego żona M. W. jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, zaś on sam jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim (k. 33-34). Skarżący oczekiwał od Strażników Miejskich, którzy ujawnili popełnione przez niego wykroczenie, większego zrozumienia jego sytuacji. Chociaż obwiniony nie sformułował wprost wniosków apelacji, to z treści wywiedzionego środka odwoławczego wnioskować można, iż domagał się on uniewinnienia od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Wywiedziona apelacja okazała się o tyle zasadna, iż skutkowała odstąpieniem od wymierzenia kary za wykroczenie przypisane T. W. zaskarżonym wyrokiem. W pierwszej kolejności zauważyć jednak należy, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 k.w., odpowiedzialność za wykroczenie jest konsekwencją popełnienia czynu społecznie szkodliwego, zabronionego przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5000 złotych lub nagany. Z kolei zgodnie z § 2 powołanego przepisu, nie popełnia wykroczenia sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu. Ze zgromadzonego w badanej sprawie materiału dowodowego wynika, iż obwiniony T. W. miał świadomość, iż wzdłuż ul. (...) w J. , przy której zaparkował on swój samochód w dniu 10.02.2022 r. ok. godz. 09:50 obowiązywały znaki B- „zakaz zatrzymywania się” oraz znak poziomy P-17 „linia przystankowa”, które jednak obwiniony świadomie zignorował, ładując akumulator do swojego samochodu. Tłumaczył on strażnikom miejskim, iż jest mieszkańcem budynku przy ul. (...) , przed którym zaparkowany był jego samochód, nie zamierzał dźwigać akumulatora 200 m do domu, stwierdził iż nie obchodzą go te znaki (k. 9-10). Odnosząc te ustalenia do treści powołanego art. 1 § 1 k.w., obwiniony dopuścił się czynu społecznie szkodliwego, zabronionego przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia (art. 92 § 1 k.w.) i nie zachodziły okoliczności wyłączające jego winę. Jednocześnie należy mieć na względzie, iż żona obwinionego - M. W. jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, zaś on sam jest osobą niepełnosprawną w stopniu lekkim, co zostało należycie udokumentowane przedłożonymi wraz z apelacją kserokopiami orzeczeń o stopniu niepełnosprawności. Chociaż T. W. starał się o wyznaczenie specjalnego miejsca parkingowego dla osób niepełnosprawnych – tzw. koperty przed budynkiem przy ul. (...) w J. , jego wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Zgodnie z treścią art. 39 § 1 k.w. w wypadkach zasługujących na szczególne uwzględnienie można - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego. W przekonaniu Sądu Odwoławczego taka właśnie sytuacja miała miejsce w badanej sprawie, której okoliczności przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia kary T. W. w oparciu o regulację powołanego przepisu. Obwiniony jest osobą w dojrzałym wieku, o lekkim stopniu niepełnosprawności, zaś jego żona jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Istotnie, brak możliwości zaparkowania samochodu bezpośrednio przed zamieszkiwanym przez niego budynkiem stanowi znaczne utrudnienie w codziennym funkcjonowaniu dla niego oraz jego żony. Należy także wziąć pod uwagę, iż T. W. starał się o wyznaczenie dla niego specjalnego miejsca parkingowego w niedalekiej odległości od wyjścia z budynku, który zamieszkuje, jednak zgody takiej nie uzyskał. Dostrzec jednak należy, iż podjął on próbę zgodnego z prawem rozwiązania uciążliwiej dla niego sytuacji. Obwiniony prowadzi przy tym ustabilizowany tryb życia, jest emerytem i stara się przestrzegać obowiązującego porządku prawnego. Z tego względu zarówno wymienione właściwości i warunki osobiste sprawcy, jak i okoliczności popełnienia przypisanego mu wykroczenia przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia obwinionemu kary za ten czyn. Wobec powyższego Sąd II Instancji zmienił zaskarżony wyrok wobec obwinionego T. W. w pkt I części dyspozytywnej w ten sposób, że na podstawie art. 39 § 1 k.w. odstąpił od wymierzenia kary obwinionemu. W pozostałej jednak części zaskarżony wyrok – jako trafny i prawidłowy – podlegał utrzymaniu w mocy, co dotyczy kosztów sądowych za postępowanie przed Sądem I instancji. Ponadto Sąd Odwoławczy na podstawie art. 121 § 1 k.p.s. w. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. i art. 634 k.p.k. , kierując się względami słuszności, zwolnił obwinionego od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.