Sad powszechny, VII Ka 44/14

Sygn. akt VII Ka 44/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Jankowska przy udziale podkom. Michała Rolikowskiego po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014r. sprawy M. U. obwinionego o wykroczenie z art. 87§2 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowego Wydziału Karnego w Węgorzewie z dnia 11 października 2013r., sygn. akt V W 187/13 I zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że łagodzi orzeczoną w stosunku do M. U. karę grzywny do 200 ( dwustu ) zł i w pozostałej części utrzymuje go w mocy, II zwalnia obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt VII Ka 44/14 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie wyrokiem z dnia 11 października 2013r. w sprawie V W 187/13 przeciwko M. U. obwinionemu o to, że w dniu 15 lipca 2013r. około godziny 00.20 w W. na ulicy (...) na drodze publicznej ( droga krajowa (...) ) kierował rowerem, będąc w stanie po użyciu alkoholu tj. o czyn z art. 87§2 kw orzekł: I obwinionego M. U. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art.87§2 kw i na tej podstawie wymierzył mu karę grzywny w kwocie 800 zł, II na podstawie ar. 87§3 kw orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 (osiem) miesięcy; III na podstawie art. 118 § 1 kpw zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 zł tytułem opłaty sądowej i zryczałtowanych kosztów postępowania. Od powyższego wyroku nieformalną apelację złożył obwiniony wskazując, że nie jest w stanie ponieść kary grzywny oraz kosztów za I instancję. W oparciu o powyższą argumentację skarżący wniósł o „darowanie warunkowo tej kary”. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obwinionego przemawiała za złagodzeniem w stosunku do niego kary grzywny. Na wstępie podnieść należy, iż Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w przedmiotowej sprawie i zasadnie przyjął, że obwiniony jest winny popełnienia zarzucanego mu czynu z art.87§2 kw . Swoje ustalenia Sąd I instancji oparł o trafną analizę materiału dowodowego, która nie zawiera błędów natury logicznej czy też faktycznej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. Odnośnie apelacji obwinionego, to w ocenie Sądu Okręgowego brak jest podstaw do „darowania warunkowego kary grzywny”. Przypisane M. U. wykroczenie zagrożone jest karą aresztu lub karą grzywny. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że konieczne i celowe było orzeczenie wobec obwinionego kary łagodniejszego rodzaju przewidzianej za to wykroczenie. Jednocześnie nie zachodzą okoliczności z art.39 kw, które nakazywałyby nadzwyczajne złagodzenie kary lub odstąpienie od jej orzekania. Jednakże pomimo wniosku obwinionego jak na k.7, analiza zebranego materiału dowodowego i kontrola całości rozstrzygnięcia wskazuje na konieczność korekty wyroku w zakresie orzeczonej wobec niego kary grzywny. Wprawdzie zachowanie obwinionego nie może być usprawiedliwione, to jednak na uwadze należy mieć tak okoliczności popełnienia wykroczenia, postawę M. U. , który przyznał się do winu i wyraził skruchę jak i jego sytuację materialną – k.6odw. Ponadto zauważyć należy, że obwiniony dopuścił się wykroczenia z art.87§2 kw albowiem kierował rowerem w stanie po użyciu alkoholu a nie w stanie nietrzeźwości - k.34. Zatem wymierzenie wobec niego kary 800 zł powoduje uznanie grzywny określonej w zaskarżonym wyroku jako rażąco surowej. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu Okręgowego konieczne było złagodzenie kary grzywny do 200 zł , która winna odpowiadać stopniowi społecznej szkodliwości czynu obwinionego oraz stopniowi jego zawinienia, a także spełnić cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej- art.437 § 2 kpk , art. 438 pkt. 4 kpk w zw. z art.109§1 kpw . Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 119 kpw Sąd Okręgowy zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, iż przemawiają za tym względy słuszności oraz jego sytuacja materialna; przez omyłkę nie postanowiono zgodnie z treścią treść art.10ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych , który stanowi, że w wypadku zmiany kary ( tu obniżenia kary grzywny ) orzeka się jedną opłatę według kary orzeczonej w II instancji. Tym samym konieczne jest aby przy wykonaniu orzeczenia w zakresie kosztów postępowania mieć powyższe na uwadze co w konsekwencji jak się wydaje spowoduje potrzebę rozważenia skorzystania z instytucji z art.51 kkw w zw. z art.206 kkw w zakresie opłaty od kary grzywny ponad kwotę 30 zł.