Sad powszechny, I C 10/22

Sygn. akt: I C 10/22 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 września 2023 roku Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Ludmiła Dulka - Twarogowska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2023 roku w Wąbrzeźnie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: „ (...) z siedzibą w D. przeciwko: (...) z siedzibą w W. - o zapłatę

1. zasądza od pozwanego (...) z siedzibą w W. na rzecz powódki (...) z siedzibą w D. 4.042,32 zł (cztery tysiące czterdzieści dwa złote trzydzieści dwa grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od tej kwoty za okres od 16 września 2021 roku do dnia zapłaty;
2. zasądza od pozwanego (...) z siedzibą w W. na rzecz powódki (...) z siedzibą w D. 1.317,00 zł (tysiąc trzysta siedemnaście złotych zero groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;
3. nakazuje zwrócić pozwanemu (...) z siedzibą w W. 295,83 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych osiemdziesiąt trzy grosze), tytułem niewykorzystanej zaliczki wpłaconej na poczet wynagrodzenia biegłego. Sędzia Ludmiła Dulka – Twarogowska Sygn. akt: I C 10/22 upr POUCZENIE (...) (...) (...) (...) (...) (...) ZARZĄDZENIE (...) (...) (...) (...) , - (...) W. , dnia 11 września 2023 r. Sędzia Ludmiła Dulka – Twarogowska Wykonano (data i podpis) ………………………….. Sygn. akt I C 10/22 upr UZASADNIENIE W dniu 3 stycznia 2022 roku powódka (...) w D. wystąpiła z pozwem przeciwko (...) w W. domagając się zasądzenia kwoty 4.042,32 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 września 2021 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu (k.2-6). W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu (k.41-45). Zarówno strona powodowa (k.71-71v, k.79-79v, protokół rozprawy z 25 stycznia 2023 roku, czas zapisu: od 00:03:15, k.155-156v), jaki i pozwana (k.73-74v, k.151-152v) podtrzymały swoje stanowiska w toku procesu. Sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym . Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu (...) roku przy ul. (...) w G. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki S. (...) o nr rej. (...) klasy (...) , którego właścicielem była J. F. . Szkoda została zgłoszona pozwanemu, z którym sprawca zdarzenia miał zawartą umowę odpowiedzialności cywilnej. Pozwany przekazał poszkodowanej informację dotyczącą możliwości najmu pojazdu zastępczego od współpracującej z nim wypożyczalni w cenie 83 zł netto/doba dla pojazdu klasy (...) . W dniu (...) roku J. F. zawarła z (...) Sp. z o.o. we W. umowę najmu nr (...) , w oparciu o którą został jej oddany do używania pojazd zastępczy z tego samego segmentu marki F. (...) o nr rej. (...) za kwotę 180 zł brutto/doba oraz dodatkowo: 150 zł cena podstawienia oraz 150 zł cena zwrotu, bez dobowego limitu kilometrów. W tym samy dniu poszkodowana upoważniła firmę (...) Sp. z o.o. do bezgotówkowego rozliczenia najmu auta zastępczego w towarzystwie ubezpieczeniowym pozwanego. Pozwany po przyjęciu zgłoszenia przeprowadził postępowanie szkodowe nr (...) , oszacował koszt naprawy pojazdu na kwotę 10.849 zł i przyjął wystąpienie szkodę całkowitą. Ponadto wskazał wartość pojazdu przed wypadkiem - 9.000 zł, wartość pojazdu po wypadku - 1.600 zł oraz wysokość szkody - 7.400 zł, bez przesądzenia o własnej odpowiedzialności oraz o wysokości odszkodowania, o czym poinformował poszkodowaną pismem z 12 lipca 2021 roku. Decyzją z 29 lipca 2021 roku pozwany przyznał poszkodowanej odszkodowanie w kwocie 7.400 zł. Z pojazdu zastępczego poszkodowana korzystała faktycznie przez okres 31 dni, tj. od 1 do 31 lipca 2021 roku. W dniu 18 sierpnia 2021 roku (...) Sp. z o.o. wystawił fakturę (...) nr (...) za wynajem pojazdu przez okres 31 dni, przy cenie 146,34 zł netto/dobę, a także po 121,95 zł netto za podstawienie oraz odbiór pojazdu, na łączną kwotę 5.879,94 zł brutto. Po przedstawieniu wskazanej faktury pozwanemu decyzją z 15 września 2021 roku uznał on zasadność najmu tylko przez 18 dni, przyznał kwotę 1.837,62 zł i nie uwzględnił jej w pozostałym zakresie. W dniu 23 września 2021 roku (...) Sp. z o.o. jako cedent zawarł z powódką umowę przelewu wierzytelności, której przedmiotem była wierzytelność wobec pozwanego z tytułu szkody powstałej w pojeździe S. (...) nr rej., (...) wynikająca z faktury (...) nr (...) w kwocie 4.042,32 zł. Pismem z 13 września 2021 roku powódka zawiadomiła pozwanego o cesji i wezwała do zapłaty kwoty 4.042,32 zł w terminie 7 dni. Okoliczności bezsporne, ponadto dowody: - decyzje pozwanego (k.15-15v, k.16-16v,); - umowa najmu (k.17); - upoważnienie (k.18); - protokół podstawienia do rezerwacji (k.20-20v); - protokół zwrotu do rezerwacji (k.21-21v); - oświadczenie poszkodowanej (k.22); - faktura (k.23); - umowa przelewu wierzytelności z załącznikiem (k.26-28v); - dokumenty zawarte w aktach szkody na płycie CD (k.38); - zawiadomienie o cesji oraz przedsądowe wezwanie do zapłaty (k.10-10v); - informacja dot. najmu pojazdu zastępczego (k.50-51); - pismo pozwanego z 12.07.2021 (k.52-53); W okresie korzystania przez poszkodowaną z pojazdu zastępczego była ona także właścicielem pojazdów marki O. (...) o nr rej. (...) i O. (...) o nr rej. (...) . Pierwszy ze wskazanych pojazdów był wówczas użytkowany przez jej męża, który dojeżdżał nim do pracy w Niemczech, natomiast drugi był w tym czasie uszkodzony i oczekiwał do odstawienie do warsztatu. Dowody: - informacja z (...) (k.55-55v); - zeznania świadka J. F. (protokół rozprawy z 25 stycznia 2023, czas zapisu: od 00:08:57). Szacunkowy zakres rynkowych stawek za wynajem samochodu zastępczego odpowiadającego klasie pojazdu uszkodzonego i wynajętego na rynku lokalnym wynosi od 80 zł netto (98,40 zł brutto) do 274,80 zł netto/dobę (338 zł brutto). Przyjęta w fakturze (...) nr (...) stawka 146,34 zł netto/dobę mieści się w granicach stawek przyjętych na rynku lokalnym. Zakres ekonomicznie uzasadnionego kosztu najmu z uwzględnieniem zwykłej stawki najmu obowiązującej w dacie szkody na rynku lokalnym za 31 dni wynosi od 2.480 zł netto (3.050,40 zł brutto) do 8.518,80 zł netto (10.478,12 zł brutto). Łączny koszt najmu pojazdu zastępczego zgodnie z fakturą (...) nr (...) wynosi 4.536,54 zł netto (5.579,94 zł brutto) i mieści się we wskazanym zakresie. Dowód: - opinia biegłego z dziedziny techniki samochodowej (k.125-139); - historia pojazdu (k.140-145). Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się w całości uzasadnione. Strona powodowa swoją legitymację procesową wywodziła z umowy o przelew wierzytelności zawartej z (...) Sp. z o.o. i domagała się zasądzenia kwoty 4.042,32 zł tytułem zwrotu kosztu najmu pojazdu zastępczego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 września 2021 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Natomiast z treści § 2 tego przepisu wynika, że wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Wierzytelność, przechodzi na nabywcę solo consensu, tj. przez sam fakt zawarcia umowy przelewu. W oparciu o zaprezentowane dowody, Sąd przyjął, iż powód wykazał swoją legitymację procesową. Podstawę odpowiedzialności pozwanego stanowiła umowa odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, w ramach której ubezpieczyciel na podstawie art. 822 k.c. w zw. z art. 34 i 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2016.2060 ze zm.) przejął odpowiedzialność za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów. Zgodnie z art. 822 k.c. w wyniku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości poniesionej przez poszkodowanego szkody ( art. 805 k.c. ). W myśl art. 34 ust. 1 ustawy z 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych , z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia. Jak wynika z art. 19 ust. 1 wskazanej ustawy, poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego OC może przy tym dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. Zgodnie z treścią art. 35 wskazanej ustawy ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych objęta jest odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Ubezpieczyciel odpowiada przy tym w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego (art. 36 ust. 1 ustawy). Celem naprawienia szkody jest przywrócenie stanu majątkowego poszkodowanego do stanu poprzedniego ( art. 363 i 361 k.c. ). Ponieważ ustawa przewiduje zasadę pełnego odszkodowania, odpowiedzialnością z ubezpieczenia OC są objęte „celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty najmu pojazdu zastępczego” (R. Trzaskowski, Koszty najmu pojazdu zastępczego jako szkoda, Palestra 2012/7-8/121-129, Lex nr 153913). Nie ulega wątpliwości, że szkoda majątkowa może się wyrażać w braku możliwości korzystania z określonej rzeczy, w tym z samochodu służącego poszkodowanemu. Poniesiony przez poszkodowanego koszt wynajmu pojazdu zastępczego stanowi skutek szkody, winien więc podlegać wyrównaniu, ale musi to być wydatek, który powinien być celowy i ekonomicznie uzasadniony (vide: wyrok SN z 08 września 2004 roku, sygn. IV CK 672/03, Legalis nr 277761). Z kolei ocena, czy poniesienie konkretnych kosztów mieści się w ramach szkody i normalnego związku przyczynowego winna zostać dokonana w oparciu o indywidualną sytuację poszkodowanego i konkretne okoliczności sprawy. Strona pozwana nie negowała swojej odpowiedzialności za skutki zdarzenia drogowego z 30 czerwca 2021 roku, będąc ubezpieczycielem sprawcy zdarzenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Bezspornym było także, iż poszkodowana w związku z tym zdarzeniem doznała szkody majątkowej w postaci uszkodzenia pojazdu marki S. (...) o nr rej. (...) , zaś szkoda miała charakter całkowity. Oś sporu koncentrowała się m.in. wokół uprawnienia do najmu pojazdu zastępczego w sytuacji, gdy poszkodowana była właścicielem dwóch innych samochodów osobowych, a ponadto także wysokości stawek najmu pojazdu zastępczego oraz uzasadnionego okresu najmu tego pojazdu. Jak wynika z wiarygodnych zeznań J. F. , w okresie najmu pojazdu zastępczego wprawdzie była ona właścicielem dwóch innych pojazdów, lecz jeden z nich był uszkodzony i nie nadawał się do jazdy, natomiast drugi użytkował jej mąż, który użytkował go na terenie N. . Oznacza to, iż poszkodowana miała pełne prawo korzystać z pojazdu zastępczego. W celu ustalenia ekonomicznie uzasadnionego kosztu najmu pojazdu zastępczego przy uwzględnieniu zwykłej stawki najmu obowiązującej w dacie szkody na rynku lokalnym, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z dziedziny techniki samochodowej. Biegły w wydanej przez siebie opinii wskazał, iż szacunkowy zakres rynkowych stawek za wynajem samochodu zastępczego odpowiadającego klasie pojazdu uszkodzonego i wynajętego na rynku lokalnym wynosi od 80 zł netto/dobę (98,40 zł brutto) do 274,80 zł netto/dobę (338 zł brutto). Przyjęta w fakturze (...) nr (...) stawka 146,34 zł netto/dobę mieści się w granicach stawek przyjętych na rynku lokalnym. W ocenie Sądu opinia biegłego była jasna, pełna, nie zawierała wewnętrznych sprzeczności, zaś autorytet i wiedza biegłego nie mogły budzić wątpliwości. Biegły przedstawił szczegółowe kalkulacje i przesłanki swojego rozumowania, a podstawę wnioskowania stanowiły przede wszystkim posiadane przez niego wiadomości specjalne. Kierując się wskazaniami biegłego Sąd doszedł do wniosku, iż przyjęta stawka dobowa była prawidłowa i uzasadniona. Sąd nie podzielił natomiast wskazania biegłego odnośnie niezbędnego okresu czasu trwania najmu wynoszącego 19 dni. Podnieść należy, iż pismo pozwanego z 12 lipca 2021 roku nie stanowiło decyzji o przyznaniu i wysokości odszkodowania, lecz zawierało jedynie informację o przyjęciu szkody całkowitej, szacunkowej wartości naprawy i przeprowadzonych obliczeniach wysokości odszkodowania, bez przesądzenia o własnej odpowiedzialności oraz o wysokości odszkodowania – co wynika wprost z jego treści. Ostateczna decyzja pozwanego o przyjęciu odpowiedzialności i wysokości odszkodowania została wydana 29 lipca 2021 roku. Dlatego Sąd stoi na stanowisku, iż dopiero od tej daty możliwe jest dodanie kolejnych 7 dni przeznaczonych na zagospodarowanie wraku, przy czym na gruncie niniejszej sprawy były to tylko 2 dni. Tym samym uzasadniony łączny czasookres trwania najmu pojazdu zastępczego należało określić na 31 dni, zgodnie z zastrzeżeniami strony powodowej do opinii biegłego. Reasumując, na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie znalazł żadnych podstaw, aby uznać za nieadekwatną, niecelową, czy ekonomicznie nieuzasadnioną i tym samym podważyć stawkę dobową najmu pojazdu zastępczego przyjętą w fakturze (...) nr (...) , uzasadniony okres najmu wynoszący 31 dni, jak również koszty podstawienia i odbioru pojazdu zastępczego, które były celowe i ekonomicznie uzasadnione, skoro pojazd szkodowy uległ szkodzie całkowitej. Wskazane koszty pozostawały w bezpośrednim związku ze szkodą, nie były nadmiernie wysokie i stanowiły wydatki pozwalające na usunięcie negatywnych dla poszkodowanego następstw, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią dla wierzyciela, a obciążeniem dłużnika. Przyjmując, iż wierzytelność powódki wynosząca 5.879,94 zł była uzasadniona i została przez pozwanego zaspokojona w zakresie 1.837,62 zł Sąd uznał, ze roszczenie objęte pozwem zasługuje na uwzględnienie w całości, dlatego w pkt 1 wyroku zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 4.042,32 zł tytułem zwrotu kosztów pojazdu zastępczego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 16 września 2021 roku do dnia zapłaty. O kosztach procesu w pkt 2 wyroku postanowiono w myśl art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. , kierując się zasadami odpowiedzialności finansowej strony przegrywającej za wynik postępowania oraz rozstrzygania o kosztach w orzeczeniu kończącym sprawę w danej instancji. Powódka wygrała proces w całości, dlatego pozwany zobowiązany jest do zwrotu na jej rzecz kosztów procesu. Zasądzona z tego tytułu kwota 1.317 zł obejmuje: 400 zł opłaty sądowej od pozwu, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 900 zł, które określono w oparciu o § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie [Dz.U.2023.1964 j.t. ze zm.] oraz 17 zł opłaty kancelaryjnej od czynności złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Ponadto w pkt 3 sentencji Sąd nakazał zwrócić pozwanemu kwotę 295,83 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki wpłaconej na poczet wynagrodzenia biegłego. Sędzia Ludmiła Dulka-Twarogowska Pouczenie: (...) (...) (...) (...) ZARZĄDZENIE (...) (...) - (...) (...) Sędzia Ludmiła Dulka-Twarogowska W. , dnia 26 października 2023 roku