Sad powszechny, I C 12/23

(1)o zapłatę

1. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.000,00 zł (osiem tysięcy złotych i 00/100);
2. oddala powództwo w pozostałej części;
3. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2.161,80 zł (dwa tysiące sto sześćdziesiąt jeden złotych i 80/100) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 12/23 UZASADNIENIE Powód E. (...) z siedzibą w W. (wcześniej: E. (...) z siedzibą w W. ) działając przez profesjonalnego pełnomocnika, w pozwie skierowanym przeciwko M. G.

(1)wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 29.757,71 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po dniu wniesieniu pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozew zawiera uzasadnienie (k. 5-7). W odwiedzi na pozew (k. 202-202v.) pozwany, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Odpowiedź na pozew zawiera uzasadnienie (k. 202v.-203v.). Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2023 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu uznał się niewłaściwym i sprawę przekazał do Sądu Rejonowego w Toruniu – Wydziałowi V Gospodarczemu (k. 269). Wskutek zażalenia postanowienie zostało uchylone, zaś sprawa została przekazana do Sądu Rejonowego w G. (k. 298). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu „zwykłym”. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 17 stycznia 2014 roku wierzyciel pierwotny (...) S.A. z siedzibą w W. zwarł z E. (...) z siedzibą w G. umowę ramową przelewu wierzytelności, w którym ustalono zasady dokonywania przyszłych przeniesień wierzytelności na podstawie art. 509 k.c. Dowód: umowa ramowa przelewu wierzytelności z dnia 17 stycznia 2014 r. (k. 12-26) Pozwany był wieloletnim klientem (...) S.A. z siedzibą w W. . Zawarł z (...) S.A. co najmniej cztery umowy. Dowód : fakt przyznany; umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych – k. 206 – 207, umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 17 stycznia 2019 r. – k. 214 – 216, Aneks do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych – k. 220-224, Aneks do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych – k. 225-229, Aneks do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych – k. 230 -234, Aneks do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych – k. 163 – 165, Na mocy Porozumienia o numerze 115 z dnia 17 marca 2021 r. do umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 17 stycznia 2014 r. (...) z siedzibą w W. dokonała na rzecz (...) (...) z siedzibą w W. przelewu wierzytelności klientów indywidualnych i biznesowych. Zgodnie z załącznikiem o numerze (...) , który stanowił integralną część w/w porozumienia, wierzyciel pierwotny (...) z siedzibą w W. przeniósł wierzytelności przysługujące mu względem pozwanego M. G.

(2), ID klienta (...) , liczba porządkowa (...)- (...) . Dowód: Porozumienie z dnia 17 marca 2021 r. k. 33 – 35; Załącznik nr (...) do porozumienia z dnia 17 marca 2021 r. – k. 131 - 132 W wyciągu ksiąg rachunkowych z dnia 12 października 2022 r. powód wskazał, że zadłużenie pozwanego na dzień wystawienia wyciągu wynosi 27 531, 66 zł tytułem kapitałów dokumentów finansowych oraz 2 226,05 zł tytułem niezaspokojonych odsetek ustawowych za opóźnienie naliczanych przez powoda od dnia następnego po dniu wymagalności dokumentów księgowych do dnia wystawienia niniejszego wyciągu. Dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych oraz ewidencji analitycznej funduszu – k. 8-9 Pozwany miał niespłacony dług w wysokości 8 tysięcy złotych względem wierzyciela pierwotnego, tj. (...) S.A. z siedzibą w W. . Dowód: fakt przyznany przez pozwanego – k. 328v., przesłuchanie pozwanego - e-protokół rozprawy z 5 lutego 2024 roku oraz protokół skrócony Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a także: przesłuchanie świadka i pozwanego. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w toku postępowania, o tyle, o ile wynika z nich, że pozwanego i wierzyciela pierwotnego łączył szereg umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz że z tego tytułu ciąży na pozwanym pewne zadłużenie. W tym też zakresie Sąd - co do zasady - dał wiarę zeznaniom świadka A. G. oraz przesłuchaniu strony pozwanej, gdyż były one spójne i nie pozostawały w sprzeczności ze zgromadzoną dokumentacją. Z dokumentów oraz osobowych źródeł dowodowych w żaden jednak sposób nie wynika, iż pozwany jest winien powodowi kwotę dochodzoną pozwem. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi skutki prawne, zatem to na powodzie ciąży obowiązek wykazania zasadności swojego żądania i udowodnienia jego istnienia. Powód na poparcie swojego roszczenia w pierwszej kolejności przedstawił środek dowodowy w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego oraz ewidencji analitycznej wierzytelności Funduszu Sekurytyzacyjnego z dnia 12 października 2022 roku (k. 8-9). Sąd podziela stanowisko strony pozwanej, że dowód w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych nie stanowi dostatecznego dowodu na istnienie i wysokość zobowiązania pozwanego. Powód załączył później szereg dokumentów, które jednak w ocenie Sądu nie mogą być logicznie, wyczerpująco i niewątpliwe powiązane z konkretnymi kwotami widniejącymi na ww. wyciągu. Należy wskazać, że wyciąg z ksiąg rachunkowych z dnia 22 października 2022 r. nie ma mocy prawnej dokumentu urzędowego , zatem nie stanowi on dowodu tego, co zostało w nim zaświadczone i nie korzysta ze szczególnych uprawnień procesowych co do jego mocy dowodowej w sprawie przeciwko konsumentowi. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2011 roku, sygn. akt P 1/10, art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. z 2004 r. nr 146m poz. 1546) w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny z art. 2, art. 32v ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz niezgodny z art. 20 Konstytucji . Ponadto jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 czerwca 2013 r. V CSK 392/12 dane ujmowane w księgach rachunkowych funduszu oraz wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia, np. cesji wierzytelności. Dokumenty te potwierdzają więc sam fakt zdarzenia w postaci cesji wierzytelności. Nie stanowią one jednak dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności oraz istnienia i wysokości nabytej wierzytelności. Okoliczności te, w razie ich kwestionowania przez stronę przeciwną, powinien wykazać fundusz odpowiednimi dowodowymi, zgodnie z ciężarem dowodu wynikającym z art. 6 k.c. W niniejszej sprawie, powód nie zdołał udowodnić, że cesja z dnia 17 marca 2021 roku obejmowała wszystkie wierzytelności wskazane w księgach rachunkowych powoda. Mimo przedłożonych umów, nie sposób jednoznacznie stwierdzić, jakie dokumenty stanowiły źródło wskazanych wierzytelności w księgach rachunkowych, zatem powództwo w tym zakresie należało oddalić, gdyż Sąd nie miał sposobności dokładnej i nie budzącej żadnych wątpliwości weryfikacji całości wierzytelności dochodzonym pozwem. Już chociażby twierdzenia powoda o tym, że pozwanemu został przypisany indywidualny numer konta (...) (k. 5, 160) budzą wątpliwości, co słusznie podnosi strona pozwana (k. 202v.) Na szeregu faktur (np. k. 166-169) widnieje bowiem nr inny tj.

1. (...) . Na kolejnych fakturach (np. k. 173-175), jako nr ewidencyjny klienta, jeszcze inny: (...) . Nie da się konkretnych faktur powiązać z konkretną umową łączącą wierzyciela pierwotnego z pozwanym. Uzasadnienie faktyczne pozwu oraz pozostałe twierdzenia powoda w tym przedmiocie pozostają bardzo ogólnikowe. Powód zarówno w odpowiedzi na pozew oraz podczas przesłuchania przyznał że miał dług w wysokości 8 tysięcy złotych względem (...) S.A. w W. . Zgodnie z art. 229 k.p.c. nie wymagają również dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości. W ocenie Sądu oświadczenie pozwanego nie pozostawało w sprzeczności z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy, zatem stanowiło to okoliczność zwalniającą od postępowania dowodowego w tym zakresie, dlatego też powództwo w tym zakresie zasługiwało na uwzględnienie. Wedle art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Moc dowodowa to przekonanie Sądu, jakie uzyskał po przeprowadzeniu dowodu o istnieniu lub nieistnieniu określonego faktu, którego dowód dotyczył (zob. wyrok SA w Gdańsku z dnia 5 maja 2009 r., I ACa 111/09). Wnioskowania Sądu w postępowaniu rzadko mają charakter ściśle dedukcyjny. Rzeczywistość jest złożona, złożone są też tworzące ją fakty układające się w ciągi przyczynowo–skutkowe. Zasada swobodnej oceny dowodów zakłada pewną swobodę Sądu w ocenie jakie dowody są konieczne do przyjęcia danego faktu za udowodniony. Ramy swobodnej oceny dowodów ( art. 233 § 1 k.p.c. ) wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por.: wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999 r., II UKN 685/98, Lex nr (...) ). Biorąc po uwagę całość zgromadzonego materiału dowodowego Sąd doszedł do przekonania, iż strona powodowa nie udowodniła istnienia swojego roszczenia ponad to, co przyznał sam pozwany . Skala, czas oraz całościowy przebieg współpracy wierzyciela pierwotnego z pozwanym wymagały precyzyjnego wykazania. Wielość zgromadzonych dokumentów nie świadczy, sama w sobie, o ich dużej mocy dowodowej. Powinny się one odnosić - w sposób konkretny i wiarygodny - do wskazanej przez powoda (zresztą w sposób niezwykle lakoniczny) podstawy faktycznej powództwa. Tym bardziej z uwagi na fakt, że sprawa niemniejsza ma charakter gospodarczy. Tego zabrakło, dlatego orzeczono jak w pkt
2. i
3. wyroku. O kosztach procesu rozstrzygnięto zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia wyrażoną w art. 100 k.p.c. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.000 zł z żądanej 29.757,71 zł, co oznacza że powód wygrał sprawę w około 26 %, zaś pozwany w 74 %. Ustalone przez Sąd poniesione przez powoda koszty procesu wyniosły 5.105 zł . Składały się na nie: koszty zastępstwa procesowego ( (...) .600,00 zł), opłata sądowa od pozwu (1.488,00 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł). Koszty poniesione przez pozwanego koszty wyniosły zaś (...) .715 zł . Składały się na nie: koszty zastępstwa procesowego w wysokości ( (...) .600,00 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17,00 zł), opłata od zażalenia (198,00 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym (900,00 zł). Powodowi należał się zatem od pozwanego zwrot kwoty (...) .489,10 zł, stanowiącej 74 % poniesionych kosztów procesu. Pozwanemu należał się natomiast od powoda zwrot kwoty 1.327,30 zł, stanowiącej 26 % poniesionych kosztów procesu. Po stosunkowym rozliczeniu tych kosztów ( (...) .489,10 – 1.327,30 = 2.161,80), Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego koszty procesu w wysokości 2 161,80 zł ze stosownymi ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Przez przeoczenie Sąd nie uwzględnił w poniesionych przez pozwanego kosztach procesu 100 zł tytułem opłaty od wniosku o uzasadnienie postanowienia z dnia 7 kwietnia 2023 roku. Powyższe miało na rozdzielenie kosztów niewielki wpływ, zgodnie zaś z ugruntowanym stanowiskiem judykatury stosunkowe rozdzielenie kosztów procesu nie musi być arytmetycznie ścisłe (por.: orzeczenie SN z dnia 30 kwietnia 1952 r., C 290/52, OSNCK 1953, nr (...) , poz. 99; postanowienie SN z dnia 17 czerwca 2011 r., II PZ 10/11, LEX nr (...) ).