Sad powszechny, I C 60/22

Sygn. akt I C 60/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2022 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny: Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2022 r. w G. sprawy z powództwa M. Ś. przeciwko M. R. i A. R. o ustalenie I. oddala powództwo; II. zasądza od powódki M. Ś. na solidarnie rzecz pozwanych M. R. i A. R. kwotę 3.617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 60/22 UZASADNIENIE STAN FAKTYCZNY M. Ś. domaga się od M. R. i A. R. zapłaty ceny 15.000 zł za sprzedane im wyposażenie lokalu mieszkalnego przy ul. (...) , natomiast adresaci (nabywcy prawa własności lokalu) żądania stoją na stanowisku, że zakupili te przedmioty jako części składowe lokalu. Okoliczności bezsporne (k. 16, 19, 21-25) OCENA DOWODÓW Stan faktyczny na potrzeby rozstrzygnięcia był bezsporny. KWALIFIKACJA PRAWNA Powództwo podlegało oddaleniu na mocy art. 189 k.p.c. (punkt I.). Powódka nie posiada interesu prawnego w ustaleniu istnienia umowy sprzedaży objętych pozwem ruchomości, gdyż służy jej dalej idące roszczenie – o świadczenie (zapłatę ceny), co zresztą jest oczywiste, gdyż właśnie tego dotyczy przedsądowe wezwanie do zapłaty. Umowa sprzedaży tych ruchomości – wg treści uzasadnienia pozwu i z perspektywy powódki – nie miała zawierać żadnych innych postanowień, które mogłyby na przyszłość mieć jakiekolwiek skutki wykraczające poza interes ekonomiczny powódki w uzyskaniu ceny. Zresztą takowych innych skutków profesjonalnie reprezentowana powódka nawet nie była w stanie zaprezentować i wyrazić, bo faktycznie trudno byłoby je sformułować. Zwykłe skutki umowy sprzedaży ruchomości, np. w postaci obowiązku podatkowego (ciążącego na nabywcach) bądź też ustawowych uprawnień nabywców (np. z rękojmi) nie aktywują interesu prawnego w ustaleniu w rozumieniu art. 189 k.p.c. , w każdym razie nie z perspektywy powódki. Reasumując, pełna realizacja cywilnoprawnego interesu prawnego powódki mogła być przeprowadzona w drodze powództwa o zapłatę ceny, w którym przesłankowo można powoływać się na istnienie i określoną treść umowy sprzedaży – jest to zjawisko powszechne w praktyce orzeczniczej. Nie jest więc słusznym teza powódki, że chciałaby najpierw potwierdzić, jaka była treść umowy, a później dochodzić zapłaty – w rzeczywistości można to uczynić za pomocą jednego powództwa o zapłatę. Stwierdzenie braku interesu prawnego w ustaleniu wyczerpuje istotę sprawy w świetle zastosowania art. 189 k.p.c. wykluczając rozważanie przez Sąd kwestii istnienia lub nieistnienia spornej umowy (na płaszczyźnie prawnej i dowodowej) – a to z uwagi na prawny wymóg zwięzłości uzasadnienia, z którego należy wywodzić zakaz wprowadzania doń dygresji lub ustaleń i ocen hipotetycznych (warunkowych, „z ostrożności”) – por. art. 327 § 2 1 k.p.c. KOSZTY Koszty przegranego procesu (z odsetkami) ponosi powódka na podstawie art. 98 k.p.c. Na zasądzone solidarnie na rzecz wygrywających koszty składa się: opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (3.600 zł, § 2 pkt 5 rozp. MS z 22/10/2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) – punkt II.