Sad powszechny, I C 94/20

Sygn. akt: I C 94/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2020 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Andrzej Antkiewicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Kopczyńska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. w Grudziądzu na rozprawie sprawy z powództwa (...) z siedzibą w M. przeciwko J. W. o zapłatę

1. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 6.668,27 zł (sześć tysięcy sześćset sześćdziesiąt osiem złotych 27/100) z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 21 sierpnia 2019 roku do dnia zapłaty;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2.067,00 zł (dwa tysiące sześćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 94/20 UZASADNIENIE (...) w M. wniosła przeciwko J. W. pozew o zapłatę kwoty 6.668,27 zł z maksymalnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że wierzytelność dochodzona niniejszym pozwem została przez niego zakupiona od (...) z siedzibą w W. . Twierdził, że w dniu 27 lipca 2018 roku pozwany przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość zawarł z (...) z siedzibą w W. umowę pożyczki, w ramach której przekazano pozwanemu kwotę pożyczki w wysokości 5.000 zł. Powód twierdził, że pozwany nie spłacił na rzecz cedenta tej należności, dlatego powód ma roszczenie o spłatę tej kwoty wraz z odsetkami umownymi i odsetkami za opóźnienie oraz roszczenie o zapłatę prowizji umownej w wysokości 875 zł (k. 3-4v). W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany zakwestionowała powództwo co do zasady, jak i wysokości. Podniósł zarzut braku legitymacji czynnej po stronie powoda, twierdząc że przedstawione przez powoda dokumenty nie potwierdzają faktu, że wierzytelność dochodzona w niniejszym postępowaniu była objęta umową cesji. Dalej podniósł zarzut legitymacji biernej. Wskazał, że przedłożone przez stronę powodową dokumenty nie zostały przedłożone w oryginałach, a nadto nie przedłożono umowy pożyczki. Żądał przedłożenia oryginałów umowy pożyczki i dokumentacji pożyczkowej oraz umowy przelewu. Zarzucił nieistnienie wierzytelności i przedawnienie roszczenia. Wskazał również na istnienie w umowie klauzul abuzywnych (k. 29-30v akt). Powód ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odpowiedzi na pozew w piśmie przygotowawczym z 19 lutego 2020 r. Zaznaczył, że zarzuty podniesione przez stronę pozwaną są niezasadne. Do pisma dołączył żądane przez pozwanego dokumenty dotyczące cesji poświadczone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika będącego radcą prawnym oraz wydruk z systemu komputerowego umowy pożyczki, albowiem została zawarta elektronicznie (bez podpisów stron), wydruk potwierdzenia przelewu przez pozwanego na rzecz pożyczkodawcy kwotę 0,01 zł – tzw. wydruk weryfikacyjny celem wykazania faktu akceptacji warunków umowy pożyczki i wydruk weryfikacyjny przelewu kwoty pożyczki na konto pozwanego. W piśmie z 19 lutego 2020 r. powód ustosunkował się szczegółowo do zarzutów pozwanego (k. 50-53). W piśmie z 6 marca 2020 r. pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko (k. 89-90 akt). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym (k. 47 akt). Sąd ustalił, co następuje: Pozwanego (...) z siedzibą w W. łączyła umowa pożyczki z dnia 27 lipca 2018 r. zawarta w formie elektronicznej, w ramach której pozwanemu udzielono pożyczki w kwocie 5.000 zł, którą w tym samym dniu przekazano na konto bankowe pozwanego podane przy przekazywaniu na rzecz pożyczkodawcy kwoty 0,01 zł. W umowie zaznaczono, że pożyczka zostanie spłacona wraz z prowizją w kwocie 875 zł i odsetkami umownymi w wysokości 41 zł (10% w skali roku) do dnia 26 sierpnia 2018 r. Umowa nie została podpisana, gdyż zawarto ją w formie elektronicznej. W ramowej umowie pożyczki z dnia 27 lipca 2018 r. zastrzeżono, że pożyczkodawca będzie naliczał odsetki maksymalne za opóźnienie w razie nieterminowej spłaty pożyczki (pkt 12 ramowej umowy pożyczki). dowód: - ramowa umowa pożyczki – k. 73-75 akt - umowa pożyczki – k. 77-77v akt - formularz informacyjny dotyczący kredytu wraz z harmonogramem spłaty pożyczki – k. 78-80 akt - potwierdzenie przelewu kwoty 0,01 zł – k. 81 akt - potwierdzenie przelewu kwoty 5.000 zł – k. 82 akt Na podstawie umowy o przeniesienie ryzyka niespłacania pożyczek z dnia 2 stycznia 2018 r. (...) z siedzibą w W. zbyła na rzecz (...) w W. wierzytelność wobec pozwanego o zwrot kapitału pożyczki wraz z odsetkami i prowizją naliczono za udzielenie pożyczki. Na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 25 lutego 2019 r. i porozumienia nr 1 do tego porozumienia (...) z siedzibą w W. zbyła wierzytelność dochodzoną niniejszym pozwem na rzecz (...) dowód: - umowa z 2.01.2028 r. z załącznikami – k. 54-62 akt - umowa ramowa przelewu wierzytelności – k. 63-66v akt - porozumienie nr 1 do umowy ramowej – k. 67-67v akt - wykaz wierzytelności (załącznik do umowy przelewu) – k. 69-71 akt - potwierdzenie zapłaty ceny przelewu – k. 72 akt Pozwany na poczet spłaty pożyczki nie uiścił żadnej kwoty (okoliczność niesporna). Sąd zważył, co następuje: Przedstawiony powyżej stan faktyczny ustalony został w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę powodową, które – w ocenie sądu – nie zostały skutecznie podważone, w związku z czym stanowiły wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych. Sąd dał wiarę dokumentom przedłożonym przez stronę powodową, które świadczyły o zawarciu przez pozwanego umowy pożyczki oraz otrzymaniu przez niego z tego tytułu kwoty pożyczki. Przedłożona umowa pożyczki oraz potwierdzenie przelewu na rachunek bankowy pozwanego stanowiły wystarczający dowód na fakt powstania stosunku zobowiązaniowego i przekazania na rzecz pozwanego kwoty pożyczki. Co prawda w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 993 ze zm.), umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta w formie pisemnej, to jednak forma ta przewidziana została jedynie dla celów dowodowych ze skutkami określonymi w art. 73 § 1 k.c. Mając na uwadze, że umowa została zawarta za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a pozwany otrzymał kapitał pożyczki na konto podane w przelewie weryfikacyjnym, nie budziła wątpliwości sądu prawidłowa weryfikacja tożsamości osoby wnioskującej o przyznanie pożyczki. Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z tytułu nabycia wierzytelności wobec pozwanego na podstawie umowy o przeniesienie ryzyka niespłacania pożyczek i umowy cesji. W myśl art. 509 § 1 k.c. , wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki ( art. 509 § 2 k.c. ). Jak stanowi art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Strona powodowa powoływała się na istnienie zobowiązania wobec pozwanego i na niej spoczywał obowiązek wskazania dowodów dla stwierdzenia tegoż faktu ( art. 232 zdanie pierwsze k.p.c. ). Nie wymagają dowodu fakty powszechnie znane i fakty znane sądowi z urzędu ( art. 228 § 1 i 2 k.p.c. ) oraz fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości ( art. 229 k.p.c. ). Jeśli natomiast strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd mając na uwadze wyniki całej sprawy, może fakty te uznać za przyznane ( art. 230 k.p.c. ). Powód celem wykazania dochodzonego roszczenia przedstawił treść umowy pożyczki oraz potwierdzenie realizacji przelewu na rzecz pozwanego. W ocenie Sądu, dowody te w sposób wystarczający wykazywały istnienie dochodzonego roszczenia. Odnosząc się do zarzutu pozwanego, jakoby powód nie posiadał legitymacji czynnej w niniejszej sprawie wskazać należy, że zarzut ten w ocenie Sądu jest całkowicie bezzasadny. W judykaturze i doktrynie przyjmuje się na ogół, że legitymacja procesowa jest właściwością podmiotu, w stosunku do którego sąd może rozstrzygnąć o istnieniu, albo nieistnieniu indywidualno - konkretnej normy prawnej przytoczonej w powództwie. Wobec faktu, iż legitymacja procesowa stanowi przesłankę materialnoprawną, sąd dokonuje oceny w zakresie jej istnienia w chwili orzekania co do istoty. Brak legitymacji procesowej zarówno czynnej, jak i biernej, prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo. W zakresie wykazania swojej legitymacji czynnej, ciężar dowodu spoczywał na stronie powodowej. W ocenie Sądu przedłożone przez stronę powodową dokumenty w postaci umowy z dnia 2 stycznia 2018 r. o przeniesienie ryzyka niespłacenia pożyczek wraz z załącznikami oraz ramowej umowy cesji wierzytelności z dnia 25 lutego 2019 roku wraz z porozumieniem nr 1 były wystarczające do dla realizacji celów określonych w art. 6 k.c. , a w szczególności stwierdzenia, iż przedmiotowe umowy są ważne i doszło do skutecznego zbycia wierzytelności na rzecz powoda. Odnosząc się z kolei do twierdzeń, jakoby wierzytelność dochodzona pozwem nie była objęta umową przelewu wierzytelności z dnia 25 lutego 2019 roku wskazać należy, że powód przedłożył na tę okoliczność wykaz wierzytelności stanowiący załącznik do porozumienia nr 1 do umowy przelewu wierzytelności, z którego wynika, że wierzytelność dochodzona w niniejszym postępowaniu została umieszczona w wykazie wierzytelności. Wobec powyższego twierdzenia pozwanego w tym zakresie należało uznać za bezzasadne. Pozwany zarzucał, że roszczenie powoda jest nieudowodnione, m.in. z tego względu, że przedłożone przez stronę powodową dokumenty nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem albo stanowią niepodpisane wydruki komputerowe. Po pierwsze, do pisma powoda z dnia 19 lutego 2020 r. dołączono dokumenty poświadczone za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika powoda. Po drugie, brak podpisu pożyczkobiorcy na umowie pożyczki jest typową sytuacją w przypadku zawierania umów w postaci elektronicznej. Powód wykazał również wymagalność roszczenia – po upływie 30 dni od zawarcia umowy pożyczki. Pozew został wniesiony w dniu 21 sierpnia 2019 r., a zatem w tym dniu roszczenie nie było przedawnione. Wniesienie pozwu przerwało bieg przedawnienia roszczenia. W ocenie Sądu nie budziła wątpliwości kwestia ponoszenia odpowiedzialności przez pozwanego z tytułu niewywiązania się z umowy pożyczki z dnia 27 lipca 2018 roku. Na pełną akceptację zasługiwało żądanie powoda dotyczące zwrotu kapitału udzielonej i niezwróconej pożyczki, podobnie jak żądanie zapłaty odsetek umownych za korzystanie przez pozwanego ze środków finansowych przez czas określony w umowie oraz zapłaty prowizji za udzielenie pożyczki ( art. 720 § 1 k.c. i art. 359 § 1 k.c. oraz art. 509 § 1 k.c. ). Sąd nie zakwestionował prawa pożyczkodawcy do naliczenia i pobrania prowizji w kwocie 875 zł, gdyż nie była ona wygórowana i wiązała się z wysokim ryzykiem niespłacenia kapitału pożyczki. Sąd uznał, że zastrzeżenie takiej prowizji nie jest sprzeczne z prawem i zasadami współżycia społecznego oraz nie stanowi klauzuli abuzywnej. Odsetki umowne i za opóźnienie naliczone do dnia wniesienia pozwu oraz dalsze odsetki maksymalne za opóźnienie od niezwróconej kwoty kapitału pożyczki i skapitalizowanych odsetek zasądzono na podstawie art. 359 § 1 i 2 k.c. , art. 481 § 1, 2 i 2 1 k.c. oraz art. 482 § 1 k.c. O kosztach procesu orzeczono na zasadzie art. 97 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. – według zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Powód wygrał sprawę w całości, ponosząc koszty procesu w łącznej wysokości 2.067,00 zł z tytułu: opłaty sądowej od pozwu w kwocie 250,00 zł, wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych /Dz. U. z 2018 r. poz. 265) w kwocie 1.800,00 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł (k. 19 akt).